…And justice for Jason

Χωρίς τίτλο

Ναι λοιπόν, υπάρχει, απλώς δεν βρίσκεται στο αντίτυπο που μαζεύει σκόνη στη δισκοθήκη σου. Την ίδια σκόνη μάζευαν και τα μάστερς του δίσκου, όταν το παίγνιο Guitar Hero: Metallica απαίτησε κάτι για να μπορεί να ακολουθήσει ο παίκτης-μπασίστας. Και τι καλύτερο από τις αυθεντικές ηχογραφήσεις του Τζέησον Νιούστεντ από το 1987;  Ενώ φίλοι του σχήματος προσπαθούν να πετύχουν την καλύτερη μίξη της μπασογραμμής με τα υπόλοιπα όργανα (φαντάζομαι πως κυκλοφορεί ήδη κάποια πειραγμένη, ανεπίσημη εκδοχή του δίσκου) αναρωτιέμαι τι αντίκτυπο μπορεί να είχε τελικά αυτή η ηχητική ξεραΐλα στη μετέπειτα πορεία της σκληρής ηλεκτρικής μουσικής. Ο ήχος αυτός δεν ήταν άποψη περιθωριακού σχήματος, αλλά υποψηφίων βραβείου Grammy, ήχος που έκανε αισθητή την παρουσία του στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς δέκτες της εποχής. Ένα χρόνο μετά, άρχισαν να ξεπηδούν και άλλα σχήματα με συνθέσεις επηρεασμένες από Μετάλλικα, αλλά το μπάσο, αν και γραμμένο στο δίσκο, συνθετικά ήταν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια. H άποψη τους περί ήχου δεν σταμάτησε να απασχολεί και να επηρεάζει έκτοτε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος: η υπερβολική έκθεση του ακροατηρίου στο (2003) St. Anger, μπορεί να μην άλλαξε τον ρου της μουσικής, αλλά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως μερικοί ιδιαίτεροι ήχοι τυμπάνων σε μετέπειτα κυκλοφορίες οφείλονται εν μέρει στο ταμπούρο του Ulrich.

Ο (όχι αγαπημένος μου αλλά) καλύτερος τους δίσκος έφερε μαζί με τα προαναφερθέντα κουσούρια και μερικά πολύ ισχυρά μηνύματα. Μηνύματα που οδήγησαν τον μπασίστα των συντηρητικών White Wizzard Jon Leon στο να εκθέσει μια ακραία συνωμοσιολογική θεωρία για τη στροφή των Μετάλλικα στον ομώνυμο δίσκο του ’91. Τα επιχειρήματα του είναι σημαντικά σε αριθμό αλλά μπάζουν νερά. Το ανάγνωσμα όμως συνεχίζει να παραμένει ενδιαφέρον, και εάν δείχνει κάτι, είναι πως τα retro σχήματα που έχει μαζέψει τον τελευταίο καιρό η Earache το έχουν ως ένα βαθμό πιστέψει και παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν. Και αυτό δεν είναι κακό…για κάτσε, παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν;

Αυτά παθαίνει όποιος δεν προτιμά ούζο (βρίσκεται στα αριστερά του liquid metal)

Από την στιγμή που πιστεύεις πως η μουσική αυτή πέθανε το ’89, σκοτώθηκε από το grunge ή κάτι εξίσου κουλό, δεν μου φαίνεται περίεργο να υποστηρίξεις πως έχουν αναμειχθεί και κυβερνήσεις σε αυτό. Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν κάποιες ενέργειες δείχνουν πως έχεις ως ένα βαθμό επίγνωση της κατάστασης σου. Εκεί είναι που ξενερώνω. Όμως έχεις υπογράψει σε μεγάλη εταιρία, και επειδή φαίνεσαι για τύπος που πείθεται εύκολα, σου την χαρίζω για τώρα, Mr. Jon Leon. Όπως την χαρίζω και στους ομοϊδεάτες σου Καταραμένους:

Σκότωσε

Θα ήμουν μεγάλος ψεύτης εάν δεν παραδεχόμουν το γέλιο που έχουν χαρίσει οι τελευταίοι τόσο σε εμένα όσο και στην παρέα μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τους κοροϊδεύω. Είναι το αντίστοιχο του να γελάσει κάποιος με το αϊσολέτεντ (a.k.a. isolated) του Σάκη στο (1994) Non Serviam. Υπάρχει, συμβαίνει, και από την στιγμή που η σύνθεση δεν χαμπαριάζει από αυτό, όλα o.k. Οι Καταραμένοι είναι τόσο πειστικοί που σε κάνουν να απορείς για τον ρόλο της περούκας. Και τους κάνει πιο απολαυστικούς από κάτι Ανώριμους κ.τ.λ.: δεν έχουν αυτογνωσία, δεν φαίνεται να σατιρίζουν, και ό,τι παίζουν δεν είναι απαραίτητα χάλια, απλώς …αμφιλεγόμενο. Κάνει είρωνες και hipsters να φεύγουν μακριά από το metal με αηδία, για αυτό και εγκρίνω.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s