Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Είναι σπουδαία στιγμή όταν ο Σουηδός κόβει τα ράστα. Πριν από αυτή όμως, μια αναδρομή δυο χρόνια πριν στην εδώ συναυλία τους: «Ωραίοι, αλλά δεν ιδρώνει το ποπουδέλι τους. Ο Πλήκτρα Πλήκτρανσον όρθιος πάντα αλλά δεν πρέπει να κινείται γενικώς, ευτυχώς υπάρχουν όλα αυτά που προβάλλονται πίσω τα τόσο δουλεμένα και κάπως εξισορροπείται η κατάσταση. Στάννε ατσαλάκωτος, ο μόνος διασκεδαστής, η σχέση του με το κοινό δεν διαφέρει πολύ από τη σχέση του με τον κολλητό του· δηλαδή ποσώς ενδιαφέρει το πόσο γουστάρεις που γυρίζεις αύριο στη Σουηδία, αλλά δεν πειράζει, εδώ είμαστε για να το μοιραστείς. Ευχάριστη φανφάρα, και από τον σαχλό πέμπτο δίσκο Haven να έπαιζαν περισσότερα θα χόρταινε ο κόσμος χορό. Το σχήμα έχει δυνατό κατάλογο, ποικιλία, δεν χαμπαριάζει από καιρούς· αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως η διάρκεια του σετ χρειάζεται αύξηση και το ποπουδέλι ιδρώτα, δεν είμαστε στο 2001.» Τότε, το 2011, ισχυρίζονται μερικοί πως είμαστε τυχεροί που ακούμε περισσότερα  από το (1995) The Gallery αλλά δεν πάει έτσι, το σκεπτικό αυτό είναι τόσο μα τόσο λάθος.

Τον ενδιάμεσο ανενεργό χρόνο εμφανίζονται σε εκπομπή της κρατικής μας τηλεόρασης με Gus G και λοιπούς, αναφερόμενοι στην κρίση· το καλύτερο που έχουν να κάνουν λέει είναι να περιμένουν μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Η ελληνική κατάσταση σήμερα δεν ξέρω αν έχει ξεκαθαρίσει για αυτούς, κάνουν όμως φέτος την προσπάθεια αυτή ώστε να μην αντιμετωπιστούν ως νοσταλγικό σχήμα την επομένη. Μέχρι τη σημερινή στιγμή μεσολάβησαν πολλά. Έπειτα από το (2005) Character δεν ήταν και να τους αποφεύγεις, όμως προέκυψε θρας. Πολύ θρας. Δεν τους ήταν ξένο, δεν τους ήταν και ατού. Η αναβίωση του ήχου αυτού την περασμένη δεκαετία ασχήμαινε κάπως την κατάσταση με το θρας να είχε πέσει σαν δάκος επάνω σε ό,τι αγαπάμε. Οι Νταρκ Τρανκουίλλιτυ περιοδεύουν με τους Δε Χόντεντ, τούπα-τούπα, επανδρώνονται με τον τύπο που ηχογραφεί το υλικό των τελευταίων, ξανά τούπα-τούπα, επικεντρώνονται στις Η.Π.Α. Κάποιοι περιμένουν καρτερικά το 2013 και το «γύρισμα των τραπεζιών».

«Είναι σπάνιο για τα ευρωπαϊκά σχήματα ακόμη και το να ρεφάρουν σε μια περιοδεία στις Η.Π.Α. λόγω υψηλών δαπανών για βίζες, άδειες, πτήσεις αλλά και φόρους καλλιτεχνών. Συν τοις άλλοις όλο και περισσότεροι χώροι χρεώνουν εξευτελιστικά ένα μεγάλο ποσοστό επί των κερδών από το εμπόρευμα για να σε αφήσουν να πουλήσεις μπλουζάκια, τρώγοντας από το μόνο δυνητικό έσοδο που υπάρχει κατά τη διάρκεια της περιοδείας. Το γεγονός πως το αμερικανικό δολάριο έχει χάσει αρκετή από την αξία του σε σχέση με κάποια ευρωπαϊκά νομίσματα δεν βοηθά επίσης, έτσι για ένα σχήμα σαν και μας αυτές οι περιοδείες είναι κυρίως έργο αγάπης, που συμβαίνει για να κρατηθεί το σχήμα «ζωντανό» πέρα από τον Ατλαντικό και να συναντήσουμε παλαιούς φίλους και υποστηρικτές παρά για κάποιες χρηματικές ανταμοιβές.»Νίκλας Σάντιν, 2013

Για αρχή, στα νέα εικαστικά του κιθαρίστα Νίκλας (που τόσο έκδηλα προσηλώνεται όταν πρόκειται για το σχήμα του) σαφής αναφορά στο (2000) Haven με τις τελίτσες-σήμα κατατεθέν του τότε φυσικού μέσου-προϊόντος. Το όνειρο της Αμερικής πέθανε ρε, τουλάχιστον δεν έμειναν απωθημένα, τον πιάνουμε από εκεί που τον αφήσαμε, δέκα χρονια πριν· τον αυθορμητισμό.

Ο βασικός συνθέτης Μάρτιν Χένρικσον έχοντας πια καεί, κόβει και αυτός με την σειρά του τα ράστα (μετά τους Ιν Φλέημς και Ατ δε Γκέητς), κάθεται στα μετόπισθεν και αναβαθμίζεται αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν συνεργατική και δημοκρατική φύση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ. Κανένας δεν υπάρχει για να στήσει τις βάσεις, έτσι φέρνουν όλοι τα υλικά τους και αρχίζουν από κοινού, άρα υπό πολλές οπτικές γωνίες, το κτίσιμο. Τίτλος Construct, έμπνευση για νέα ινστάστριαλ γραμματοσειρά ως επίκεντρο της εικαστικής πρότασης, με τις μεγάλες επιφάνειες των βινυλίων να αντιμετωπίζονται  ως κάτι δευτερευούσης σημασίας, απλώς προς διακόσμηση. Μικρόφωνο με το οποίο μπορείς να κινηθείς ελεύθερα στον θάλαμο ηχογράφησης, άρα μερικά από τα καλύτερα φωνητικά σου. Συνθέτουν ο ντράμερ και ο πλήκτρανσον, άρα το θρας εξαφανίζεται, στο κομμάτι που επιλέγεται για βίντεοκλιπ σόλο παίζουνε τα τύμπανα και οι Νταρκ Τρανκούιλλιτυ βρίσκονται κάπως έτσι να παίζουν ξανά στη γνωστή τους ό,τι-νά-ναι αλάνα με ανταγωνιστή τον χειρότερο παλιό τους εαυτό. Και παίζουν καλά.

Η συνεργατική και δημοκρατική φύση αρκετές φορές αφήνει ολοκληρωμένες συνθέσεις εκτός δίσκου, αυτές συναντώνται έπειτα ως περιφερειακά σε σπάνιες εκδόσεις, επτάιντσα κ.τ.λ. Είναι μια ξήγα που γίνεται συχνά από αυτούς,  μια μαιηντενική επιλογή που τους κάνει να διαχωρίζουν αντί να καβαλικεύουν παραδίδοντας pt.1 και pt.2, Construct και Destruct, Contrust και Reconstruct όπως άλλοι γνωστότεροι. Τα κομμάτια του πρόσφατου συνθετικού κύκλου είναι δεκαεπτά, τυπωμένα σε διάφορα μέσα ή διάσπαρτα στα διαδίκτυα για τα πετύχεις σε άσχετο χρόνο (ή σε μελλοντική συλλογή). Ακολουθούν το βίντεο κλιπ και άλλα τρία επίσημα, τα οποία ο ψείρας Νίκλας βιάζεται να υποβιβάσει ως απλά «σκηνικά», στοχεύοντας σε κάτι πιο περίτεχνο για τις συναυλίες. Φαντάζομαι και για μια αθηναϊκή. Δεν υπάρχουν πια ράστα· οι Αμερικές πεθάνανε, πουκάμισο αδειανό. Το μόνο που απέμεινε είναι ο Μάικλ Στάννε να χορεύει με το δικό του πουκαμισάκι ντεθ μέταλ.


One response to “Η αναδόμηση των Νταρκ Τρανκουίλλιτυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s