O Aλέξι είναι homeboy

…και αυτό πρέπει να ισχύει εδώ και καιρό, τώρα θα περνά τη φάση όπου επανανακαλύπτει τους Μπάθορυ και όλα εκείνα τα τρισμέγιστα της εφηβείας του. Μα πως αλλιώς να εξηγηθεί, ετοιμάζεσαι να ακούσεις μια κακή εκδοχή του Root με εμβόλιμα σόλο της υπερβολής και της αυτοαναίρεσης αλλά δεν· αντικρίζεις ένα φαν με σκούφο, αρκετά ενθουσιασμένο που βρίσκεται εκεί πάνω ώστε να αρκεστεί σε bröfist1 και δυο-τρία σφυρίγματα με την κιθάρα έτσι για το καλό. Ο βασικός λόγος που τέτοια πράγματα συμβαίνουν είναι γιατί μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα παραγόντων είχε μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση για το που τελειώνει και που ξεκινά η μουσική αυτή.

Tεσσαρακοστός πρώτος καλύτερος φρόντμαν (RoadrunneR), στους πενήντα γρηγορότερους κιθαρίστες (Guitar World), Dimebag Darell Award, τι είναι όμως πραγματικά ο Αλέξι Λάιχο για τη μουσική αυτή; Τα μόνα που θυμάμαι από τα παλιά είναι λίγες γουστόζικες στρουμφοκαταστάσεις, οι οποίες χρόνο με τον χρόνο ποτίζονταν με λίγο ακόμη πουστλούστρο, βγάζοντας στην πορεία και το χιτ. Ο πάουερ-μπλακ χαρακτηρισμός χρησιμοποιήθηκε για αυτούς μόνο και πάλι λίγος ήταν: ενώ υπήρχαν κομμάτια που ξεκινούσαν ως Ντάρκθρουν και τελειώναν ως Μπάθορυ (κομπλέ, με σόλο Μάλμστην), οι Children of Bodom δεν είχαν πρόβλημα να δανειστούν ο,τιδήποτε και από οποιονδήποτε. Η εμφάνιση δηλαδή με τους Ντέφτοουνς μάλλον πρόκειται για απωθημένο επειδή ο Αλέξι δεν κατάφερε να χρησιμοποιήσει όλα τα συγκροτήματα εκείνου του περιοδικού. Στο πέρασμα του από τους Ιμπαίηλντ Νάζαρην επικράτησε σύνεση (Nihil), πανκ από αυτόν δεν (Kylähullut) ενώ η χεβυμεταλλάδικη συνεργασία του με εκείνη την τύπισσα (Sinergy) ακούγεται πιο ενδιαφέρουσα (αρχικά και με τον συνθέτη των In Flames) αλλά και εκείνης η τοπ στιγμή είναι πως τραγούδησε κάποτε για τους Εξχιουμέησον.

Το μόνο που φθάνει σήμερα στα αυτιά όσων κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από τη μουσική του είναι το πόσο καλός οργανοπαίκτης είναι και κοίτα τον τι κάνει, η κουβέντα για τις συνθέσεις πάντα δεύτερη· τόσα χρόνια που γυροφέρνει τις Πολιτείες εξάσκηση κάνει. Δεν έπιασε όλες αυτές τις less is more φιλοσοφίες των γνωστών του στους Ιν Φλέημς: λιγότερα στη μουσική, περισσότερα στο βίντεο. Θα εκτίμησε μια συγκεκριμένη τους κίνηση παλαιότερα, τον καιρό των μεγάλων αλλαγών και με εκείνους στον ρόλο των homeboys. Μετανιώνει κανείς τους για εκείνη την τόσο ξένη ιδέα του (2004) Touch of Red; Κάποιοι όχι, και για καλή τους τύχη μέρος του αμερικανικού κοινού το αντιμετώπισε ως παρωδία (διαφωνώ), αν ήμουν όμως το παιδί που έγραφε την παλαιά μουσική τους τόσες ώρες κάτω από την αφίσα των Μαίηντεν, θα ένιωθα κάπως. Δεν ξέρω τι είδους συναίσθημα θα ήταν ακριβώς αλλά ίσως είχα αποκηρύξει τα πάντα (πλην της εμφάνισής μου στους Εξχιουμέησον). Ίσως και να τό ‘ριχνα στο πιώμα, ίσως και να την πούλευα. Και ο Αλέξι συνεχίζει ακάθεκτος.

κλικ στη ρώγα για το βίντεο

1 Προσπάθεια Σκανδιναβών να μιμηθούν γνωστό αμερικανικό χαιρετισμό σε άσχετη στιγμή


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s