Category Archives: Επίκαιρα

Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Είναι σπουδαία στιγμή όταν ο Σουηδός κόβει τα ράστα. Πριν από αυτή όμως, μια αναδρομή δυο χρόνια πριν στην εδώ συναυλία τους: «Ωραίοι, αλλά δεν ιδρώνει το ποπουδέλι τους. Ο Πλήκτρα Πλήκτρανσον όρθιος πάντα αλλά δεν πρέπει να κινείται γενικώς, ευτυχώς υπάρχουν όλα αυτά που προβάλλονται πίσω τα τόσο δουλεμένα και κάπως εξισορροπείται η κατάσταση. Στάννε ατσαλάκωτος, ο μόνος διασκεδαστής, η σχέση του με το κοινό δεν διαφέρει πολύ από τη σχέση του με τον κολλητό του· δηλαδή ποσώς ενδιαφέρει το πόσο γουστάρεις που γυρίζεις αύριο στη Σουηδία, αλλά δεν πειράζει, εδώ είμαστε για να το μοιραστείς. Ευχάριστη φανφάρα, και από τον σαχλό πέμπτο δίσκο Haven να έπαιζαν περισσότερα θα χόρταινε ο κόσμος χορό. Το σχήμα έχει δυνατό κατάλογο, ποικιλία, δεν χαμπαριάζει από καιρούς· αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως η διάρκεια του σετ χρειάζεται αύξηση και το ποπουδέλι ιδρώτα, δεν είμαστε στο 2001.» Τότε, το 2011, ισχυρίζονται μερικοί πως είμαστε τυχεροί που ακούμε περισσότερα  από το (1995) The Gallery αλλά δεν πάει έτσι, το σκεπτικό αυτό είναι τόσο μα τόσο λάθος. Συνέχεια

Advertisements

Άμαρανθ | Amaranthine

Οκτώμισι χρονών γίνεται πια εκείνο το τραγούδι των Εβανέσενς· κομμάτι ενός σάουντρακ που μαζί με άλλα δύο-τρία του Mission: Impossible II θα ξεκινούσε μια τακτική που θα παρέδιδε στην ανθρωπότητα μία ντουζίνα δίσκων, για άγνωστους λόγους αρκετή για να κάνει κανείς σκληρό πρόγραμμα στα κατά τόπους ροκάδικα. Ό,τι έγινε έγινε, καλό είναι να συγχωρείς και να κοιτάς μπροστά όμως το τραγούδι εκείνων των νουμεταλλάδων με την καλεσμένη τραγουδίστρια (έτσι πιστεύαμε τότε), όταν παίχτηκε σε λαϊκό κλαμπ της επαρχίας λίγο πριν τα τσιφτετέλια με έκανε να αφήσω το νοθευμένο κάτω και να αντιληφθώ το εξής: για πρώτη και τελευταία ίσως φορά άκουγα μπρούταλ φωνητικά σε τέτοιους χώρους·  ολίγων δευτερολέπτων μεν και χαμηλά στη μίξη, αισθητά δε στον τύπο που μύριζε ακόμη κοπριά. Άλλες εποχές, άλλος αντίκτυπος. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: λίγο καιρό μετά και με το τραγούδι να καθιερώνεται όλο και παερισσότερο, θα βίωνα κάτι αντίστοιχο ζώντας μπροστά σε ένα δημοτικό στάδιο. Λεπτά πριν οι ιαχές μυρίων παρθένων καλωσορίσουν τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στον τόπο τους, το σχήμα που τον συνόδευε εκτελεί μαζί με μια από τα δεύτερα το γνωστό πλέον Bring Me to Life. Μπορεί ο Μιχάλης να μην ανέβηκε για τα μπρούταλ αλλά αυτό δεν διέκοψε τη σκέψη: αν (λέμε, αν) η μουσική βιομηχανία επιβίωνε για μερικά χρόνια ακόμη, τι σκατά θα είχε παιχτεί στους δέκτες μας; Συνέχεια


O Aλέξι είναι homeboy

…και αυτό πρέπει να ισχύει εδώ και καιρό, τώρα θα περνά τη φάση όπου επανανακαλύπτει τους Μπάθορυ και όλα εκείνα τα τρισμέγιστα της εφηβείας του. Μα πως αλλιώς να εξηγηθεί, ετοιμάζεσαι να ακούσεις μια κακή εκδοχή του Root με εμβόλιμα σόλο της υπερβολής και της αυτοαναίρεσης αλλά δεν· αντικρίζεις ένα φαν με σκούφο, αρκετά ενθουσιασμένο που βρίσκεται εκεί πάνω ώστε να αρκεστεί σε bröfist1 και δυο-τρία σφυρίγματα με την κιθάρα έτσι για το καλό. Ο βασικός λόγος που τέτοια πράγματα συμβαίνουν είναι γιατί μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα παραγόντων είχε μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση για το που τελειώνει και που ξεκινά η μουσική αυτή. Συνέχεια


Άγκαλλοκ | Marrow of the Spirit

Όταν είχα ακούσει το The Mantle στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, δεν μου είχε κάνει τόση εντύπωση η μουσική καθεαυτή όσο το γεγονός ότι οι δημιουργοί της δεν ήταν Ευρωπαίοι. Έχοντας περισσότερες επαφές με τις εδώ σκηνές και απέχοντας από τα μουσικά δρώμενα της χώρας τους, αποτελούσαν ξένο σώμα με έναν τρόπο παρόμοιο με εκείνον των Μετάλλικα στο ξεκίνημά τους. Οι αλληλεπιδράσεις των δύο πλευρών του Ατλαντικού είχαν εμφανισθεί βεβαίως και σε συγκροτήματα όπως οι Γουίκλινγκ, κανείς όμως δεν περίμενε από το Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών έναν ήχο εφάμιλλο με εκείνον των σχημάτων της Prophecy Productions. Η πορεία τους συνεχίστηκε με έναν σεμνό τρόπο, κάποια στιγμή ενδιαφέρθηκαν και για τα όσα προσπαθούσε το ποστ ροκ, δεν περίμενες όμως να σταματήσουν ποτέ τα νοητά και πραγματικά τους ταξίδια τους προς στις σκανδιναβίες· το άκουγες. Ερχόμαστε έτσι στο σούσουρο που προκαλεί η νέα τους κυκλοφορία, με τον ιδιοκτήτη της μικρής δισκογραφικής Profound Lore να μην μπορεί να κρύψει τη χαρά του, αφού γνωρίζει πως οι καλύτεροι δημοσιοσχεσίτες του κόσμου δεν θα ήταν ικανοί για αυτό το αποτέλεσμα. Συνέχεια


Λίβινγκ Σάκριφάις | Overkill Exposure

Η διάλυση τους το 2003 ήταν μια από κοινού απόφαση, καθώς σύμφωνα με τους ίδιους το συγκρότημα είχε πάψει πια να αποτελεί προτεραιότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως έπειθαν όλοι τους το ίδιο: το δεύτερο σχήμα του κιθαρίστα μόλις είχε πετύχει τη συμμετοχή του στο soundtrack της ταινίας Daredevil με το τραγούδι Bring Me To Life, οι υπόλοιποι όμως δεν είχαν να επιδείξουν κάτι αξιόλογο πέραν του εγωισμού τους. Την περίοδο εκείνη η δημοτικότητα του ήχου τους θα απογειωνόταν, με μερίδιο της πίτας να προορίζεται και για τους παλαίμαχους από το Άρκανσο (το ποιος μπορεί να έφαγε εκείνο το μερίδιο είναι άλλο θέμα). Δεν είναι γνωστό τι συναισθήματα τους διακατείχαν στο μεσοδιάστημα, ούτε κατά πόσο αυτά συνάδουν με την χριστιανική ηθική: οι τύποι είναι αμετανόητοι χριστιανοί, αλλά αρκούντως κουλ ώστε να φιλοξενήσουν κάποτε τους Μαίυχεμ όταν αυτοί περιόδευαν τα μέρη τους. Επέστρεψαν πέρυσι, με τον ίδιο πυρήνα μελών και αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι μεσολάβησε στο μουσικό τους περιβάλλον, πιάνοντας το από εκεί ακριβώς που το άφησαν. Όπου πλήκτρα τοποθέτησε τράιμπαλ κρουστά, όπου μελωδικά φωνητικά τοποθέτησε μπρούταλ αλληλούια. Συνέχεια


…And justice for Jason

Χωρίς τίτλο

Ναι λοιπόν, υπάρχει, απλώς δεν βρίσκεται στο αντίτυπο που μαζεύει σκόνη στη δισκοθήκη σου. Την ίδια σκόνη μάζευαν και τα μάστερς του δίσκου, όταν το παίγνιο Guitar Hero: Metallica απαίτησε κάτι για να μπορεί να ακολουθήσει ο παίκτης-μπασίστας. Και τι καλύτερο από τις αυθεντικές ηχογραφήσεις του Τζέησον Νιούστεντ από το 1987;  Ενώ φίλοι του σχήματος προσπαθούν να πετύχουν την καλύτερη μίξη της μπασογραμμής με τα υπόλοιπα όργανα (φαντάζομαι πως κυκλοφορεί ήδη κάποια πειραγμένη, ανεπίσημη εκδοχή του δίσκου) αναρωτιέμαι τι αντίκτυπο μπορεί να είχε τελικά αυτή η ηχητική ξεραΐλα στη μετέπειτα πορεία της σκληρής ηλεκτρικής μουσικής. Ο ήχος αυτός δεν ήταν άποψη περιθωριακού σχήματος, αλλά υποψηφίων βραβείου Grammy, ήχος που έκανε αισθητή την παρουσία του στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς δέκτες της εποχής. Ένα χρόνο μετά, άρχισαν να ξεπηδούν και άλλα σχήματα με συνθέσεις επηρεασμένες από Μετάλλικα, αλλά το μπάσο, αν και γραμμένο στο δίσκο, συνθετικά ήταν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια. Συνέχεια