Category Archives: Σεντόνια

Μουστάκια, σειρήνες και ογκόλιθοι

Μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Μπλακ Σάμπαθ επανακυκλοφορούν και οι δύο δίσκοι της μέσης περιόδου, εκείνης δηλαδή πριν τον ερχομό του Τόνυ Μαρτιν και μετά την αποχώρηση του Ρόννυ Τζέημς Ντίο. Γκρίζα ζώνη, με εμπλοκή μεγάλου αριθμού μουσικών και με αποτέλεσμα η κυριότητα της από το όνομα των Σάμπαθ να αμφισβητηθεί από τον ίδιο τον Αϊόμμι. Ο πρώτος δίσκος είναι γνώριμός μου από παλιά, σε εποχές που τα ταμεία των δισκοπωλείων είχαν καταλάβει φωστήρες πρόθυμοι να σχολιάσουν οτιδήποτε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πρόταση ήταν να επιστραφεί στο ράφι το κάθε Dehumanizer – Born Again – Eternal Idol και ο νεανίας να επιλέξει ό, τι δεν είχε με τον Όζυ στη φωνή. Εάν ο μικρός τύχαινε αγύριστο κεφάλι, ο φωστήρας δεν θα επέμενε αλλά θα προλαβαίνε να ρίξει την υποτιμητική του ματιά στο εξώφυλλο που τράβηξε την προσοχή. Χρόνια μετά, θα διαπίστωνα πως μερικοί δίσκοι με τον Όζυ μπορούσαν όντως να περιμένουν και εδώ το αιρετικό έγκειται στο ότι δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους δύο τελευταίους.

Συνέχεια


Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

Το κείμενο αυτό αποσκοπεί στο να συλλάβει μέρος της ζημιάς που προκάλεσε  ο τελευταίος δίσκος των Αξέπτ· έχει γραφθεί δε από έναν ολόφρεσκο οπαδό τους! Η τελευταία πληροφορία έχει τη σημασία της: το υλικό είναι επόμενο να αντιμετωπισθεί αλλιώς από κάποιον που ανεμίζει το μπαϊράκι του σχήματος για δεκαετίες και αλλιώς από κάποιον που είδε φως και μπήκε.

Η προσωπική μου επαφή με το σχήμα περιοριζόταν μέχρι προσφάτως σε περιστασιακά ακούσματα των μεγαλύτερων επιτυχιών τους, σε χώρους όπου λίγη σημασία δίνεις στη μουσική· ζήτημα αν δίνουν και εκείνοι που τη βάζουν. Τα γνωστά τους όμως είναι παντού και πάντα, αρκετά ώστε να καταλάβει κανείς πως οι Αξέπτ δεν αποτέλεσαν πυροτέχνημα μα ένα σχήμα άξιο, το οποίο κάλυπτε με επιτυχία τη μουσική περιοχή ανάμεσα στους Τζούντας Πρηστ και τους Έισι-ντίσι. Είναι επίσης αρκετά για να αντιληφθείς πως Χάμμερφωλ και άλλοι κατοπινοί αποτέλεσαν μια εκφυλισμένη εκδοχή του ήχου εκείνου, με αρκετούς της φουρνιάς τους να ταξιδεύουν έως την Αμερική για να ηχογραφήσουν κοντά στον μεταναστεύσαντα κιθαρίστα των Αξέπτ (και να επωφεληθούν από κάποια συμμετοχή που θα τους επέτρεπε  να μιλήσουν για χρίσματα, δαχτυλίδια και ό,τι άλλο τέλος πάντων θάμπωνε τότε το πάουερ μέταλ κοινό). Τα βιώματα λοιπόν στα οποία υπολειπόμουν ήταν ανάλογα με τις προσδοκίες μου (μηδέν) και ανάλογα με τις προκαταλήψεις  μου για την περίπτωση (μηδέν), άρα ο μόνος λόγος αναφοράς του παλαιού τους τραγουδιστή εδώ είναι για το πόσο άσχημα μπορεί να νιώθει σήμερα.

Συνέχεια


Για Έλληνες καλοί είναι

Η παρακάτω συζήτηση φιλοξενήθηκε στο crackhitler.com. Το θέμα δεν γνωρίζει όρια σκηνών, ούτε αφορά συγκεκριμένους καλλιτέχνες.

Soundholics:

Ποια νοοτροπία μάντρωνε χωριστά την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή στα ελληνικά έντυπα; Η ίδια που έκανε την άποψη πολλών συμπατριωτών μας για αυτή να μην έχει καμία βαρύτητα.

…H ώρα κοντεύει δύο το πρωί, έχω ένα τρομερό πονοκέφαλο και το μυαλό μου έχει αδειάσει από εξυπνακίστικες ατάκες. Αν δεν τους αρέσει η Μόνικα μπορούν κάλλιστα να μην γράφουν στο τόπικ για τη Μόνικα, ποιος ξέρει μπορεί να διαθέσουν τον χρόνο τους για κάτι πιο δημιουργικό. Ομολογώ ότι η συνέντευξη της δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά συμπαθώ την μουσική της, και θεωρώ ότι για Ελληνίδα τα λέει. Τι στο διάολο ο Χατζιδάκις βάτευε μικρά και έγραφε παπάδες, τον κάνει λιγότερο μεγαλοφυή συνθέτη; (στμ. ο συγγραφέας δεν παραλληλίζει τη Μόνικα με Xatzidaki, προσπαθεί απλά να ξεχωρίσει την μουσική από όλα τα υπόλοιπα)

Alien Overlord:

Η μαλακία που σας δέρνει συνοψίζεται σε κάτι που γράφει ο από πάνω: «για Ελληνίδα καλά τα λέει». Συνέχεια


Το φυσικό μέσο ως αναμνηστικό της εμπειρίας

Διερχόμαστε από μια μεταβατική φάση, δεν είναι απαραίτητο όμως να χαρίσεις τη μισή δισκοθήκη επειδή αυτή δεν παρέχει πια το κοινωνικό στάτους του παρελθόντος. Θα χρειασθεί να φανείς δυνατός, να αποδεχθείς το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που ενώ έχουν πληρώσει συγκριτικώς ελάχιστα είναι αρκούντως ενημερωμένοι σήμερα για να μιλήσουν για τα περισσότερα πράγματα που φυλάσσεις, ίσως και για τον φετιχισμό σου. Η ενέργεια της συλλογής αντικειμένων είναι κουσούρι που κουβαλάμε από αρχαιοτάτων χρόνων, τόσο εγώ όσο και εσύ. Ήταν μεγάλη υπόθεση για τον προπάτορα το να κατακτά νέα εδάφη και να αποκτά αντικείμενα που του προσέφεραν ευχαρίστηση, αυτό υπάρχει μετασχηματισμένο και στις μέρες μας. Η θέα ενός χυμώδους καρπού προξενούσε συναισθήματα όχι τόσο διαφορετικά από αυτά που προκαλούσε και η θέα της νέας λίμιτεντ κυκλοφορίας στο ράφι, αλλά πέρα από την άμεση ευχαρίστηση που θα προερχόταν από την κατοχή και χρησιμοποίηση των αντικειμένων, Συνέχεια


Η περίπτωση των Φείαρ Φάκτορυ

Ρίβιου, παρουσίαση του σχήματος και προτεινόμενη δισκογραφία ιν-δε-μιξ με αφορμή την πρόσφατη συναυλία τους στην Αθήνα.

Ο λόγος που δεν έχω συνεργασθεί με τον Ραίυμοντ και τον Κρίστιαν τα τελευταία χρόνια είναι ένας και μόνο – επειδή δεν ήθελα να ανακατευτώ με τη μάνατζέρ τους. Ονομάζεται Κρίστυ Πρίσκ και τυχαίνει να είναι σύζυγος του Κρίστιαν. Κατά την διάρκεια της μίξης του Transgression αυτή και ο Ραίυμοντ ξεκίνησαν μια ερωτική σχέση που διήρκεσε περίπου δυο χρόνια. Από την στιγμή που εκείνη ήταν η μάνατζερ του συγκροτήματος, θεώρησα κάτι τέτοιο απαράδεκτο. – Μπάρτον Σι Μπελ 1

Τι καλύτερο για εισαγωγή; Κατάφερε τελικά ο Μπελ να μας τα γκαρίξει και από κοντά, παρά την απουσία δυο άλλων εξεχουσών προσωπικοτήτων. <!–more Συνέχεια->Το τελευταίο δεδομένο κάνει σήμερα το σχήμα να φαντάζει λειψό· όχι πως δεν βρέθηκαν αντικαταστάτες, είμαι σίγουρος πως μετρήθηκαν περισσότεροι από δύο στην προ μηνός εμφάνιση στην Αθήνα. Τις προσθήκες αυτές μόνο τυχαίες δεν τις λες και αυξάνουν κατά πολύ το εκτόπισμα τους συγκροτήματος (εκτόπισμα μεγαλύτερο και από των εννέα Σλίπνοτ, κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς). Ο ρόλος τους όμως είναι διεκπεραιωτικός και η συνεισφορά τους μηδαμινή. Η αυξημένη ταχύτητα που παρουσιάζει το Mechanize δεν αποτελεί πρόοδο, και εκτός του ότι αφήνει στον Μπελ ελάχιστα περιθώρια για να αναπτύξει τη φωνή του προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα Ντίνο Καζάρες· μια ακρόαση των Ντιβάιν Χέρεσυ του ιδίου αρκεί για να πεισθείς.  Όταν λοιπόν ο Καζάρες είχε ήδη στη διάθεση του έναν άριστο παίκτη όπως ο Τιμ Γιάνγκ (γνωστός και ως Ρουκέτας) σε τι χρησίμευε ο νεοαφιχθείς  Τζίν Χόγκλαν;

  • To Βουνό Χόγκλαν μπορεί να κινήσει αποκλειστικά δική του πελατεία προς μία συναυλία των Φείαρ Φάκτορυ, ανθρώπους ικανούς να δώσουν τα εκατό ευρώ που ζητούνταν για το υπογεγραμμένο ταμπούρο στην είσοδο. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται συνεργασία που βρίσκει τους πάντες ικανοποιημένους, πόσο μάλλον εάν διαμοιράζονται τα κέρδη από τα αντικείμενα με τις τζίφρες.
  • Η παρουσία υπολοίπων μελών των Ντιβάιν Χέρεσυ θα έκανε ακόμη πιο δυσδιάκριτη την διαφορά των δύο συγκροτημάτων και ακόμη πιο εμφανείς τους λόγους για τους οποίους οι σημερινοί Φέιαρ Φάκτορυ θα έπρεπε να θεωρούνται το νέο προσωπικό σχήμα του Καζάρες.

Μπορεί λοιπόν το Βουνό να είναι αρτιότερο του προκατόχου του Ραίυμοντ Χερρέρα (ειδικά στα χέρια), η μουσική του συγκροτήματος όμως ποτέ δεν απαίτησε πολυμηχάνημα στο καθισματάκι· απαίτησε άνθρωπο ταυτοχρόνως μεγαλωμένο με Πρόντιτζυ, Νάπαλμ Ντέθ και Μίνιστρυ και ικανό να παρουσιάσει τους ανάλογους ρυθμούς. Το ζήτημα των κρουστών μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση, η θέση του δεύτερου έγχορδου φαντάζει όμως ήδη χηρεύουσα καθώς ο Κρίστιαν Όλντ Ουόλμπερς είχε παρουσιάσει εξαίρετα δείγματα γραφής, ανακυκλώνοντας με επιτυχία τις κιθαριές του Καζάρες. Την ίδια στιγμή διάνθισε τον στάνταρ φείαρ φάκτορυ ήχο με στοιχεία χωρίς τα οποία η φωνή του Μπελ και τα ηλεκτρονικά του Ράι Φούλμπερ θα ήταν αδύνατο να σώσουν τις συνθέσεις· ο σημερινός μπασίστας Μπάιρον Στράουντ είναι άλλη πάστα οργανοπαίκτη και δεν έχει πρόβλημα με το να μην ακούγεται το παίξιμό του στον δίσκο αν αυτό πληρώνει καλύτερα. Έτσι μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα τα μόνο που συμπεραίνει κανείς είναι το ακλόνητο της θέσης του Μπελ και το ότι η μηχανή αποδίδει γενικώς καλά, όμως με τους Καζάρες, Χερρέρα, Μπελ, Φούλμπερ και Ουόλμπερς μαζί θα αποδίδει πάντα καλύτερα.

Η Μουσική Βιομηχανία κερδίζει σημαντικά ποσά όταν πετυχαίνει κάτι χωρίς να μετακινεί τον Ντίνο Καζάρες

Φείαρ Φάκτορυ > Ντίνο Καζάρες

Είναι στην κρίση του μουσικόφιλου το πόσο θα ενδιαφερθεί για κάτι που επιλέγει να υπολειτουργεί, δεν είναι όμως να απορεί κιόλας αν έπειτα από τόσα ντράβαλα δεν διακρίνει στο Mechanize το ποιοτικό άλμα που περίμενε έπειτα από το βιαστικό Transgression. Οι ηχογραφήσεις υπό χρονικές, (οικο)νομικές και συναισθηματικές πιέσεις έχουν γίνει πια κανόνας για το σχήμα και αυτό είναι δυσάρεστο, καθώς πρόκειται για αυτούς που κάποτε καθυστέρησαν την καριέρα τους προκειμένου να αγγίξουν το τέλειο: η πορεία κατά την δεκαετία του ’90 χαρακτηρίζονταν από συνεχή απόρριψη των προσπαθειών τους, τακτική που απέφερε περικοπές στις δαπάνες, περιοδείες υπό τον φόβο χρεοκοπίας, αλλά και απανωτές δισκάρες. Για τους λόγους αυτούς είναι άδικο να θεωρείται το Mechanize αντιπροσωπευτικό των Φέιαρ Φάκτορυ, γιατί η σημερινή μουσική του συγκροτήματος που κάποτε έδινε ρέστα είναι διάσπαρτη στο τελευταίο Ντιβάιν Χέρεσυ, στον δίσκο των Αρκέα, στο ίδιο το Mechanize και αλλού. Αν όποιος αντιμετωπίζει τον νέο δίσκο με αυτόν το τρόπο είναι στην κοσμάρα του άλλο τόσο σε κοσμάρα βρίσκεται και ο Μπελ, ο οποίος εκθειάζει την κάθε κυκλοφορία των Φείαρ Φάκτουρυ με τον ίδιο τρόπο, όταν οι παλαιοί συνοδοιπόροι του επέλεξαν να μην κρυφθούν πίσω από το δάκτυλο τους επί Transgression. Ο Καζάρες φυσικά απαξιώνει το μεσοδιάστημα 2003-2007, ενώ ο Ουόλμπερς αναγνωρίζει στο στρογγυλό πρόσωπο του πρώτου τον στυλοβάτη αυτού του ήχου και ο σώφρων ακροατής στο πρόσωπο του δευτέρου τον καλύτερο μαθητή του πρώτου. Ο Καζάρες (ο στυλοβάτης) χαρακτηρίζει σήμερα τον Ουόλμπερς (τον μαθητή) κλεπτοριφά, ενώ την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί σε κομμάτι του (Industrial Discipline) τις καθαρές κιθαριές που εισήγαγε σε αυτούς ο μαθητής. Πέρα από τη ξεκάθαρη αδικία εις βάρος της μιας πλευράς, το σημαντικό είναι πως από το σχίσμα δεν προκύπτουν δυο ισάξια σχήματα, αλλά ούτε καν ένα.

Φείαρ Φάκτορυ ≥ Μπάρτον Σι Μπελ

Το μέλλον έρχεται με φόρα να θάψει αυτή την καταναγκαστική επιστροφή σε σε ήχους που δεν εκφράζουν το ίδιο όλους τους συμμετέχοντες. Υποτιθέμενη, γιατί πίσω από τα πιανάκια του Φούλμπερ και τη φωνή του Μπελ στην πραγματικότητα είσαι αντιμέτωπος με τον τρόπο που επιλέγει να συνθέσει σήμερα ο Καζάρες: η τεχνική μουσική του δεν προορίζεται για τραγούδι, ούτε δείχνει να χρειάζεται φωνή, αντιθέτως έλκεται από το ντεθ μέταλ και ερωτοτροπεί με τους Μεσούγκα (Soul Decoded (Now and Forever), Designing the Enemy). Ο Καζάρες δεν συνθέτει έχοντας στο νου του τραγούδια και οι  μεταλκοράδες που χρησιμοποιεί στο μικρόφωνο είναι αναλώσιμοι, πάτημα ώστε να μπορεί να παίζει ζωντανά το υλικό των Φείαρ Φάκτορυ.

Ο Τιμ Γιανγκ και εγώ θα μπορούσαμε να βγούμε μόνοι μας σε περιοδεία και ο κόσμος να είναι και πάλι ευχαριστημένος. Τα φωνητικά είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. – Ντίνο Καζάρες2

Έπικα Ρέπλικα Φαίηλ

Το μεγαλύτερο μέρος του Mechanize άρμοζε (ή και προοριζόταν) για το άλλο συγκρότημα του κιθαρίστα, έτσι η φυσική αντίδραση του Μπελ σε τέτοιο υλικό ήταν κυρίως να τονίσει ρυθμούς σε ήδη ολοκληρωμένες συνθέσεις. Οι Ούλμπερς και Χερρέρα κάποτε δημιούργησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους των Φείαρ Φάκτορυ επιλέγοντας να γράψουν τραγούδια, αι όσο καλούς και να θεωρείς τους Ντιβάιν Χέρεσυ δεν μπορείς να μην δεχθείς πως τέτοιες συνθετικές νοοτροπίες στέλνουν τον Μπελ για γρυλίσματα.

Μουσικώς καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα ύφος που πολλά σχήματα υιοθέτησαν: την ρυθμική προσέγγιση του να  συντονίζεις απολύτως τις κιθάρες με τις μπότες των τυμπάνων. Αλλά το πραγματικό μέλλον του συγκροτήματος ήταν πως διαθέταμε άνθρωπο που του έφευγε ο πάτος στο τραγούδι και μπορούσε να παραδώσει όμορφες μελωδίες σε μία επιθετική μουσική φόρμα. Και θα ήμουν πιο περήφανος για κάτι τέτοιο παρά για το ότι αλλάξαμε τον τρόπο που παίζεται σήμερα η ακραία μουσική. – Ραίυμοντ Χερρέρα3

Η όποια αποτυχία του Mechanize δεν μπορεί να προδικάσει μελλοντικά αποτελέσματα της συνεργασίας αυτής: οι ισορροπίες ανακτούνται ενώ και ο φετινός δίσκος μπορεί να μην είναι της αγοράς, δεν είναι όμως και του πεταμού. Κομμάτια αδελφάκια από διαφορετικούς πατέρες, με μια καλή ερμηνεία του Μπελ να εξισορροπείται από μια δεξιοτεχνική εκτέλεση του Καζάρες κάπου αλλού· το (10.) Final Exit θα συνοδεύει συχνά παλαιότερη συγγενική σύνθεση στις συναυλίες. Τι άλλο όμως επιφυλάσσει το μέλλον;  Ο Καζάρες είναι υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου να κυκλοφορήσει τρίτο Ντιβαίν Χέρεσυ (ένα βιαστικό μισοψημένο μπιφτεκί μόλις άρχισε να μυρίζει), έτσι δίδονται περιθώρια διαπραγμάτευσης στον Μπελ με τους εξοβελισμένους. Ο αναμφισβήτητος ηγέτης χρειάζεται τουλάχιστον έναν από την άλλη πλευρά ώστε να ερμηνεύσει συνθέσεις από το μεσοδιάστημα, και απ’ ό,τι φαίνεται αυτός δεν θα είναι ο

Ο Καζάρες θα αποδεχθεί τον Κρίστιαν ως άξιο μαθητή και ως κάποιον που μπορεί να αξιοποιηθεί γιατί η αλήθεια είναι πως το Archetype ήταν πιο μεγάλο από ό,τι έπρεπε και οι συναυλίες θα προσαρμοσθούν αναλόγως. Όταν ο Χόγκλαν πουλήσει τα ταμπούρα που υπολογίζει, όταν οι προτάσεις για περιοδείες αυξηθούν και το συμβόλαιο των Ντιβάιν Χέρεσυ λήξει, ο Τιμ Γιάνγκ θα περιμένει επίσης τηλεφώνημα. Οι άνθρωποι που έχουν εκπροσωπήσει κατά καιρούς το όνομα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν μια εντελώς διαφορετική (αλλά εξ ίσου καθηλωτική) εμπειρία από όσα παρακολούθησε η χώρα πριν ένα μήνα, και όταν αυτό γίνει αντιληπτό το σχέδιο θα τεθεί σε εφαρμογή. Αλλά από εκείνο το σημείο μας χωρίζει ολόκληρη μπιφτεκόπιτα.

1. Δημόσια ανακοίνωση τον Αύγουστο του 2009

2. Divine Heresy – Fortifying the Machine, συνέντευξη στον David E. Gehlke

3. Demanufacture, έκδοση του 2005 (ναι, εκείνη με το απαίσιο μάστερινγκ που ακούγεται σαν Μπολτ Θρόουερ)


Για τον τέταρτο δίσκο των Βάραθρον

…ενός από τα λίγα σχήματα στον κόσμο που δικαιωματικά μπορούν να ηχούν ως Ρόττινγκ Κράιστ. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε να κάνουμε με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων οι οποίοι αλληλοβοηθούμενοι και συνεργαζόμενοι πριν είκοσι χρόνια καθόρισαν από κοινού τον ήχο που θα χαρακτήριζε το μπλακ μέταλ της χώρας. Ήχος ο οποίος φανερώθηκε στα δύο αυτά σχήματα αλλά και στους παλαιούς Ζέμιαλ, Αγκάτους, Κάβιρ, ενώ στην πορεία προέκυψαν και άλλες, ακόμη πιο ιδιαίτερες προσεγγίσεις (Νεκρομάντια). Ψάχνοντας κανείς στις απαρχές του επονομαζόμενου ελληνικού ήχου για τον πρώτο των πρώτων, ή θα πέσει στην παγίδα του αυγού και της κότας, ή θα αποτίσει τελικά τα σέβη του και στα δύστροπα και απρόσιτα αδελφάκια των Ρόττινγκ Κράιστ. Πόσο μάλλον τώρα που ένα από αυτά αποφάσισε να βάλει τα καλά του για το μεγάλο διαδικτυακό πανηγύρι.

Το έδαφος προλειάνθηκε από τα όσα κατάφερε η πολυταξιδεμένη μουσική του Σάκη Τόλη αλλά και το Διαδίκτυο των ανθρώπων. Μια σκηνή που είχε χάσει εξαρχής το παιχνίδι της δημοσιότητας καθώς δεν είχε την «πολυτέλεια» να φιλοξενεί δολοφόνους και εμπρηστές στους κύκλους της (ή πολιτικώς ορθά ονόματα για τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης) τώρα δικαιώνεται. Συνέχεια