Viva the Underdogs

[grinia] από πότε τέτοιες βραδιές μετατράπηκαν σε μουσικούς μαραθώνιους; Πότε έγιναν κανόνας τα τρία ελληνικά συγκροτήματα; Φταίνε τα σχήματα, ο διοργανωτής, το γκαγκάριν, ποιος; Τι σε κόφτει θα σκεφτείς, ο καθένας μπαίνει ό,τι ώρα θελήσει, δεν εξαναγκάζεσαι σε κάτι ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΣΟ ΚΑΚΟΣ ΕΙΜΑΙ; Όχι δεν είσαι κακός, μάλιστα η μουσική των δυο ελληνικών που πρόλαβα ήταν καλή, αυτό όμως κάνει την κατάσταση ακόμη πιο θλιβερή: υπάρχει κόσμος που θέλει να δει τα πάντα που του προσφέρονται, κόσμος που δεν θέλει να χάσει έστω και λίγο από ό,τι τον ενδιαφέρει αλλά και κόσμος που θέλει να σιγουρευτεί πως θα είναι μπροστά. Είναι καλοκαίρι, σε κλειστό χώρο· οι ώρες περνούν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, ο φρέσκος αέρας τελειώνει, έτσι με το πρώτο μπαμ στους Πάρκγουέυ Ντράιβ δεν είναι να απορείς που έχεις άτομο να του έχει συμβεί κάτι για λίγα λεπτά της ώρας και τους Λουκ και Γουίνστον επί σκηνής να παρακαλούν τον θεό τους. Και αυτά για κάτι που μπορεί να απαιτήσει να είσαι μέσα πολύ λιγότερη ώρα από όσο ήσουν, επίσης να φύγεις εξίσου ευχαριστημένος, αν όχι περισσότερο. Αν ποτέ στραβώσει κάτι, όποιος και να είσαι, έστω και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης να έχεις, να ξέρεις πως θα σε φτύνουνε για μια ζωή. [/grinia]

«Πως μπορώ να μπω τσάμπα;» «Μόνο που ρωτάς κάτι τέτοιο δεν σέβεσαι το συγκρότημα που ακούς· αν δεν τους υποστηρίξεις δεν θα ξανάρθουν στην Ελλάδα έξυπνη..» «Δεν το ακούω έξυπνε! Να και αν δεν ξανάρθουνε!»

Αιτία του διαλόγου ήταν φυσικά το ότι υπήρχαν ήδη μέσα πολλές κοπέλες και πολύ καλά κάνανε, μην τα ξαναγράφουμε. Οι Πάρκγουέυ Ντράιβ είναι αυτή τη στιγμή στο απόγειο της καριέρας τους και αν είσαι από αυτούς που πιστεύουν πως δεν έβγαλαν ποτέ άψογο δίσκο, τώρα πια με λίγα διαμαντάκια από δω και λίγα από κει σου έχουν βγάλει ένα πρόγραμμα κορυφή από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι και τα μαιηντενικά ωωω-ωωω που εκτός από μερικά στο Horizons, διαθέτουν όλα τα υπόλοιπα τραγούδια τους και σε καλούν να τραγουδήσεις, είτε πάνω στην κιθάρα του μεταλλά Τζεφ Λινγκ είτε πάνω στα αντίστοιχα πολυφωνικά των τελευταίων δίσκων (περιοδεύσαν την ωωω-Νότια Αμερική και κατάλαβαν τι προοπτική παίζει). Είναι και τα θέματα που πραγματεύονται οι στίχοι που βροντοφωνάζεις: επιμονή, τα περιβαλλοντικά του τελευταίου δίσκου, η Πόλη που έχει γίνει ο τάφος μας, η ιδέα του Σπιτιού, προσωπικές σχέσεις και όλα αυτά διανθισμένα με εικόνες θαλασσινές· διάολε, άμα δεν μιλήσουν αυτά στο είναι του ελληνικού κοινού τότε τι θα μιλήσει;

«Η Αθήνα ανέβηκε ένα σκαλοπάτι χθες βράδυ, μερικά από τα πιο δυνατά sing-alongs που έχουμε ακούσει!»Πάρκγουέυ Ντράιβ

Δύο ήταν τα ελληνικά κοινά στα οποία μίλησαν τις μέρες αυτές, με το κομμάτι Slow Surrender να παίζεται ακόμη για αυτό της Λεμεσού (που από ό,τι κατάλαβα εκεί άλλη φάση συναυλία) και το σχήμα να ψαχουλεύει την κυπριακή ενδοχώρα την ενδιάμεση ημέρα· άντε και στα νησιά μας για το επόμενο από τα ντιβιντί-ταξιδιωτικόυς οδηγούς που βγάζουν. «Είναι τρελός, είναι τρελός ο Αυστραλός» μέχρι τότε, και προσοχή λίγο, κοπέλες με τα σουτιέν: μια χαρά, συνεχίστε.

η φωτογραφία από το crew, το τρελό merch της προμετωπίδας από εδώ


One response to “Viva the Underdogs

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s