Category Archives: Ελλάδα

Ξέρω πως χορεύεις καλά

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί δεν γράφω για πολλά από όσα ακούω. Γιατί όχι Nightrage για παράδειγμα. Με τους Νάιτρέητζ τα πράγματα είναι τόσο γραμμικά και άψογα για αυτό που κάνουν· πάντα με μικρές διαφορές γιατί η εξέλιξή τους ήταν ειλικρινής, ουχί trendhopping, είναι κατόρθωμα να συμπληρώσεις τους εκατόν σαράντα χαρακτήρες ενός τουίτ για αυτούς, πόσο μάλλον άρθρο. Μπορείς πάντα σαν άλλος Χρήστος Σωτηρακόπουλος να περιγράφεις ό,τι συμβαίνει στον δίσκο αλλά για ποιον λόγο; Στον εικοστό πρώτο αιώνα ζούμε, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ακούσει όποια στιγμή θέλει πριν αγοράσει δίσκο, εισιτήριο ή μπλουζάκι· ας το κάνουν άλλοι. Για τα συγκροτήματα που σε ενδιαφέρουν, πρωτίστως μοιράζεσαι τη μουσική τους. Για τις παρυφές τους ενδιαφέροντός σου όμως… στις παρυφές γκρεμίζονται είδωλα, γελοιοποιούνται δόγματα, ανακαλύπτονται νέοι δρόμοι, ανακαλύπτονται αδιέξοδα! Συνέχεια

Advertisements

Viva the Underdogs

[grinia] από πότε τέτοιες βραδιές μετατράπηκαν σε μουσικούς μαραθώνιους; Πότε έγιναν κανόνας τα τρία ελληνικά συγκροτήματα; Φταίνε τα σχήματα, ο διοργανωτής, το γκαγκάριν, ποιος; Τι σε κόφτει θα σκεφτείς, ο καθένας μπαίνει ό,τι ώρα θελήσει, δεν εξαναγκάζεσαι σε κάτι ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΣΟ ΚΑΚΟΣ ΕΙΜΑΙ; Όχι δεν είσαι κακός, μάλιστα η μουσική των δυο ελληνικών που πρόλαβα ήταν καλή, αυτό όμως κάνει την κατάσταση ακόμη πιο θλιβερή: υπάρχει κόσμος που θέλει να δει τα πάντα που του προσφέρονται, κόσμος που δεν θέλει να χάσει έστω και λίγο από ό,τι τον ενδιαφέρει αλλά και κόσμος που θέλει να σιγουρευτεί πως θα είναι μπροστά. Είναι καλοκαίρι, σε κλειστό χώρο· οι ώρες περνούν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, ο φρέσκος αέρας τελειώνει, έτσι με το πρώτο μπαμ στους Πάρκγουέυ Ντράιβ δεν είναι να απορείς που έχεις άτομο να του έχει συμβεί κάτι για λίγα λεπτά της ώρας και τους Λουκ και Γουίνστον επί σκηνής να παρακαλούν τον θεό τους. Και αυτά για κάτι που μπορεί να απαιτήσει να είσαι μέσα πολύ λιγότερη ώρα από όσο ήσουν, επίσης να φύγεις εξίσου ευχαριστημένος, αν όχι περισσότερο. Αν ποτέ στραβώσει κάτι, όποιος και να είσαι, έστω και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης να έχεις, να ξέρεις πως θα σε φτύνουνε για μια ζωή. [/grinia] Συνέχεια


Ανέρθ δεν ερθ

UnearthΔύο σχήματα με ταυτόχρονη πορεία και κοινά χαρακτηριστικά κανονίζεται να επισκεφθούν τη χώρα μας τον ίδιο μήνα. Η εμφάνιση των Ανέρθ ακυρώνεται λόγω χαμηλής προπώλησης, ενώ εκείνη των Πάρκγουέυ Ντράιβ μεταπηδά λόγω υψηλής προπώλησης από το Κύτταρο στο Γκαγκάριν. Θυμάμαι αρκετές περιπτώσεις όπου η συναυλία πραγματοποιούταν με λίγο κόσμο από κάτω, όμως η συγκεκριμένη περίπτωση προέκυψε ακραία:

«Βασικά δίκιο είχαν γιατί εγώ σήμερα πήγα tickethouse και είχα νούμερο 0005»
«….Πολύ σωστά….μόνο 5 εισιτήρια….!!!!» –Hardtimes

Όσο και να σου αρέσουν/μου αρέσουν, οι Ανέρθ τείνουν να γίνουν οι Άνβιλ αυτής της γενιάς αμερικανικών σχημάτων, όταν οι Αυστραλοί Πάρκγουευ δημοσίευσαν πριν λίγο καιρό το δεύτερο ντοκιμαντέρ μιας πορείας δέκα χρόνων και έχουν λεφτά κάτι τέτοια. Συνέχεια


Like it’s 2000 and 9

040-Karaiskakis Unwind -cropφφφφφφφ-pressed-testρρρρ

Άστεγος καλωσορίζει τις πρώτες ακτίνες τις ημέρας σε ακριβό νότιο προάστιο, ανάμεσα σε τέλεια τετραγωνισμένους θάμνους και τέλεια τοποθετημένες πέτρες γιατί σαν κοινωνία είμαστε και λίγο ζεν. Παραδίπλα κάποιος τύπος με κόκκινο σκελετό γυαλιών κυνηγάει τον Μπούμπυ, τον σκύλο του που του έφυγε από τα χέρια (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο όνομα σκύλου που να δικαιολογεί στερεότυπα). Στην άκρη του πάρκου μια γριά μαζεύει χόρτα· γουστάρω αυτόν τον συγχρωτισμό. Βρίσκομαι δύο μήνες πριν στην αθηναϊκή αυτή μέση του πουθενά, δίχως μπαταρία και με το περιοδικό Σόνικ στα χέρια. Ο λόγος που προτιμήθηκε ήταν η τιμή· το πάλαι ποτέ κατεστημένο περιοδικό συμπεριλάμβανε αφίσα ή κόλλυβα για τον Μπον Σκοτ (ή τον Λέμμυ, δεν θυμάμαι). Παρόλα αυτά το Σόνικ είχε βάλει τον Σάκη Τόλη σε εκκλησία για φωτογράφηση και με γενικό τίτλο Θρησκεία και Μουσική είχε κάποιο ενδιαφέρον. Το κουρεμένο γρασίδι ξεκούραζε τον άστεγο και εγώ έπιανα το δισέλιδο για το μπλακ μέταλ με διάφορους αθλητικούς τύπους με σπάντεξ να μας προσπερνούν. Συνέχεια


Για Έλληνες καλοί είναι

Η παρακάτω συζήτηση φιλοξενήθηκε στο crackhitler.com. Το θέμα δεν γνωρίζει όρια σκηνών, ούτε αφορά συγκεκριμένους καλλιτέχνες.

Soundholics:

Ποια νοοτροπία μάντρωνε χωριστά την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή στα ελληνικά έντυπα; Η ίδια που έκανε την άποψη πολλών συμπατριωτών μας για αυτή να μην έχει καμία βαρύτητα.

…H ώρα κοντεύει δύο το πρωί, έχω ένα τρομερό πονοκέφαλο και το μυαλό μου έχει αδειάσει από εξυπνακίστικες ατάκες. Αν δεν τους αρέσει η Μόνικα μπορούν κάλλιστα να μην γράφουν στο τόπικ για τη Μόνικα, ποιος ξέρει μπορεί να διαθέσουν τον χρόνο τους για κάτι πιο δημιουργικό. Ομολογώ ότι η συνέντευξη της δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά συμπαθώ την μουσική της, και θεωρώ ότι για Ελληνίδα τα λέει. Τι στο διάολο ο Χατζιδάκις βάτευε μικρά και έγραφε παπάδες, τον κάνει λιγότερο μεγαλοφυή συνθέτη; (στμ. ο συγγραφέας δεν παραλληλίζει τη Μόνικα με Xatzidaki, προσπαθεί απλά να ξεχωρίσει την μουσική από όλα τα υπόλοιπα)

Alien Overlord:

Η μαλακία που σας δέρνει συνοψίζεται σε κάτι που γράφει ο από πάνω: «για Ελληνίδα καλά τα λέει». Συνέχεια


Greek Metal Hippos

φφφ

Προσφάτως έγινε μια αξιέπαινη προσπάθεια από φίλο του παλαιού ελληνικού μέταλ να παρουσιασθεί αυτή η σκηνή συνοδεία συλλογής υλικού από τα σπάργανα της. Έχοντας το προνόμιο να παρακολουθεί το συγκεκριμένο ήχο εξ αποστάσεως, ο Χελμ φροντίζει να διανθίσει την παρουσίαση με σκέψεις του επάνω στο αντικείμενο δίχως τη συναισθηματική φόρτιση που μπορεί να παρουσίαζε ο συμμετέχων σε αυτό. Δεν έχει να κάνει με ψυχαναγκαστική υποστήριξη της σκηνής το όλο εγχείρημα αλλά περισσότερο με μουσική που θάφτηκε κάτω από στάχτες εκκλησιών και σήμερα το διαδίκτυο των ανθρώπων έρχεται να της προσφέρει τη θέση που της αρμόζει. Ίσως σε αποθαρρύνει το μέγεθος του κειμένου, για αυτό και σε καθησυχάζω διαβεβαιώνοντας σε πως αργά ή γρήγορα κάποιος του εξωτερικού θα φροντίσει να σου μιλήσει για συγκροτήματα του τόπου σου. Και αυτό θα οφείλεται σε πρωτοβουλίες σαν του προαναφερθέντος. Συνέχεια