Category Archives: Δίσκοι

Τα καλά του νεποτισμού στην τέχνη

ζΈγινε στον προηγούμενο δίσκο, ο Μαξ Καβαλέρα βρήκε έναν από τους πιο άξιους τυμπανιστές και άρχισε να γράφει ριφ ακολουθώντας την διπλομποτιά. Έπειτα από μια περιοδεία μαζί του όμως ο άξιος τυμπανιστής αισθάνεται άξιος κουβαλητής, αναφέρεται σε μισθοφορίες και βαστάζους, χάνει κάθε ενδιαφέρον για τη μουσική και πουλά τον εξοπλισμό (που o ίδιος ξεφόρτωνε). Ο κύκλος του (2011) Enslaved κλείνει όπως άνοιξε και ο κύκλος του (2013) Savages ξεκινά. Ο Μαξ βάζει τον υποδεέστερο γιο του στα τύμπανα και οι Σοούλφλάυ αλλάζουν πλεύση για να ανταπεξέλθει στη μουσική το περιοδεύον καραβάνι της οικογένειας Καβαλέρα. Αν τα κρουστά ήταν το βασικό στοιχείο αυτής της μουσικής θα υπήρχε θέμα, όμως ο Μαρκ Ρίζο συνεχίζει να κάνει ό,τι και στη σόλο δουλειά γεμίζοντας με την κιθάρα τα σημεία που δεν μπορούν να γεμίσουνε τα πόδια και τα χέρια του μικρού, με την οικεία φωνή του Μαξ πάντα από πάνω. Όσο και να θέλω να φύγει κάποτε ο Ρίζο και να ξεβρακωθεί ο και-καλά-τα-γράφω-μόνος-μου Καβαλέρα δεν μπορώ παρά να απολαύσω το πρώτο Σόουλφλάυ δημιούργημα που γέννησαν οι περιορισμένες εκτελεστικές δυνατότητες από την εποχή του (2002) . Συνέχεια

Advertisements

Θετική Θρας ενέργεια

Υπήρχε ένας αστικός μύθος κάποτε για άτομο που το αγαπημένο του συγκρότημα ήταν οι Annihilator. Είχε όλους τους δίσκους (ακόμα και αυτόν τον κόκκινο, τον κακό) και τους είχε φυλαγμένους ξεχωριστά από την υπόλοιπη δισκοθήκη γιατί τους εκτιμούσε τόσο πολύ. Μαζί με την ομάδα Έψιλον και τον Άνθρωπο τον Ιμαλαΐων ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα για να πιστέψω. Με το πέρασμα των χρόνων η μουσική του Τζεφ Γουώτερς απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από το πάνθεον της αποδεκτής επανάληψης των Εησιντίσι / Μότορχεντ / Ράννινγκ Γουάιλντ / Γουάσπ και προσέγγιζε τον κάλαθο των «ουφ τα ίδια ριφς συνέχεια» που κάποιες φορές δεν ήταν και δικά του. Αυτό που τράβηξε σήμερα την προσοχή ήταν μια επικεφαλίδα: Annihilator mainman says break from wrtiting breathed new life into band’s music. Καλός λόγος για τον μετριασμό και την αποστασιοποίηση από τον Τζεφ Γουώτερς; Κάτι έχουμε εδώ.

Συνέχεια


Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Είναι σπουδαία στιγμή όταν ο Σουηδός κόβει τα ράστα. Πριν από αυτή όμως, μια αναδρομή δυο χρόνια πριν στην εδώ συναυλία τους: «Ωραίοι, αλλά δεν ιδρώνει το ποπουδέλι τους. Ο Πλήκτρα Πλήκτρανσον όρθιος πάντα αλλά δεν πρέπει να κινείται γενικώς, ευτυχώς υπάρχουν όλα αυτά που προβάλλονται πίσω τα τόσο δουλεμένα και κάπως εξισορροπείται η κατάσταση. Στάννε ατσαλάκωτος, ο μόνος διασκεδαστής, η σχέση του με το κοινό δεν διαφέρει πολύ από τη σχέση του με τον κολλητό του· δηλαδή ποσώς ενδιαφέρει το πόσο γουστάρεις που γυρίζεις αύριο στη Σουηδία, αλλά δεν πειράζει, εδώ είμαστε για να το μοιραστείς. Ευχάριστη φανφάρα, και από τον σαχλό πέμπτο δίσκο Haven να έπαιζαν περισσότερα θα χόρταινε ο κόσμος χορό. Το σχήμα έχει δυνατό κατάλογο, ποικιλία, δεν χαμπαριάζει από καιρούς· αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως η διάρκεια του σετ χρειάζεται αύξηση και το ποπουδέλι ιδρώτα, δεν είμαστε στο 2001.» Τότε, το 2011, ισχυρίζονται μερικοί πως είμαστε τυχεροί που ακούμε περισσότερα  από το (1995) The Gallery αλλά δεν πάει έτσι, το σκεπτικό αυτό είναι τόσο μα τόσο λάθος. Συνέχεια


There was a glitch


Ένα ερώτημα: είναι οι Ο Ες Άι μοναδικοί; Μια απάντηση δεν θα επηρέαζε την αισθητική απόλαυση, σε βοηθά να μάθεις μόνο ποίοι άλλοι προσέγγισαν μέσω εναλλακτικών διαδρόμων αυτό το σημείο του μουσικού γαλαξία· γιατί από τον (μέισντρημ) μέταλ χώρο μόνο αυτοί κινήθηκαν προς τα εκεί παίρνοντας μαζί τις κιθάρες. Δεν αποτελούσε μονόδρομο, τα μέταλ ριφς δεν είναι το μόνο πράγμα που παράγει ο Τζιμ Μαθέος: οι προσωπικοί δίσκοι του είναι ακουστικοί ενώ ο Κέβιν Μουρ δεν φαίνεται να ασχολείται τόσο με τη μορφή της πρώτης του ύλης όσο με το να της αλλάζει την παναγία· γιατί λοιπόν χέβυ (δεύτερο ερώτημα); Κάποιος θα έλεγε πως η ρετσινιά του προγκρεσιβά δεν βγαίνει εύκολα, υποχρεώνοντάς σε να πράξεις αναλόγως από τη στιγμή που εξακολουθείς να βλέπεις τα λοιπά ακροατήρια με το κιάλι· κάτι τέτοιο όμως θα ήταν φτηνό και σίγουρα δεν κάνει ρίμα με την ποιότητα του σχήματος και μερικά ακόμη δεδομένα. Συνέχεια


Μουστάκια, σειρήνες και ογκόλιθοι

Μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Μπλακ Σάμπαθ επανακυκλοφορούν και οι δύο δίσκοι της μέσης περιόδου, εκείνης δηλαδή πριν τον ερχομό του Τόνυ Μαρτιν και μετά την αποχώρηση του Ρόννυ Τζέημς Ντίο. Γκρίζα ζώνη, με εμπλοκή μεγάλου αριθμού μουσικών και με αποτέλεσμα η κυριότητα της από το όνομα των Σάμπαθ να αμφισβητηθεί από τον ίδιο τον Αϊόμμι. Ο πρώτος δίσκος είναι γνώριμός μου από παλιά, σε εποχές που τα ταμεία των δισκοπωλείων είχαν καταλάβει φωστήρες πρόθυμοι να σχολιάσουν οτιδήποτε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πρόταση ήταν να επιστραφεί στο ράφι το κάθε Dehumanizer – Born Again – Eternal Idol και ο νεανίας να επιλέξει ό, τι δεν είχε με τον Όζυ στη φωνή. Εάν ο μικρός τύχαινε αγύριστο κεφάλι, ο φωστήρας δεν θα επέμενε αλλά θα προλαβαίνε να ρίξει την υποτιμητική του ματιά στο εξώφυλλο που τράβηξε την προσοχή. Χρόνια μετά, θα διαπίστωνα πως μερικοί δίσκοι με τον Όζυ μπορούσαν όντως να περιμένουν και εδώ το αιρετικό έγκειται στο ότι δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους δύο τελευταίους.

Συνέχεια


Μικ Γουώλ | Enter Night

Άλλο ένα βιβλίο κυκλοφορεί με θέμα τους Μετάλλικα και αυτό από μόνο του δεν μπορεί να είναι άξιο λόγου, το αντικείμενο έχει εξαντληθεί και ξεφύγει σε ανείπωτο βαθμό. Συγγραφέας του όμως είναι ο Μικ Γουώλ, ένας εκ των τριών δημοσιογράφων που προκλήθηκε κάποτε δημόσια από τον Αξλ Ρόουζ σε μονομαχία, κάτι που θα μπορούσε να κυκλοφορεί και σε παράσημο. Σε πρόσφατη συνέντευξή του δεν είναι απλώς κατατοπιστικός· κάνει το βιβλίο να μοιάζει περιττό, παρουσιάζοντας όλες τις βασικές του θέσεις (τα επιχειρήματα των θέσεων αυτών είναι πάμπολλα και μπορούν να βρεθούν και εκτός βιβλίου). Πραγματεύεται όλα αυτά που άλλες φορές στρέβλωσαν και άλλες ανέτρεψαν τη ρώτα της μουσικής τους, αφιερώνεται δηλαδή όχι τόσο στο μουσικό αποτέλεσμα όσο στις αιτίες που το προκάλεσαν. Ο ορθός ισχυρισμός πως το St. Anger αποτελεί έργο τέχνης δεν ακούγεται για πρώτη φορά, έργα τέχνης όμως αποτελούν και τα μισά αυθόρμητα ή μη κομμάτια που ανέβηκαν σήμερα στο Μάυσπέις, ο βαρύγδουπος χαρακτηρισμός από μόνος του δεν αποτελεί λόγο για να περάσει ο κέρσορας πάνω από τον σχετικό φάκελο και το χέρι πάνω από το ράφι. Συνέχεια