Tag Archives: Black Sabbath

Uriah Heep welcomes Ken Hensley and Lee Kerslake

uriah-heep

   Πριν λίγες μέρες στη Μόσχα οι τεράστιοι εκεί Uriah heep απανενώθηκαν για μια βραδιά με τον βασικό τους συνθέτη στα ’70s αλλά και τον ντράμμερ για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους, ο οποίος είχε αποσυρθεί όταν δεν μπορούσε πια να ανταπεξέλθει σωματικά. Αυτό δεν σημαίνει πως ο τελευταίος έπαιξε τις προάλλες κάτι ουσιώδες· ένα ντέφι όμως, δύο κόγκα και ένα μικρόφωνο ήταν αρκετά για να συμμετάσχει και αυτός σε κάτι που έμοιαζε με γιορτή. Μια απουσία του τελευταίου είναι σίγουρο πως δεν θα γινόταν αισθητή άμεσα. Έμμεσα, προσέφερε πράγματα που εύκολα θα διέκρινε κάποιος που τους έχει παρακολουθήσει και άλλες φορές  (στη Ρωσία υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι). Οι δεκαετίες στις πλάτες αυτού του σχήματος είναι πολλές και λαμβάνοντας υπόψιν την ταραχώδη πορεία τους, χαίρεσαι να τους βλέπεις να το χαίρονται. Συνέχεια


13 είναι οι ώρες σας

Black Sabbath

Ανατράπηκε ο ρους της ιστορίας πάλι, αυτός που ήθελε τον τον Τόνυ Αϊόμμι με το πέρας των είκοσι πρώτων χρόνων καριέρας να προσπαθεί να βάλει μια τελεία και να το πιάσει από την αρχή. Αυτό σήμαινε άλλη μια δεκαετία (συμψηφιστικά) με τον Όζυ ανά τις σκηνές αλλά δεκαετία στείρα, καμιά πενταετία πάλι με τον Ντίο αλλά με δίσκο και νομικά περί του ονόματος Σάμπαθ, και στο ενδιάμεσο μια δισκογραφική σύμπραξη με τον Χιούζ και μια με τον Γκίλλαν. Τι έμενε; Οι λάτρεις των Σάμπαθ ξέρουν πολύ καλά τι έμενε και επανακυκλοφορίες του καταλόγου της I.R.S. Records (περίοδος 1989-1995) είχαν ήδη προγραμματιστεί, όμως προέκυψε Όζυ. Και Μπράντ Γουίλκ. Ο Μπιλ Γουόρντ δεν είναι ο τυμπανιστής του παρελθόντος, εξακολουθεί να είναι όμως δύναμη παρούσα όταν πρέπει να ευλογηθεί μια σύνθεση, εν ολίγοις πιστεύω πως επιδιώχθηκε να μην τα βρούνε: από την εποχή του Selling my Soul (1997) χρησιμοποιούταν υπολογιστής στη θέση του, στη Μαλακάσα το 2005 έχανε αισθητά, όμως εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να έχει περισσότερες δικαιολογίες για να δισκογραφεί από ό,τι ο Όζυ. Συνέχεια


Μουστάκια, σειρήνες και ογκόλιθοι

Μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Μπλακ Σάμπαθ επανακυκλοφορούν και οι δύο δίσκοι της μέσης περιόδου, εκείνης δηλαδή πριν τον ερχομό του Τόνυ Μαρτιν και μετά την αποχώρηση του Ρόννυ Τζέημς Ντίο. Γκρίζα ζώνη, με εμπλοκή μεγάλου αριθμού μουσικών και με αποτέλεσμα η κυριότητα της από το όνομα των Σάμπαθ να αμφισβητηθεί από τον ίδιο τον Αϊόμμι. Ο πρώτος δίσκος είναι γνώριμός μου από παλιά, σε εποχές που τα ταμεία των δισκοπωλείων είχαν καταλάβει φωστήρες πρόθυμοι να σχολιάσουν οτιδήποτε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πρόταση ήταν να επιστραφεί στο ράφι το κάθε Dehumanizer – Born Again – Eternal Idol και ο νεανίας να επιλέξει ό, τι δεν είχε με τον Όζυ στη φωνή. Εάν ο μικρός τύχαινε αγύριστο κεφάλι, ο φωστήρας δεν θα επέμενε αλλά θα προλαβαίνε να ρίξει την υποτιμητική του ματιά στο εξώφυλλο που τράβηξε την προσοχή. Χρόνια μετά, θα διαπίστωνα πως μερικοί δίσκοι με τον Όζυ μπορούσαν όντως να περιμένουν και εδώ το αιρετικό έγκειται στο ότι δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους δύο τελευταίους.

Συνέχεια