Μια Τετάρτη στο Αν

Ο Στηβ Όστιν παρακολουθούσε ήρεμος τη συναυλία από τη δεύτερη σειρά. Έπειτα από τα σχετικά συχαρίκια και με μέρος του κοινού να έχει προεξοφλήσει την έξοδο του πριν τους χεντλάινερς, τον ρώτησα για τους Βόιβοντ. «Μαν, τους αγαπώ!» Η βραδιά αυτή, μια αταίριαστη σφήνα για κάποιους στα προγράμματα των μουσικών, είχε βρει τους υποστηρικτές της στα ίδια της συγκροτήματα και σε όσους τα συνόδευαν. Ένα σεβαστό ποσοστό του κοινού δηλαδή αν λάβει κανείς υπόψιν πως το Αν την Τετάρτη που μας πέρασε δεν γέμισε, χωρίς αυτό να χαλάει κάποιον: ο έξτρα χώρος αξιοποιήθηκε καταλλήλως, οι μπύρες μεταφέρονταν προς τη σκηνή και τον κόσμο πιο εύκολα ενώ ένα συμπαγές θρας κοινό ήταν παρών· και ανυπόμονο, τέτοια προσμονή για βουτιές είχα να δω από την παιδική χαρά, στην ουρά για την τσουλήθρα.

«Θα είναι θεϊκό να δει κανείς κάτι τέτοιο» – Ένας Αμερικανός για τη βραδιά

Ο Όστιν αντιδρούσε αμήχανα στις προτροπές των άλλων συγκροτημάτων και πως να μην: λίγα λεπτά νωρίτερα είχε καταθέσει την ψυχή του εκεί πάνω. Είναι μια κατάσταση που δεν έχει λίγο ή πολύ όταν το υλικό που αποδίδεται είναι έντονο· καλείσαι να γίνεις αυτός που τό ‘γραψε, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο εαυτός σου λίγα χρόνια πριν και όχι στα καλύτερά του. Το μισοάδειο Αν που παρακολουθούσε αποσβολωμένο και οι λίγοι που σιγόνταραν στο τραγούδι για τη γυναίκα κάποιου που την πήραν από πίσω και της άρεσε, με έκαναν να αναρωτηθώ πως ακριβώς εξέλαβαν οι βαρυποινίτες σε ισλανδικές φυλακές την εκεί εμφάνιση του συγκροτήματος.  Δεν μπορεί, θα το θεώρησαν μέρος της καταδίκης.

Οι δυο μουσικοί που συνοδεύουν τον Όστιν κρατούν το σόου σε συναυλιακά πλαίσια αλλά τα όργανα και οι μουσικοί δεν παύουν να αποτελούν τα συμπληρώματα σε ψυχοθεραπείες. Με ένα μικρόφωνο και ηχογραφημένα τα άλλα μέρη ο συγκεκριμένος θα είχε πάλι αντίκτυπο στο κοινό, παρακινώντας το να ακούσει τι στο καλό έχει κυκλοφορήσει αυτός ο άνθρωπος· κυκλοφορίες που συν τις άλλοις  προέρχονται από έναν σπουδαίο παραγωγό, τον ίδιο τον Όστιν, και όντας δουλεμένες στην εντέλεια ενδείκνυνται για προσωπικές ακροάσεις και πάντοτε μακριά από ανθρώπους, ζώα και κατσαβίδια.

Κάτι που δεν ισχύει για τους μουσικούς που παρακολουθούσε ο Στηβ την ώρα που τον διέκοψα. Οι συναυλίες καθιερώθηκαν σαν μορφή ψυχαγωγίας από συγκροτήματα σαν τους Σόιλεντ Γκρην. Οι τύποι βρέθηκαν στην άλλη άκρη της γης, τα περάσαν όμορφα κάνοντας διάφορα στην Αθήνα αλλά όχι, δεν έχουν σιντί μαζί τους  για να σου πουλήσουν. Κατέβασέ το, δεν τους νοιάζει. Μπορούν να ταξιδεύουν τσάμπα ανά τον κόσμο, πως να μην είναι ευτυχισμένοι. Η εμπορεία όλων αυτών είναι αποτέλεσμα και όχι αυτοσκοπός. Καταλαβαίνεις μονομιάς πως αυτό που βλέπεις είναι το ζουμί της υπόθεσης και πως οι επόμενες φορές που θα περάσουν από εδώ είναι ευκαιρίες από τις λίγες.  Το μόνο σχήμα της βραδιάς που δεν είχα ακούσει και χαίρομαι για αυτό, τέτοια πράγματα δεν μπορούν να σου επιβληθούν από ηχογραφήσεις που σέβονται τον ακριβοπληρωμένο χώρο γύρω τους. Η σκηνή του Αν δεν χωρούσε τους Σόιλεντ Γκρην.

Η Venerate με την αλλαγή του λογοτύπου στόχευε λογικά σε κάτι ακόμη πιο «ηλεκτρισμένο». Το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει ηλεκτρικές, σπαστές καρέκλες βεράντας.

Έχει πλάκα να παρακολουθείς τη ζώσα Ιστορία να ετοιμάζεται σε τέτοιο χώρο όταν τον ίδιο μήνα Σουηδοί με τη μισή καριέρα εμφανίζονται στα Γκαγκάριν· γούστα, να τις βράσουμε τις ιστορικές αλήθειες. Απλώς τα γούστα έχουν την κακή συνήθεια να συμβαδίζουν με την προώθηση που έχει χαρεί το κάθε συγκρότημα εδώ· όσο νά ‘ναι, έπειτα από δέκα χρόνια ελεύθερης διακίνησης τραγουδιών θα περίμενες κάτι καλύτερο. Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που δεν επιτρέπουν σε αυτά τα τρία σχήματα να μαζέψουν ξεχωριστά πάνω από διακόσια άτομα· για κάποιους είναι η μουσική: ;Oταν εν έτει 1986 έχεις ήδη βαρεθεί το θρας και αφήνεις να ακουστεί κάτι τέτοιο ευθαρσώς στη μουσική σου, το τελευταίο που πρέπει να περιμένεις είναι τη δημοφιλία. Αλλά και όσοι πατούν για πρώτη φορά σε Ιαπωνία, Ελλάδα και αλλού με τριάντα ή είκοσι χρόνια καθυστέρηση, θα ήταν ηλίθιο να ρίξουν το φταίξιμο στον άτιμο ντουνιά, πόσο μάλλον όταν ο κύριος συνθέτης τους έχει αφήσει για άλλου.

Το όνομα του αποθανόντα Πίγκυ αναφερόταν συχνά και η συναυλία ως η πρώτη ελληνική αποτέλεσε άτυπο αφιέρωμα σε αυτόν· δηλαδή τη μουσική των Βόιβοντ. Η μόνη περίπτωση μέταλ σχήματος όπου τα τρία τέταρτα της «χρυσής» σύνθεσης μετά βίας  δικαιολογούν το όνομα. Ο αντικαταστάτης είναι απίστευτος παίχτης και η ανασκόπησή τους πλήρης: αρχαϊκό θρας, αλλόκοτα γκρουβς, πανκ μεγαλεία και στην πορεία ψυχεδέλεια· προγκρέσιβ εις το το τετράγωνο και όλα αυτά δίχως να απομακρυνθούν ποτέ από τις αρχές της τραγουδοποιίας. Γιατί μπορούσαν. Ο ομώνυμος αντιήρωας που ο Away σκαρφίστηκε κάποτε για τις μουσικές τους δεν διαφέρει και πολύ από τους ίδιους τους Βόιβοντ: μετακινείται σε παράλληλα σύμπαντα και ε΄ναι διαχρονικός. Η κατάσταση που παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια έρχεται να τους ταυτίσει ακόμη περισσότερο: ο Βόιβοντ είναι βρυκόλακας. Έπειτα από δυο δίσκους με υλικό παρμένο από τον μακαρίτη αλλά με το νέο τραγούδι (Kaleidos) να κυλάει όμορφα εντός του σετ, μένει να φανεί  κατά πόσο το επόμενο βήμα τους θα είναι νίκη, θα τους κρατήσει ζωντανούς, δεν θα τους βρυκολακιάσει. Για την ώρα, long live the Iron Gang.


One response to “Μια Τετάρτη στο Αν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s