Tag Archives: Fear Factory

Η περίπτωση των Φείαρ Φάκτορυ

Ρίβιου, παρουσίαση του σχήματος και προτεινόμενη δισκογραφία ιν-δε-μιξ με αφορμή την πρόσφατη συναυλία τους στην Αθήνα.

Ο λόγος που δεν έχω συνεργασθεί με τον Ραίυμοντ και τον Κρίστιαν τα τελευταία χρόνια είναι ένας και μόνο – επειδή δεν ήθελα να ανακατευτώ με τη μάνατζέρ τους. Ονομάζεται Κρίστυ Πρίσκ και τυχαίνει να είναι σύζυγος του Κρίστιαν. Κατά την διάρκεια της μίξης του Transgression αυτή και ο Ραίυμοντ ξεκίνησαν μια ερωτική σχέση που διήρκεσε περίπου δυο χρόνια. Από την στιγμή που εκείνη ήταν η μάνατζερ του συγκροτήματος, θεώρησα κάτι τέτοιο απαράδεκτο. – Μπάρτον Σι Μπελ 1

Τι καλύτερο για εισαγωγή; Κατάφερε τελικά ο Μπελ να μας τα γκαρίξει και από κοντά, παρά την απουσία δυο άλλων εξεχουσών προσωπικοτήτων. <!–more Συνέχεια->Το τελευταίο δεδομένο κάνει σήμερα το σχήμα να φαντάζει λειψό· όχι πως δεν βρέθηκαν αντικαταστάτες, είμαι σίγουρος πως μετρήθηκαν περισσότεροι από δύο στην προ μηνός εμφάνιση στην Αθήνα. Τις προσθήκες αυτές μόνο τυχαίες δεν τις λες και αυξάνουν κατά πολύ το εκτόπισμα τους συγκροτήματος (εκτόπισμα μεγαλύτερο και από των εννέα Σλίπνοτ, κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς). Ο ρόλος τους όμως είναι διεκπεραιωτικός και η συνεισφορά τους μηδαμινή. Η αυξημένη ταχύτητα που παρουσιάζει το Mechanize δεν αποτελεί πρόοδο, και εκτός του ότι αφήνει στον Μπελ ελάχιστα περιθώρια για να αναπτύξει τη φωνή του προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα Ντίνο Καζάρες· μια ακρόαση των Ντιβάιν Χέρεσυ του ιδίου αρκεί για να πεισθείς.  Όταν λοιπόν ο Καζάρες είχε ήδη στη διάθεση του έναν άριστο παίκτη όπως ο Τιμ Γιάνγκ (γνωστός και ως Ρουκέτας) σε τι χρησίμευε ο νεοαφιχθείς  Τζίν Χόγκλαν;

  • To Βουνό Χόγκλαν μπορεί να κινήσει αποκλειστικά δική του πελατεία προς μία συναυλία των Φείαρ Φάκτορυ, ανθρώπους ικανούς να δώσουν τα εκατό ευρώ που ζητούνταν για το υπογεγραμμένο ταμπούρο στην είσοδο. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται συνεργασία που βρίσκει τους πάντες ικανοποιημένους, πόσο μάλλον εάν διαμοιράζονται τα κέρδη από τα αντικείμενα με τις τζίφρες.
  • Η παρουσία υπολοίπων μελών των Ντιβάιν Χέρεσυ θα έκανε ακόμη πιο δυσδιάκριτη την διαφορά των δύο συγκροτημάτων και ακόμη πιο εμφανείς τους λόγους για τους οποίους οι σημερινοί Φέιαρ Φάκτορυ θα έπρεπε να θεωρούνται το νέο προσωπικό σχήμα του Καζάρες.

Μπορεί λοιπόν το Βουνό να είναι αρτιότερο του προκατόχου του Ραίυμοντ Χερρέρα (ειδικά στα χέρια), η μουσική του συγκροτήματος όμως ποτέ δεν απαίτησε πολυμηχάνημα στο καθισματάκι· απαίτησε άνθρωπο ταυτοχρόνως μεγαλωμένο με Πρόντιτζυ, Νάπαλμ Ντέθ και Μίνιστρυ και ικανό να παρουσιάσει τους ανάλογους ρυθμούς. Το ζήτημα των κρουστών μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση, η θέση του δεύτερου έγχορδου φαντάζει όμως ήδη χηρεύουσα καθώς ο Κρίστιαν Όλντ Ουόλμπερς είχε παρουσιάσει εξαίρετα δείγματα γραφής, ανακυκλώνοντας με επιτυχία τις κιθαριές του Καζάρες. Την ίδια στιγμή διάνθισε τον στάνταρ φείαρ φάκτορυ ήχο με στοιχεία χωρίς τα οποία η φωνή του Μπελ και τα ηλεκτρονικά του Ράι Φούλμπερ θα ήταν αδύνατο να σώσουν τις συνθέσεις· ο σημερινός μπασίστας Μπάιρον Στράουντ είναι άλλη πάστα οργανοπαίκτη και δεν έχει πρόβλημα με το να μην ακούγεται το παίξιμό του στον δίσκο αν αυτό πληρώνει καλύτερα. Έτσι μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα τα μόνο που συμπεραίνει κανείς είναι το ακλόνητο της θέσης του Μπελ και το ότι η μηχανή αποδίδει γενικώς καλά, όμως με τους Καζάρες, Χερρέρα, Μπελ, Φούλμπερ και Ουόλμπερς μαζί θα αποδίδει πάντα καλύτερα.

Η Μουσική Βιομηχανία κερδίζει σημαντικά ποσά όταν πετυχαίνει κάτι χωρίς να μετακινεί τον Ντίνο Καζάρες

Φείαρ Φάκτορυ > Ντίνο Καζάρες

Είναι στην κρίση του μουσικόφιλου το πόσο θα ενδιαφερθεί για κάτι που επιλέγει να υπολειτουργεί, δεν είναι όμως να απορεί κιόλας αν έπειτα από τόσα ντράβαλα δεν διακρίνει στο Mechanize το ποιοτικό άλμα που περίμενε έπειτα από το βιαστικό Transgression. Οι ηχογραφήσεις υπό χρονικές, (οικο)νομικές και συναισθηματικές πιέσεις έχουν γίνει πια κανόνας για το σχήμα και αυτό είναι δυσάρεστο, καθώς πρόκειται για αυτούς που κάποτε καθυστέρησαν την καριέρα τους προκειμένου να αγγίξουν το τέλειο: η πορεία κατά την δεκαετία του ’90 χαρακτηρίζονταν από συνεχή απόρριψη των προσπαθειών τους, τακτική που απέφερε περικοπές στις δαπάνες, περιοδείες υπό τον φόβο χρεοκοπίας, αλλά και απανωτές δισκάρες. Για τους λόγους αυτούς είναι άδικο να θεωρείται το Mechanize αντιπροσωπευτικό των Φέιαρ Φάκτορυ, γιατί η σημερινή μουσική του συγκροτήματος που κάποτε έδινε ρέστα είναι διάσπαρτη στο τελευταίο Ντιβάιν Χέρεσυ, στον δίσκο των Αρκέα, στο ίδιο το Mechanize και αλλού. Αν όποιος αντιμετωπίζει τον νέο δίσκο με αυτόν το τρόπο είναι στην κοσμάρα του άλλο τόσο σε κοσμάρα βρίσκεται και ο Μπελ, ο οποίος εκθειάζει την κάθε κυκλοφορία των Φείαρ Φάκτουρυ με τον ίδιο τρόπο, όταν οι παλαιοί συνοδοιπόροι του επέλεξαν να μην κρυφθούν πίσω από το δάκτυλο τους επί Transgression. Ο Καζάρες φυσικά απαξιώνει το μεσοδιάστημα 2003-2007, ενώ ο Ουόλμπερς αναγνωρίζει στο στρογγυλό πρόσωπο του πρώτου τον στυλοβάτη αυτού του ήχου και ο σώφρων ακροατής στο πρόσωπο του δευτέρου τον καλύτερο μαθητή του πρώτου. Ο Καζάρες (ο στυλοβάτης) χαρακτηρίζει σήμερα τον Ουόλμπερς (τον μαθητή) κλεπτοριφά, ενώ την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί σε κομμάτι του (Industrial Discipline) τις καθαρές κιθαριές που εισήγαγε σε αυτούς ο μαθητής. Πέρα από τη ξεκάθαρη αδικία εις βάρος της μιας πλευράς, το σημαντικό είναι πως από το σχίσμα δεν προκύπτουν δυο ισάξια σχήματα, αλλά ούτε καν ένα.

Φείαρ Φάκτορυ ≥ Μπάρτον Σι Μπελ

Το μέλλον έρχεται με φόρα να θάψει αυτή την καταναγκαστική επιστροφή σε σε ήχους που δεν εκφράζουν το ίδιο όλους τους συμμετέχοντες. Υποτιθέμενη, γιατί πίσω από τα πιανάκια του Φούλμπερ και τη φωνή του Μπελ στην πραγματικότητα είσαι αντιμέτωπος με τον τρόπο που επιλέγει να συνθέσει σήμερα ο Καζάρες: η τεχνική μουσική του δεν προορίζεται για τραγούδι, ούτε δείχνει να χρειάζεται φωνή, αντιθέτως έλκεται από το ντεθ μέταλ και ερωτοτροπεί με τους Μεσούγκα (Soul Decoded (Now and Forever), Designing the Enemy). Ο Καζάρες δεν συνθέτει έχοντας στο νου του τραγούδια και οι  μεταλκοράδες που χρησιμοποιεί στο μικρόφωνο είναι αναλώσιμοι, πάτημα ώστε να μπορεί να παίζει ζωντανά το υλικό των Φείαρ Φάκτορυ.

Ο Τιμ Γιανγκ και εγώ θα μπορούσαμε να βγούμε μόνοι μας σε περιοδεία και ο κόσμος να είναι και πάλι ευχαριστημένος. Τα φωνητικά είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. – Ντίνο Καζάρες2

Έπικα Ρέπλικα Φαίηλ

Το μεγαλύτερο μέρος του Mechanize άρμοζε (ή και προοριζόταν) για το άλλο συγκρότημα του κιθαρίστα, έτσι η φυσική αντίδραση του Μπελ σε τέτοιο υλικό ήταν κυρίως να τονίσει ρυθμούς σε ήδη ολοκληρωμένες συνθέσεις. Οι Ούλμπερς και Χερρέρα κάποτε δημιούργησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους των Φείαρ Φάκτορυ επιλέγοντας να γράψουν τραγούδια, αι όσο καλούς και να θεωρείς τους Ντιβάιν Χέρεσυ δεν μπορείς να μην δεχθείς πως τέτοιες συνθετικές νοοτροπίες στέλνουν τον Μπελ για γρυλίσματα.

Μουσικώς καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα ύφος που πολλά σχήματα υιοθέτησαν: την ρυθμική προσέγγιση του να  συντονίζεις απολύτως τις κιθάρες με τις μπότες των τυμπάνων. Αλλά το πραγματικό μέλλον του συγκροτήματος ήταν πως διαθέταμε άνθρωπο που του έφευγε ο πάτος στο τραγούδι και μπορούσε να παραδώσει όμορφες μελωδίες σε μία επιθετική μουσική φόρμα. Και θα ήμουν πιο περήφανος για κάτι τέτοιο παρά για το ότι αλλάξαμε τον τρόπο που παίζεται σήμερα η ακραία μουσική. – Ραίυμοντ Χερρέρα3

Η όποια αποτυχία του Mechanize δεν μπορεί να προδικάσει μελλοντικά αποτελέσματα της συνεργασίας αυτής: οι ισορροπίες ανακτούνται ενώ και ο φετινός δίσκος μπορεί να μην είναι της αγοράς, δεν είναι όμως και του πεταμού. Κομμάτια αδελφάκια από διαφορετικούς πατέρες, με μια καλή ερμηνεία του Μπελ να εξισορροπείται από μια δεξιοτεχνική εκτέλεση του Καζάρες κάπου αλλού· το (10.) Final Exit θα συνοδεύει συχνά παλαιότερη συγγενική σύνθεση στις συναυλίες. Τι άλλο όμως επιφυλάσσει το μέλλον;  Ο Καζάρες είναι υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου να κυκλοφορήσει τρίτο Ντιβαίν Χέρεσυ (ένα βιαστικό μισοψημένο μπιφτεκί μόλις άρχισε να μυρίζει), έτσι δίδονται περιθώρια διαπραγμάτευσης στον Μπελ με τους εξοβελισμένους. Ο αναμφισβήτητος ηγέτης χρειάζεται τουλάχιστον έναν από την άλλη πλευρά ώστε να ερμηνεύσει συνθέσεις από το μεσοδιάστημα, και απ’ ό,τι φαίνεται αυτός δεν θα είναι ο

Ο Καζάρες θα αποδεχθεί τον Κρίστιαν ως άξιο μαθητή και ως κάποιον που μπορεί να αξιοποιηθεί γιατί η αλήθεια είναι πως το Archetype ήταν πιο μεγάλο από ό,τι έπρεπε και οι συναυλίες θα προσαρμοσθούν αναλόγως. Όταν ο Χόγκλαν πουλήσει τα ταμπούρα που υπολογίζει, όταν οι προτάσεις για περιοδείες αυξηθούν και το συμβόλαιο των Ντιβάιν Χέρεσυ λήξει, ο Τιμ Γιάνγκ θα περιμένει επίσης τηλεφώνημα. Οι άνθρωποι που έχουν εκπροσωπήσει κατά καιρούς το όνομα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν μια εντελώς διαφορετική (αλλά εξ ίσου καθηλωτική) εμπειρία από όσα παρακολούθησε η χώρα πριν ένα μήνα, και όταν αυτό γίνει αντιληπτό το σχέδιο θα τεθεί σε εφαρμογή. Αλλά από εκείνο το σημείο μας χωρίζει ολόκληρη μπιφτεκόπιτα.

1. Δημόσια ανακοίνωση τον Αύγουστο του 2009

2. Divine Heresy – Fortifying the Machine, συνέντευξη στον David E. Gehlke

3. Demanufacture, έκδοση του 2005 (ναι, εκείνη με το απαίσιο μάστερινγκ που ακούγεται σαν Μπολτ Θρόουερ)

Advertisements

Self Bias Resistor: Οι Fear Factory στην Αθήνα

Χωρίς ρρρρ

Η Music Box Productions επισημοποίησε σήμερα την είδηση. Ένα νέο που σαφώς χαροποιεί, σκεπτόμενος κανείς πόσα μεγάλα κεφάλαια της δεκαετίας του ’90 δεν κατάφεραν τελικά να επισκεφθούν την χώρα. Την ίδια στιγμή ο Κρίστιαν Όλντ Ουόλμπερς παραδίδει μαθήματα κιθάρας μέσω video chat και πωλεί μπάσο και μέρος του εξοπλισμού του.  Ας είναι και μισή μερίδα, θα έλεγε κάποιος, αλλά ο Ντίνο Καζάρες θα έκανε σίγουρα παράπονο για αυτό και εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω δίσκους όπως τον Αρχέτυπο.  Η νομικές διαδικασίες βρίσκονται σε εξέλιξη, οι αντιδράσεις των δύο πλευρών όμως δείχνουν πως το θέμα του ονόματος τουλάχιστον έχει διευθετηθεί και καθείς έχει πάρει τον δρόμο του. Η συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζει ομοιότητες με εκείνη των Σεπουλτούρα, αλλά και ιδιαιτερότητες που αποθαρρύνουν το φίλο του σχήματος από το να πάρει θέση (ακόμη). Ακολουθεί ένας προ εξαμηνίας διάλογος, όταν δίνονταν μάχες για την κατάκτηση των διαδικτυακών εδαφών.

-How do I get «official» information put into the wiki if the moderators say my involvement with the band is a conflict of interest? Until the legal issues are settled the wrong line-up is on the wiki and I need to change it.Thanks, Douglas A. Maske. (FearFactory.com and RaymondHerrera.com’s webmaster)

-You need to provide a reliable and verifiable source. But I’m sure this has all been mentioned to you before. Rehevkor (Wikipedia editor)

-Raymond would like to know who the reliable and verifiable source is that updated the wiki to the band line-up listed. This band line up (Bell/Cazares/Stroud/Hoglan) is incorrect until the legal issues are worked out. Also, if you’re considering Blabbermouth a reliable and verifiable source you should rethink this. They are not only biased since they are owned by RoadRunner Records but they also accept articles from non reliable and verifiable sources according to Wiki’s Nazi standards.

-Wiki’s Nazi standards? Sigh. I have mucho respect for Mr. Herrera but it’s a shame he has someone with your attitude representing him. I’m done trying to help you. Good luck.

-Actually I don’t feel you have tried to help me, in my opinion you’ve directed me to documents that pretty much states that Wiki will allow anyone with a media source update these pages and credible sources that work with the band like myself don’t have access to do anything. I’m sorry if you took offense to my personal opinion of Wiki’s rules and regulations but if I’m approaching this the wrong way tell me what’s the right way in Layman’s terms. Also you didn’t answer my question, what «verifiable» source got the right to update the Wiki with the information that is up there and is incorrect? I want to do this the right way but I have a problem with what has been allowed thus far. Please tell me why you feel I’m down the wrong path here? Also I think as a moderator it’s childish to be «done trying to help» me when all I did was make a general comment about how I feel about the process that’s in place. It’s not an attitude it’s an expression of frustration with the process in place. Is free speech not an option on Wiki? I’m sure there is a page on that too… I’m willing to discuss this via email with Raymond so we can come to an understanding how this is all suppose to work without coming to odds with each other. I’m also requesting a legal docket number from Raymond as a verifiable source.

-I am not a «moderator», I’m just someone who edits the Wiki, but I has as much freedom to «moderate» as anyone else. A verifiable source is in layman’s terms a source that other editors can check and verify. Taking someone’s word, like you’re asking us to do, is never an option. If you can’t back up your claim with reliable third party/independent sources (such as news reports, articles, non-self-published sources etc) then there’s nothing you can do. Even if it’s true, «verifiability, not truth» as the policy says, without something to back it up it means nothing. Listen, I know this whole Fear Factory legal situation is hard on everyone involved, and everyone wants a voice, but Wikipedia is not a soap box , and unless news sources (as an example) start reporting your side of the story there’s nothing that can be done about it. I have the deepest respect for Raymond and everyone in the band past and present but the situation you’re in you have a conflict of interest any views will be biased in our eyes, and what you’re trying to do it contradict the already established «truth», we can’t just disregard reliable sources on your say so. If you want the truth to be known I suggest Raymond reach out to them (you suggested Blabbermouth was biased, despite their disclaimer «BLABBERMOUTH.NET is run and operated independently of Roadrunner Records.» etc, as well as RR no longer having a stake in Fear Factory, perhaps you should take your side of the story to them for example) because Wikipedia is not the place for this. Regards, Rehevkor.

Η πλευρά του Χερρέρα εκπροσωπήθηκε τελικώς τόσο σε Μπλάμπερμάουθ όσο και σε άλλα μέσα: το τελευταίο Ντεσιμπέλ εκτός από απαίσιο εξώφυλλο, έχει και συνεντεύξεις των παλαιών τεσσάρων, των οποίων τις βασικές θέσεις μπορείτε να δείτε που αλλού; Ίσως μέχρι την συναυλία να έχω κατασταλάξει στο τι είναι αυτό που θα παρακολουθήσω. Το θέμα δεν είναι μόνο φιλοσοφικό, καθώς στην συναυλιακή θέση του Cyberwaste βρίσκεται τώρα πια το Linchpin. Για την ώρα αποφεύγω κάθε προκατάληψη και επικροτώ το (2010) Mechanize μόνο για την γραμμή που αναφέρει το always question authority.