Άμαρανθ | Amaranthine

Οκτώμισι χρονών γίνεται πια εκείνο το τραγούδι των Εβανέσενς· κομμάτι ενός σάουντρακ που μαζί με άλλα δύο-τρία του Mission: Impossible II θα ξεκινούσε μια τακτική που θα παρέδιδε στην ανθρωπότητα μία ντουζίνα δίσκων, για άγνωστους λόγους αρκετή για να κάνει κανείς σκληρό πρόγραμμα στα κατά τόπους ροκάδικα. Ό,τι έγινε έγινε, καλό είναι να συγχωρείς και να κοιτάς μπροστά όμως το τραγούδι εκείνων των νουμεταλλάδων με την καλεσμένη τραγουδίστρια (έτσι πιστεύαμε τότε), όταν παίχτηκε σε λαϊκό κλαμπ της επαρχίας λίγο πριν τα τσιφτετέλια με έκανε να αφήσω το νοθευμένο κάτω και να αντιληφθώ το εξής: για πρώτη και τελευταία ίσως φορά άκουγα μπρούταλ φωνητικά σε τέτοιους χώρους·  ολίγων δευτερολέπτων μεν και χαμηλά στη μίξη, αισθητά δε στον τύπο που μύριζε ακόμη κοπριά. Άλλες εποχές, άλλος αντίκτυπος. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: λίγο καιρό μετά και με το τραγούδι να καθιερώνεται όλο και παερισσότερο, θα βίωνα κάτι αντίστοιχο ζώντας μπροστά σε ένα δημοτικό στάδιο. Λεπτά πριν οι ιαχές μυρίων παρθένων καλωσορίσουν τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στον τόπο τους, το σχήμα που τον συνόδευε εκτελεί μαζί με μια από τα δεύτερα το γνωστό πλέον Bring Me to Life. Μπορεί ο Μιχάλης να μην ανέβηκε για τα μπρούταλ αλλά αυτό δεν διέκοψε τη σκέψη: αν (λέμε, αν) η μουσική βιομηχανία επιβίωνε για μερικά χρόνια ακόμη, τι σκατά θα είχε παιχτεί στους δέκτες μας;

Θέλω να ακούσω αυτόν τον δίσκο άσχημα. Οι Άμαρανθ και οι θεματικές τους δεν πρωτοτυπούν ,καταφέρνουν όμως να εντυπωσιάσουν. Η ροδοπέταλη μπαλάντα περιέχει ένα αρκετά καλό ρεφραίν, εκεί όμως που πείθεσαι πως αυτό το «η-Σελίν-Ντιον-στο-πάτωμα» θα διατηρηθεί μέχρι τέλους, σκάνε και κάποια ηχητικά μέταλ γνωρίσματα. Τώρα, όσοι είναι γνώριμοι με παλαιότερες εξορμήσεις τους στο πλατύ κοινό ξέρουν πως οι Άμαρανθ δίνουν ολόκληρα  κουπλέ στον σκύλο που καφρίζει, αλλά στην περίπτωση της πάουερ μπαλάντας τους γίνεται κατανοητό πως κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, είναι μπαλάντα διάολε· πιθανό ο Andy Solveström να σιγοντάρει ένα-δυο σημεία στις συναυλίες, ίσως να κατεβαίνει και για να πουλήσει κανένα μπλουζάκι. Εδώ όμως είναι που συντελείται η υπέρβαση. Οι μουσικοί χέζουν την πεπατημένη και ξεπουλιούνται με στυλ, εμμένοντας στην αρχή των triple vox attacks. Η μίξη δεν καλύπτει τίποτε, μήτε συγχωρεί· oι Άμαρανθ εισχωρούν στα παιδικά πάρτυ χωρίς εκπτώσεις και βγαίνουν από αυτά νικητές. Ο δίσκος έχει ήδη ξεκινήσει τώρα που τα γράφω: ένα δριμύ κατηγορώ στο Into the Pandaemonioum, στο Demanufacture και στην αδυναμία των Ace of Base να κρατήσουν το ακροατήριο τους, όλα σε σαράντα λεπτά. Στην επόμενη συναυλία των Nάιτρεητζ συνάντησε τον κιθαρίστα τους και δώσε συγχαρητήρια για το «side project», κλείνοντάς του παράλληλα το μάτι.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s