Namedropping 2013 pt. 1

Με εκατόν πενήντα χρόνια ηχογραφημένης μουσικής γιατί να ακούσει κανείς δεκάδες πρόσφατες κυκλοφορίες, οι περισσότεροι δεν έχουμε καταλάβει καλά-καλά τι συνέβη την προηγούμενη δεκαετία. Ειδικά για τις φθινοπωρινές κυκλοφορίες του ’13 και κάθε πρόσφατο ντεμπούτο, αυτές οι στιγμές δεν είναι η ώρα. Μεμονωμένα κομμάτια όμως (τουλάχιστον των τραγουδοποιών ή όσων μετονομάζουν τις αλλαγές των ριφ έπειτα από μερικά λεπτά) και συγκλίνουσες απόψεις από διάφορα μέρη του πλανήτη αποτελούν μπούσουλα για να επιστρέψεις ευκολότερα στο προηγούμενο έτος. Πράγματα από τον χώρο της χαρντ ροκ, της μέταλ και του χαρντ του κορ, μουσικές που σχετίζονται με ηλεκτρικές κιθάρες και απασχόλησαν περισσότερους ανθρώπους από μερικές εκατοντάδες, γιατί τα άγια χρόνια του διαδικτύου αυτό σημαίνει όντως κάτι· και μερικές ιδιάζουσες περιπτώσεις παλιοσειρών. Ευκαιρία και για με να προσθέσω χωρίς αιτιολογήσεις μερικά meh, προυτς, yeah! σε δίσκους που άκουσα. Οι yeah! δίσκοι παρουσιάζονται με τον τίτλο τους. Συνέχεια


Ξέρω πως χορεύεις καλά

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί δεν γράφω για πολλά από όσα ακούω. Γιατί όχι Nightrage για παράδειγμα. Με τους Νάιτρέητζ τα πράγματα είναι τόσο γραμμικά και άψογα για αυτό που κάνουν· πάντα με μικρές διαφορές γιατί η εξέλιξή τους ήταν ειλικρινής, ουχί trendhopping, είναι κατόρθωμα να συμπληρώσεις τους εκατόν σαράντα χαρακτήρες ενός τουίτ για αυτούς, πόσο μάλλον άρθρο. Μπορείς πάντα σαν άλλος Χρήστος Σωτηρακόπουλος να περιγράφεις ό,τι συμβαίνει στον δίσκο αλλά για ποιον λόγο; Στον εικοστό πρώτο αιώνα ζούμε, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ακούσει όποια στιγμή θέλει πριν αγοράσει δίσκο, εισιτήριο ή μπλουζάκι· ας το κάνουν άλλοι. Για τα συγκροτήματα που σε ενδιαφέρουν, πρωτίστως μοιράζεσαι τη μουσική τους. Για τις παρυφές τους ενδιαφέροντός σου όμως… στις παρυφές γκρεμίζονται είδωλα, γελοιοποιούνται δόγματα, ανακαλύπτονται νέοι δρόμοι, ανακαλύπτονται αδιέξοδα! Συνέχεια


Τα καλά του νεποτισμού στην τέχνη

ζΈγινε στον προηγούμενο δίσκο, ο Μαξ Καβαλέρα βρήκε έναν από τους πιο άξιους τυμπανιστές και άρχισε να γράφει ριφ ακολουθώντας την διπλομποτιά. Έπειτα από μια περιοδεία μαζί του όμως ο άξιος τυμπανιστής αισθάνεται άξιος κουβαλητής, αναφέρεται σε μισθοφορίες και βαστάζους, χάνει κάθε ενδιαφέρον για τη μουσική και πουλά τον εξοπλισμό (που o ίδιος ξεφόρτωνε). Ο κύκλος του (2011) Enslaved κλείνει όπως άνοιξε και ο κύκλος του (2013) Savages ξεκινά. Ο Μαξ βάζει τον υποδεέστερο γιο του στα τύμπανα και οι Σοούλφλάυ αλλάζουν πλεύση για να ανταπεξέλθει στη μουσική το περιοδεύον καραβάνι της οικογένειας Καβαλέρα. Αν τα κρουστά ήταν το βασικό στοιχείο αυτής της μουσικής θα υπήρχε θέμα, όμως ο Μαρκ Ρίζο συνεχίζει να κάνει ό,τι και στη σόλο δουλειά γεμίζοντας με την κιθάρα τα σημεία που δεν μπορούν να γεμίσουνε τα πόδια και τα χέρια του μικρού, με την οικεία φωνή του Μαξ πάντα από πάνω. Όσο και να θέλω να φύγει κάποτε ο Ρίζο και να ξεβρακωθεί ο και-καλά-τα-γράφω-μόνος-μου Καβαλέρα δεν μπορώ παρά να απολαύσω το πρώτο Σόουλφλάυ δημιούργημα που γέννησαν οι περιορισμένες εκτελεστικές δυνατότητες από την εποχή του (2002) . Συνέχεια


Θετική Θρας ενέργεια

Υπήρχε ένας αστικός μύθος κάποτε για άτομο που το αγαπημένο του συγκρότημα ήταν οι Annihilator. Είχε όλους τους δίσκους (ακόμα και αυτόν τον κόκκινο, τον κακό) και τους είχε φυλαγμένους ξεχωριστά από την υπόλοιπη δισκοθήκη γιατί τους εκτιμούσε τόσο πολύ. Μαζί με την ομάδα Έψιλον και τον Άνθρωπο τον Ιμαλαΐων ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα για να πιστέψω. Με το πέρασμα των χρόνων η μουσική του Τζεφ Γουώτερς απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από το πάνθεον της αποδεκτής επανάληψης των Εησιντίσι / Μότορχεντ / Ράννινγκ Γουάιλντ / Γουάσπ και προσέγγιζε τον κάλαθο των «ουφ τα ίδια ριφς συνέχεια» που κάποιες φορές δεν ήταν και δικά του. Αυτό που τράβηξε σήμερα την προσοχή ήταν μια επικεφαλίδα: Annihilator mainman says break from wrtiting breathed new life into band’s music. Καλός λόγος για τον μετριασμό και την αποστασιοποίηση από τον Τζεφ Γουώτερς; Κάτι έχουμε εδώ.

Συνέχεια


Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Είναι σπουδαία στιγμή όταν ο Σουηδός κόβει τα ράστα. Πριν από αυτή όμως, μια αναδρομή δυο χρόνια πριν στην εδώ συναυλία τους: «Ωραίοι, αλλά δεν ιδρώνει το ποπουδέλι τους. Ο Πλήκτρα Πλήκτρανσον όρθιος πάντα αλλά δεν πρέπει να κινείται γενικώς, ευτυχώς υπάρχουν όλα αυτά που προβάλλονται πίσω τα τόσο δουλεμένα και κάπως εξισορροπείται η κατάσταση. Στάννε ατσαλάκωτος, ο μόνος διασκεδαστής, η σχέση του με το κοινό δεν διαφέρει πολύ από τη σχέση του με τον κολλητό του· δηλαδή ποσώς ενδιαφέρει το πόσο γουστάρεις που γυρίζεις αύριο στη Σουηδία, αλλά δεν πειράζει, εδώ είμαστε για να το μοιραστείς. Ευχάριστη φανφάρα, και από τον σαχλό πέμπτο δίσκο Haven να έπαιζαν περισσότερα θα χόρταινε ο κόσμος χορό. Το σχήμα έχει δυνατό κατάλογο, ποικιλία, δεν χαμπαριάζει από καιρούς· αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως η διάρκεια του σετ χρειάζεται αύξηση και το ποπουδέλι ιδρώτα, δεν είμαστε στο 2001.» Τότε, το 2011, ισχυρίζονται μερικοί πως είμαστε τυχεροί που ακούμε περισσότερα  από το (1995) The Gallery αλλά δεν πάει έτσι, το σκεπτικό αυτό είναι τόσο μα τόσο λάθος. Συνέχεια


Viva the Underdogs

[grinia] από πότε τέτοιες βραδιές μετατράπηκαν σε μουσικούς μαραθώνιους; Πότε έγιναν κανόνας τα τρία ελληνικά συγκροτήματα; Φταίνε τα σχήματα, ο διοργανωτής, το γκαγκάριν, ποιος; Τι σε κόφτει θα σκεφτείς, ο καθένας μπαίνει ό,τι ώρα θελήσει, δεν εξαναγκάζεσαι σε κάτι ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΣΟ ΚΑΚΟΣ ΕΙΜΑΙ; Όχι δεν είσαι κακός, μάλιστα η μουσική των δυο ελληνικών που πρόλαβα ήταν καλή, αυτό όμως κάνει την κατάσταση ακόμη πιο θλιβερή: υπάρχει κόσμος που θέλει να δει τα πάντα που του προσφέρονται, κόσμος που δεν θέλει να χάσει έστω και λίγο από ό,τι τον ενδιαφέρει αλλά και κόσμος που θέλει να σιγουρευτεί πως θα είναι μπροστά. Είναι καλοκαίρι, σε κλειστό χώρο· οι ώρες περνούν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, ο φρέσκος αέρας τελειώνει, έτσι με το πρώτο μπαμ στους Πάρκγουέυ Ντράιβ δεν είναι να απορείς που έχεις άτομο να του έχει συμβεί κάτι για λίγα λεπτά της ώρας και τους Λουκ και Γουίνστον επί σκηνής να παρακαλούν τον θεό τους. Και αυτά για κάτι που μπορεί να απαιτήσει να είσαι μέσα πολύ λιγότερη ώρα από όσο ήσουν, επίσης να φύγεις εξίσου ευχαριστημένος, αν όχι περισσότερο. Αν ποτέ στραβώσει κάτι, όποιος και να είσαι, έστω και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης να έχεις, να ξέρεις πως θα σε φτύνουνε για μια ζωή. [/grinia] Συνέχεια