Category Archives: Σουηδοί Ράσταμεν

Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Είναι σπουδαία στιγμή όταν ο Σουηδός κόβει τα ράστα. Πριν από αυτή όμως, μια αναδρομή δυο χρόνια πριν στην εδώ συναυλία τους: «Ωραίοι, αλλά δεν ιδρώνει το ποπουδέλι τους. Ο Πλήκτρα Πλήκτρανσον όρθιος πάντα αλλά δεν πρέπει να κινείται γενικώς, ευτυχώς υπάρχουν όλα αυτά που προβάλλονται πίσω τα τόσο δουλεμένα και κάπως εξισορροπείται η κατάσταση. Στάννε ατσαλάκωτος, ο μόνος διασκεδαστής, η σχέση του με το κοινό δεν διαφέρει πολύ από τη σχέση του με τον κολλητό του· δηλαδή ποσώς ενδιαφέρει το πόσο γουστάρεις που γυρίζεις αύριο στη Σουηδία, αλλά δεν πειράζει, εδώ είμαστε για να το μοιραστείς. Ευχάριστη φανφάρα, και από τον σαχλό πέμπτο δίσκο Haven να έπαιζαν περισσότερα θα χόρταινε ο κόσμος χορό. Το σχήμα έχει δυνατό κατάλογο, ποικιλία, δεν χαμπαριάζει από καιρούς· αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως η διάρκεια του σετ χρειάζεται αύξηση και το ποπουδέλι ιδρώτα, δεν είμαστε στο 2001.» Τότε, το 2011, ισχυρίζονται μερικοί πως είμαστε τυχεροί που ακούμε περισσότερα  από το (1995) The Gallery αλλά δεν πάει έτσι, το σκεπτικό αυτό είναι τόσο μα τόσο λάθος. Συνέχεια


Άμαρανθ | Amaranthine

Οκτώμισι χρονών γίνεται πια εκείνο το τραγούδι των Εβανέσενς· κομμάτι ενός σάουντρακ που μαζί με άλλα δύο-τρία του Mission: Impossible II θα ξεκινούσε μια τακτική που θα παρέδιδε στην ανθρωπότητα μία ντουζίνα δίσκων, για άγνωστους λόγους αρκετή για να κάνει κανείς σκληρό πρόγραμμα στα κατά τόπους ροκάδικα. Ό,τι έγινε έγινε, καλό είναι να συγχωρείς και να κοιτάς μπροστά όμως το τραγούδι εκείνων των νουμεταλλάδων με την καλεσμένη τραγουδίστρια (έτσι πιστεύαμε τότε), όταν παίχτηκε σε λαϊκό κλαμπ της επαρχίας λίγο πριν τα τσιφτετέλια με έκανε να αφήσω το νοθευμένο κάτω και να αντιληφθώ το εξής: για πρώτη και τελευταία ίσως φορά άκουγα μπρούταλ φωνητικά σε τέτοιους χώρους·  ολίγων δευτερολέπτων μεν και χαμηλά στη μίξη, αισθητά δε στον τύπο που μύριζε ακόμη κοπριά. Άλλες εποχές, άλλος αντίκτυπος. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: λίγο καιρό μετά και με το τραγούδι να καθιερώνεται όλο και παερισσότερο, θα βίωνα κάτι αντίστοιχο ζώντας μπροστά σε ένα δημοτικό στάδιο. Λεπτά πριν οι ιαχές μυρίων παρθένων καλωσορίσουν τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στον τόπο τους, το σχήμα που τον συνόδευε εκτελεί μαζί με μια από τα δεύτερα το γνωστό πλέον Bring Me to Life. Μπορεί ο Μιχάλης να μην ανέβηκε για τα μπρούταλ αλλά αυτό δεν διέκοψε τη σκέψη: αν (λέμε, αν) η μουσική βιομηχανία επιβίωνε για μερικά χρόνια ακόμη, τι σκατά θα είχε παιχτεί στους δέκτες μας; Συνέχεια


O Aλέξι είναι homeboy

…και αυτό πρέπει να ισχύει εδώ και καιρό, τώρα θα περνά τη φάση όπου επανανακαλύπτει τους Μπάθορυ και όλα εκείνα τα τρισμέγιστα της εφηβείας του. Μα πως αλλιώς να εξηγηθεί, ετοιμάζεσαι να ακούσεις μια κακή εκδοχή του Root με εμβόλιμα σόλο της υπερβολής και της αυτοαναίρεσης αλλά δεν· αντικρίζεις ένα φαν με σκούφο, αρκετά ενθουσιασμένο που βρίσκεται εκεί πάνω ώστε να αρκεστεί σε bröfist1 και δυο-τρία σφυρίγματα με την κιθάρα έτσι για το καλό. Ο βασικός λόγος που τέτοια πράγματα συμβαίνουν είναι γιατί μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα παραγόντων είχε μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση για το που τελειώνει και που ξεκινά η μουσική αυτή. Συνέχεια


Ο Derek και το Μαύρο Ντερέκι

11218_10152382735657588_424089636_n

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας η τέχνη του Ντέρεκ Χες είχε φιλοξενηθεί σε κάθε χάρτινο πράγμα που σχετιζόταν άμεσα ή έμμεσα με τη μουσική: αφίσες συναυλιών, διαφημιστικά κιθάρας, δίσκοι Σουηδών ράσταμεν που αντέγραφαν τον Τζόναθαν Ντέηιβς, όλοι ήθελαν να προσλάβουν το χέρι του. Ένα χέρι τόσο μονοδιάστατο και συγκεκριμένο που δεν άργησε τελικά να κουράσει με τις παράλληλες εμφανίσεις του. Το ύφος του ταίριαζε περισσότερο σε μια αποκλειστική συνεργασία, που μπορεί φυσικά να επιδίωξε και να μην πέτυχε, αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα κάτι αντίστοιχο με το να βλέπεις τον Έντι των Άιρον Μαίηντεν σε εξώφυλλα διαφορετικών συγκροτημάτων (ή μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί). Κάποια στιγμή το μάτι μου σταμάτησε να τον συναντά σε κάθε πιθανή γωνία, έτσι υπέθεσα πως όλα τα παραπάνω συντέλεσαν στο να βουλιάξει με τον ίδιο γρήγορο τρόπο που αναδύθηκε. Ακριβώς στο σημείο εκείνο που οι δουλειές του κατέληξαν να μοιάζουν βγαλμένες από το ίδιο στριπάκι: Συνέχεια