Category Archives: Βίντεα

Queensrÿche | Eye9

queensryche-eye9

O Geoff Tate έφυγε γι’ αυτό;! Δεν έχω ακούσει τον τελευταίο δίσκο, αλλά από τα λεγόμενα των εναπομεινάντων συμπέραινα πως επέστρεψαν στο ανόθευτο μέταλ. Κάποιος εκλεπτυσμός θα υπήρχε, και είναι σίγουρα προτιμητέο αυτό που ακούγεται στο νέο βίντεο από καταστάσεις όπως το Another Rainy Night του 1990, όταν πολύ σωστές μέταλ κιθάρες οδηγούσαν σε κάτι που θύμιζε Alannah Myles. Το αστείο έγκειται στο ότι τύποι με αφετηρίες σαν των Κουίνσραϊχ είναι λογικό να προτιμήσουν τους Tool από άλλα νεώτερα αμερικανικά σχήματα και κάπως έτσι στο Eye9 που ακολουθεί θυμίζουν Έλληνες παουεράδες όταν αυτοί μάθαιναν τους Tool στις αρχές των 00’s και ήθελαν να το δείξουν με τη μουσική τους (τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά). Συνέχεια

Advertisements

Ξέρω πως χορεύεις καλά

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί δεν γράφω για πολλά από όσα ακούω. Γιατί όχι Nightrage για παράδειγμα. Με τους Νάιτρέητζ τα πράγματα είναι τόσο γραμμικά και άψογα για αυτό που κάνουν· πάντα με μικρές διαφορές γιατί η εξέλιξή τους ήταν ειλικρινής, ουχί trendhopping, είναι κατόρθωμα να συμπληρώσεις τους εκατόν σαράντα χαρακτήρες ενός τουίτ για αυτούς, πόσο μάλλον άρθρο. Μπορείς πάντα σαν άλλος Χρήστος Σωτηρακόπουλος να περιγράφεις ό,τι συμβαίνει στον δίσκο αλλά για ποιον λόγο; Στον εικοστό πρώτο αιώνα ζούμε, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ακούσει όποια στιγμή θέλει πριν αγοράσει δίσκο, εισιτήριο ή μπλουζάκι· ας το κάνουν άλλοι. Για τα συγκροτήματα που σε ενδιαφέρουν, πρωτίστως μοιράζεσαι τη μουσική τους. Για τις παρυφές τους ενδιαφέροντός σου όμως… στις παρυφές γκρεμίζονται είδωλα, γελοιοποιούνται δόγματα, ανακαλύπτονται νέοι δρόμοι, ανακαλύπτονται αδιέξοδα! Συνέχεια


Μπραίην Ντριλ | Beyond Bludgeoned

Δεν παρουσιάζουν τη συνθετική προσβασιμότητα των Ντικρέπιτ Μπερθ, έχουν όμως άλλη χάρη. Ένα ύφος που λειτουργεί εξίσου καλά και ως υπόκρουση, εκτός των άλλων. Ίσως οι μόνοι κάφροι που εξισορροπούν τα ακροβατικά τους με τέτοιον τρόπο ώστε να μην ξεφεύγουν ούτε λεπτό από τα ντεθ μέταλ πλαίσια.

Οι Μπραίην Ντριλ απευθύνονται στην υφήλιο, για αυτό και επιλέγουν ένα σκηνικό οικείο στην πλειοψηφία των ανθρώπων: θα μπορούσε να είχε γυριστεί λίγο έξω από τη Λιβαδειά. Η παραφωνία που παρουσιάζεται ανάμεσα σε μουσική και περιβάλλον ίσως οφείλεται σε παρατεταμένες θεάσεις συγκροτημάτων σε εργοστάσια εγκαταλελειμμένα και αποθήκες και τα λοιπά. Κάποιος ξεκίνησε τα τελευταία για να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο, αλλά το θέμα αυτό κορέστηκε γρήγορα ως εύκολη εναλλακτική λύση. Δεν προβάλλεις το εξωτικό και δεν χρειάζεται να ανέβεις το παγωμένο βουνό όπως ο Άμπαθ για να το τονίσεις. Η μουσική σου υπό ένα πρίσμα είναι πληθωρική από μόνη της και αυτό που χρειάζεσαι είναι ένα μέρος πεζό και συγκεκριμένο ώστε να μπορεί να χωρέσει την υπερβολή σου.


Blast beating his way back

Οι επιδόσεις του Philip Kaplan στο Infecting the Crypts είχαν εξαφανισθεί από το Youtube για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Χρειάστηκαν ενέργειες του ιδίου για να αντιληφθούν οι εταιρίες πως το παραπάνω αποτέλεσε (και ίσως συνεχίζει να αποτελεί) το καλύτερο προωθητικό εργαλείο που είχε ποτέ της η μουσική των Suffocation. Η όλη προβολή του θέματος είχε σαν αποτέλεσμα την επάνοδο του Death Metal Office Drumming στον χώρο που το ανέδειξε αλλά και μερικά ακόμη ευτυχή συμβάντα για τον πρωταγωνιστή.

Όχι πως θα καταφέρεις κάτι αντίστοιχο εάν κάνεις τον καραγκιόζη μπροστά στην κάμερα: η κάθε ενέργεια του Kaplan είναι φυσικότατη. Ο άνθρωπος το κατέχει, γι’ αυτό και το παρουσιάζει αβίαστα. Μεσότης θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Fight for your right to blast beat, θα συμπλήρωνα.

Philip Kaplan – Infecting The Crypts: 3.845.160 θεάσεις

Suffocation – Abomination Reborn:      511.411 θεάσεις

Like This!