Namedropping 2013 pt. 1

Με εκατόν πενήντα χρόνια ηχογραφημένης μουσικής γιατί να ακούσει κανείς δεκάδες πρόσφατες κυκλοφορίες, οι περισσότεροι δεν έχουμε καταλάβει καλά-καλά τι συνέβη την προηγούμενη δεκαετία. Ειδικά για τις φθινοπωρινές κυκλοφορίες του ’13 και κάθε πρόσφατο ντεμπούτο, αυτές οι στιγμές δεν είναι η ώρα. Μεμονωμένα κομμάτια όμως (τουλάχιστον των τραγουδοποιών ή όσων μετονομάζουν τις αλλαγές των ριφ έπειτα από μερικά λεπτά) και συγκλίνουσες απόψεις από διάφορα μέρη του πλανήτη αποτελούν μπούσουλα για να επιστρέψεις ευκολότερα στο προηγούμενο έτος. Πράγματα από τον χώρο της χαρντ ροκ, της μέταλ και του χαρντ του κορ, μουσικές που σχετίζονται με ηλεκτρικές κιθάρες και απασχόλησαν περισσότερους ανθρώπους από μερικές εκατοντάδες, γιατί τα άγια χρόνια του διαδικτύου αυτό σημαίνει όντως κάτι· και μερικές ιδιάζουσες περιπτώσεις παλιοσειρών. Ευκαιρία και για με να προσθέσω χωρίς αιτιολογήσεις μερικά meh, προυτς, yeah! σε δίσκους που άκουσα. Οι yeah! δίσκοι παρουσιάζονται με τον τίτλο τους.

Ο Σατριάνι με το Unstoppable Momentum αποδεικνύει/θυμίζει γιατί ξεχώρισε κάποτε από τον ορυμαγδό της chesse shredding κιθάρας. Ένας άλλος mainman κιθαρίστας κυκλοφορεί παραδοσιακά, ενώ το πρώην σχήμα του, οι Κάρκας, θυμίζουν πως εκεί δεν υπήρξε ποτέ mainman: τα πολλά No.1 του αξιοπρεπούς Surgical Steel αποτελούν δικαιοσύνη για τα ανενεργά τους χρόνια, όταν ο κιθαρίστας Michael Ammot καρπωνόταν όλη τη δόξα για ελάχιστη συνθετική συμμετοχή. Οι Νταρκ Τρανκουίλλιτυ κόβουν τα ράστα και οι Heaven Shall Burn διασκευάζουν Blind Guardian γράφοντας παράλληλα για Άγγλους ευγενείς, φράξτε τον Ατλαντικό. Οι Σουηδοί Kongh αδικούν τη μουσική τους με τον χιλιοφορεμένο όρο sludge, ενώ οι Νορβηγοί Extol μένουν έκτος μουσικών όρων και επωφελούνται· η προέλευση τους και το επίθετο χριστιανικό κάνουν δουλειά από μόνα τους. O Νταν Σουάνο χρειάζεται νέο όνομα κάθε χρόνο για να παίξει μουσική, δεν γίνεται αλλιώς· γιατρειά οι Witherscape για όσους δεν ευχαριστιούνται τόσο τις νέες μουσικές από τη μελωδική παρέα της Στοκχόλμης (Όπεθ κ.λ.) Οι Riverside παρατηρούν από κάπου κοντά το προγκρέσιβ και οι Κατατόνια κυκλοφορούν τα περσινά φωνητικά σε ακουστικές φόρμες, θυμίζοντας πως οι μέταλ κιθάρες είναι εδώ και χρόνια γαρνίρισμα για αυτούς· η φωνή των Κατατόνια τραγουδά επίσης για δεύτερο σχήμα. Η Αννέκ παίζει τα ποπ ροκ της και οι The Gathering κυκλοφορούν τρίτο δίσκο χωρίς αυτήν, αδιαφορώντας για το ότι, αν η τελευταία ήταν όντως hired gun, αυτοί θα είχαν τραβήξει την προσοχή από το ’93· στις αρχές του νέου έτους αποφασίζουν πως χρειάζονται διάλειμμα, γιατί άραγε.

Ο προσωπικός του Στήβεν Γουίλσον ήταν από τους αγαπημένους φετινούς για μέλη των Ντρημ Θίατερ, των Ντρημ Θίατερ θα ήταν και αυτό αγαπητό για κάποιους. Ο Ayreon προσκαλεί στον δίσκο αστέρες του κλαβιέ, υποθέτω πως υπάρχει κοινό για την 2 cd + 2 instumental cd + dvd έκδοση ενός νέου δίσκου *σκέψεις για την ανθρωπότητα* Οι Soul Cages κυκλοφορούν δίσκο έπειτα από 14 χρόνια και επισκέπτονται την Ελλάδα, πλήρες πακέτο για εμάς και για αυτούς. Mayfair are back again for us, also, too, yes, και από τη Νορβηγία οι Leprous. Οι Incura με ιδιαίτερα φωνητικά και θεατρικό κόνσεπτ, οι Αμόρφις με σταθερή σύνθεση από το ’05. Καλώς το All Hell Breaks Loose δεν βγαίνει υπό το όνομα των Θιν Λίζυ, κακώς περνάει το πρώτο United World Rebellion των Σκιντ Ρόου στο ντούκου.

Οι Amon Amarth και Children of Bodom πάντα χαρούμενοι που επέστρεψε η βίκινγκ αισθητική και η μόδα του βιρτουόζου αντίστοιχα, βοηθώντας τους να κάνουν καριέρα. Οι γερμανοί Atlantean Kodex χρησιμοποιούν Γουίνστον Τσώρτσιλ για να υμνήσουν την Ευρώπη, ο Μπούρζουμ επιστρέφει στα άμπιεντ. Μόλις έγνεψα με κατάφαση στη θέαση των Colored Sands, Κατά τον Δαίμονα Εαυτού, Obscure Verses For The Multiverse σκεπτόμενος και τις ιδέες του κιθαρίστα των Soulskinner που, υπό την εποπτεία των Τόλη και Μάγκους, έλαμψαν στο The Regal Pulse of Lucifer. Κάποια ονόματα που ακούστηκαν συχνά το ’13 είναι των Oranssi Pazuzu (ψυχεδελικό μπλακ),  Portal (έρπον χάος ντεθ) και οι Aosoth του ΜικάπαΜι.  Οι Ντεθ Κούριερ είναι το σωστό πατρινό ντεθ χωρίς να ξέρω αν υπάρχει και λάθος πατρινό ντεθ. Οι Ντάρκθροουν όταν δεν τα βάζουν με λαμογιακούς δημοσίους υπαλλήλους όπως ο King ov Hell, κυκλοφορούν δίσκους όπως το The Underground Resistance· ο ένας εκ των δυο Ντάρκθροουν με περίσσευμα.

Οι In Solitude επιμένουν επίσης παλαιικά, όπως και οι White Wizzard, Magister Templi etc. με τους In Solitude όμως να κάνουν προσπάθεια να αποκοπούν από αυτόν τον κύκλο των προβλεπέ μουσειακών· φυσικά τέτοια προβλήματα δεν αντιμετώπισαν ποτέ σχήματα όπως οι Ζέμιαλ ή οι Satan’s Host. Οι Dodsferd διασκευάζουν Μίσφιτς, οι Impaled Nazarene Exploited και οι Μέλβινς Βένομ. Οι <Code> χωρίς τον Kvohst και οι Voices με έναν εκ των μάστερμάιντ των Akercocke. Οι Κηπ οφ Καλέσσιν ασχολούνται ακόμη με το κομμάτι που έστειλαν πριν χρόνια στην Γιουροβίζιον, ο Ίζαν συνεχίζει την ανεξάρτητη πορεία του και οι Σατύρικον προσπαθούν με όσο γίνεται λιγότερους καλεσμένους.

Ντάρκθρόουν

Αύριο το δεύτερο κομμάτι.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s