Ρόττινγκ Κράιστ: Η εκμάθηση ελληνικών συνεχίζεται

Η ταλαίπωρη αυτή χώρα έχει βγάλει στα χρόνια της δυτικής της ιστορίας αρκετά μουσικά σύνολα, λουστραρισμένα και έτοιμα προς εξαγωγή. Έχοντας ελεγχθεί αρκετές φορές για άρτια τεχνική κατάρτιση, άριστη χρήση της αγγλικής και ό,τι άλλο θεωρείται προαπαιτούμενο για καλλιτεχνική επιτυχία, παραδίδονταν πακεταρισμένα στο αεροδρόμιο. Πολλά από αυτά τα προλάβαινε η ελληνίδα μάνα στην αναχώρηση. Τα υπόλοιπα επέστρεφαν λίγο καιρό μετά δίχως θέληση να συνεχίσουν και επικαλούμενα αναξιοκρατίες και κάθε λογής εμπόδια, απωθώντας παράλληλα στην άκρη του μυαλού τους κάποια χλιαρή αντιμετώπιση και κάνοντας σημαία τους λόγια συμπόνοιας. Η παραπάνω ιστορία, έχοντας επαναληφθεί άπειρες φορές και με μερικές παραλλαγές εδώ και εκεί, έχει οδηγήσει μερικούς όχι και τόσο εύστροφους στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα υστερεί πολιτισμικά και βιώνει έναν παρατεταμένο Μεσαίωνα. Παραδίδουν έτσι τα όπλα ρίχνοντας το φταίξιμο σε κάποια Mπουζουκοκρατία η οποία κατασπαράζει τους καλλιτέχνες. Αυτά τα δίποδα λάθη πρέπει κάποια στιγμή να επανέλθουν στην πραγματικότητα, ένα βήμα τη φορά: αρχικώς να παραδεχτούν πως ο Μεσαίωνας έχει παρουσιάσει εξαιρετικά δείγματα μουσικής. Εν συνεχεία (και εδώ είναι τα δύσκολα) να συνειδητοποιήσουν το ποιοί τελικά είναι και από που προέρχονται, τόσο μουσικά όσο και ως άνθρωποι. Ίσως τότε κάποιος από αυτούς να κατορθώσει να υψώσει και ανάστημα ως άλλος Κίσσαβος απέναντι στην κορυφή που ονομάζεται Ρόττινγκ Κράιστ.

Η μουσική της Δύσης ήταν για πολλούς εξ αρχής δίπλα τους διαμορφώνοντας συνειδήσεις, όχι όμως ολόκληρο το περιβάλλον και ό,τι αυτό κουβαλούσε: στη γειτονιά τους αντηχούσαν πάντοτε βυζαντινοί ψαλμοί. Από τα ανοικτά παράθυρα το κλαρίνο και το μπουζούκι δήλωναν και αυτά την παρουσία τους. Οι προσπάθειες κάποιων να τα απαλείψουν από τη ζωή τους ήταν μάταιες με ορισμένους να συνεχίζουν μέχρι και σήμερα τον αγώνα, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουν τη χώρα. Την ίδια στιγμή όλα αυτά τα στοιχεία είχαν εισχωρήσει σε γνωμικά τους και στον τρόπο έκφρασης, συνδέθηκαν αθέλητα με στιγμές ευχάριστες και δυσάρεστες, πότισαν το ίδιο τους το είναι. Όταν πρωτοέπιασαν κιθάρα έβλεπαν πως ό,τι έκαναν δεν θύμιζε τα αγαπημένα τους σχήματα. Γραφτήκαν σε ωδείο και πολέμησαν με το όργανο για ώρες. Προσπάθησαν να παίξουν από την καρδία τους χωρίς καν να την έχουν ρωτήσει πρώτα. Το καλό όμως είναι πως λίγοι χαρακτηρίζονταν από επαγγελματισμό, έτσι ξέφευγε και λίγη ελληνικούρα εδώ και εκεί. Ο μέσος Έλληνας όταν έπαιξε κάτι σε Άιρον Μαίηντεν, αυτό ακούστηκε διαφορετικό από το αντίστοιχο Άιρον Μαίηντεν του μέσου Σουηδού, όπως και εκείνου ακούστηκε διαφορετικό από του αντίστοιχου Άγγλου. Χωρίς υπερβολή, το λίγο ενδιαφέρον που κατάφερε να παρουσιάσει σαν σύνολο η αγγλόφωνη σκηνή της χώρας οφείλεται σε τέτοιες ιδιοτροπίες. Ο μέσος Έλληνας, μια στις τόσες εξερευνούσε και την ελληνική μουσική παράδοση μέσα από το εκσυγχρονισμένο του πρίσμα βεβαίως και το τελικό αποτέλεσμα ήταν σαν να κολλούσες την πέτρα με το σίδερο. Κάτι γενικώς δεν καθόταν καλά. Ο Σάκης Τόλης όμως δεν είναι ο μέσος Έλληνας.

Θα μάντευα πως δεν πέρασε ποτέ από ωδείο, ενώ το φροντιστήριο αγγλικών που τον ανέλαβε δεν μπορεί να καμαρώσει για κάτι. Και όμως, ανήκει στους λίγους Έλληνες συνθέτες (μαζί με Βαγγέλη Παπαθανασίου π.χ.) για τους οποίους έχει κυκλοφορήσει tribute δίσκος στο εξωτερικό. Δεν υπάρχει υπερβολή στα γραφόμενα, το προκλητικό όνομα από μόνο του δεν μπορεί να οδηγήσει τόσο μακριά (αλλά ούτε και το 666 μιας και αναφέρθηκε και ο άλλος). Τι στο διάτανο συμβαίνει, τι μυστική συμφωνία με τον Εξαποδώ έχει πραγματοποιήσει ο κύριος Τόλης; Μην ξεφεύγουμε: Ο Σάκης Τόλης απλώς επέλεξε να είναι ο εαυτός του.

Στην κοινωνία αυτή αν το πείσμα συναντήσει την ανοικτομυαλιά, προκύπτει συνδυασμός που σκοτώνει. Ο little boy Sakis δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να αποκλείσει από το μυαλό ερεθίσματα από τον τόπο που μεγάλωσε· ίσως και να μην προβληματίστηκε ιδιαίτερα για το εάν κάποια μουσικά του ακούσματα συνάδουν ή όχι με την πραγματικότητά του. Σε κάποια φάση θα αηδίασε λογικά και αυτός με κάποιες εκφάνσεις της πραγματικότητας αυτής αλλά αντέδρασε σωστά, επιλέγοντας το καλύτερο τότε όχημα για αμφισβήτηση (το μπλακ μέταλ εννοώ). Μπορεί κάποιος να τα χαρακτηρίσει αυτά ως δείγμα αφέλειας, μόνο έτσι όμως προκύπτουν τα ιδιαίτερα μουσικά φίλτρα. Η μουσική που προέκυψε δεν ήταν συρραφή ετερόκλητων στοιχείων αλλά απόσταγμα της ίδιας του της ζωής.

«Νιώθω υπερήφανος για αυτό. Δεν ξέρω πως και γιατί συμβαίνει.»1

Έτσι λοιπόν χάος γένετο, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι φαντασιώνονταν νορβηγικά φιόρδ μπας και κατεβάσουν ιδέες. Κάποιοι από τους τελευταίους μετανάστευσαν μάλιστα κοντά στα φιόρδ πιστεύοντας πως με τον τρόπο αυτό θα κερδίσουν «όσα τους στέρησε η Ελλάδα». Στο καλό, αυτές οι λεπτομέρειες είναι που καθορίζουν ηγέτες και ακολούθους· ενώ ο ηγέτης είναι «αυτάρκης» και το περιβάλλον επωφελείται από την παρουσία του, ο ακόλουθος επωφελείται απλώς από τον ρυθμό του περιβάλλοντός του. Κιθαρίστας ή ντράμερ λοιπόν;! Αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αποδοκιμασία των όσων έχουν καταφέρει άτομα όπως ο συνοδοιπόρος των Ρόττινγκ Κράιστ Μάριος Ηλιόπουλος. Πρωτοπόρος για τα δεδομένα της χώρας, εισχωρώντας σε μια συγγενική με τον δικό του ήχο σκηνή στα χρόνια της κορύφωσης, με την οποία όμως είχε συνδεθεί από το πρώτο του κιόλας βήμα. Δεν είναι δικό του φταίξιμο εάν κάποιοι συμπατριώτες του αργότερα εξέλαβαν τα παραπάνω όπως τους συνέφερε. Οι καιροί έχουν αλλάξει και η μετανάστευση δεν αποτελεί πια μονόδρομο για να ακουστεί κανείς παραέξω. Ταυτοχρόνως μεταβάλλονται και τα δεδομένα στον τομέα της ηχογράφησης / παραγωγής. Αυτή είναι η διαφορά από τότε.

Αρκετοί πιστεύουν πως τα ελληνικά στοιχεία στην μουσική των Ρόττινγκ Κράιστ πρωτοεμφανίστηκαν με το Αθάνατοι Εστέ (2004) και εδραιώθηκαν με τον ένατό τους δίσκο· κούνια που τους κούναγε. Η μουσική τους ήταν πάντοτε ελληνική και αυτό δεν έχει να κάνει φυσικά με φυλετικό προσδιορισμό και άλλες τέτοιες Μπουρζουμιές· η τσαμπούνα προσέφερε απλώς έναν πρόδηλο ελληνικό χαρακτήρα. Ενώ όμως αυτή λειτουργεί μέχρι στιγμής ως κράχτης της μουσικής τους, εάν χρησιμοποιηθεί πέραν του δέοντος έχει τη δύναμη να γυρίσει και να κράξει τους ίδιους. Δεν είναι οι πρώτοι· υπάρχουν σχήματα που βαδίζουν εδώ και καιρό σε αυτά τα μονοπάτια, είθισται όμως να επικεντρώνονται στην Αρχαία Ελλάδα για τον άλφα ή βήτα λόγο. Κάποιοι έχουν ένα σχετικό υπόβαθρο, για την πλειοψηφία όμως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πιο ξένος και από τον αμερικανικό· αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κακό είναι το να μην γνωρίζει κάποιος τα όρια του. Και εδώ είναι το στοίχημα για τον Σάκη Τόλη και τον κάθε Σάκη Τόλη: ενώ οι παραπάνω είναι το αντίστοιχο ενός γραφικού καταστήματος με σουβενίρ και με ιδιοκτήτη που έχει αποστηθίσει την αρχή της Οδύσσειας για εντυπωσιασμό, οι Ρόττινγ Κράιστ είναι η παραδοσιακή χασαποταβέρνα με αφεντικό που ξεστομίζει αριστοτελικές ατάκες έτσι όπως του τις έμαθε η μάνα του (και δίχως να νοιάζεται για το ποιος τις πρωτοείπε). Τουλάχιστον μέχρι τώρα: ένας αυξανόμενος ηχητικός αχταρμάς στους δίσκους των Ρόττινγκ Κράιστ θα προσελκύσει πιο εύκολα τον μουσικό τουρίστα από κάποιον που ερχόταν για να μείνει.

Τραγούδι στην μητρική εμφανίζεται στην δισκογραφία τους αφού πρώτα έχουν επιχειρηθεί συνθέσεις στα λατινικά και τα γερμανικά πλην των αγγλικών· αυτό για αρχή φαίνεται παράδοξο. Tα λατινικά χρησιμοποιήθηκαν για το καλτ της υποθέσεως (γλώσσα που χρησιμοποιείται από την Εκκλησία), ενώ τα γερμανικά ήταν άλλος ένας τρόπος για να διεισδύσουν στην μεγαλύτερη μέταλ αγορά της Ευρώπης, ίσως και με παρότρυνση της τότε γερμανικής τους εταιρίας. Αυτό δεν είναι κακό, και τα αγγλικά σε μια μουσική όπου οι στίχοι σχεδόν πάντα (και ορθώς) έρχονται δεύτεροι, δεν χρησιμοποιούνται μόνο για βιωματικούς λόγους. H σημερινή τους υποψιασμένη εταιρία σπρώχνει προς την παράδοση αναλαμβάνοντας τα εικαστικά του Θεογονία (2007) με τον Δία και άλλους, η ιδέα όμως αυτή προϋπήρξε στο μυαλό του δημιουργού και διαφαίνεται σε όλη τους την πορεία στα 00’s· έτσι οι Γάλλοι δεν παρεμβαίνουν αλλά παροτρύνουν, σε εποχές μάλιστα που προσφέρονται για κάτι σχετικό. Όπως σημειώθηκε παραπάνω όμως τα όρια είναι δυσδιάκριτα · έτσι, εάν κάποιο συγκρότημα καταλήξει να εμπορεύεται στυγνά την κοινή παράδοση της χώρας του, πρέπει τουλάχιστον να είναι και το τελευταίο που θα προβάλλει αξιώσεις επί των δικαιωμάτων.

«Έχω ακούσει τους Ρόττινγκ Κράιστ μόνο σαν όνομα. Ωραίο όνομα!»2

Η Ελλάδα ως σύνολο το συγκρότημα προδιαδικτυακώς το είχε ψιλογραμμένο και αυτό εξηγείται. Υπήρξαν αποδεδειγμένα περιθώρια για μεγαλύτερη προβολή εάν αναλογιστεί κανείς πως οι συνομήλικοί τους Μούνσπελ έχουν ήδη χρυσό δίσκο και εμφάνιση στην κρατική τηλεόραση της καθολικής Πορτογαλίας. Κατάλαβες που το πάω: το όνομα. Ένα όνομα το οποίο μέχρι προσφάτως ήταν κατά πολύ γνωστότερο της μουσικής τους, και ενώ αποδείχθηκε άριστο εργαλείο προώθησης στο άντεργκράουντ (στερώντας τους μόνο ίσως μερικά εξώφυλλα), λειτούργησε ανασταλτικά για κάποια ευρύτερη προβολή. Κάθε προσπάθεια Έλληνα δημοσιογράφου για κάλυψη της ελληνικής μέταλ σκηνής σκόνταφτε στο μεγαλύτερό της όνομα . Οι δισταγμοί είχαν βάση: η Εκκλησία της Ελλάδος γνωρίζει εδώ και καιρό την ύπαρξη τους με παλαιότερους chief captains της να αποδεικνύονται μανούλες σε σχετικές παρεμβάσεις. Μήπως όμως υπάρχει μερίδιο ευθύνης και για τους φίλους της μέταλ μουσικής; Όπως δεν πρέπει να υπάρχει ιδιαίτερη αντιμετώπιση για συγκροτήματα του τόπου, με τον ίδιο τρόπο μια συνολική αποδοκιμασία της αγγλόφωνης σκηνής της χώρας πρέπει να είναι στίγμα ηλίθιου.

 «Τα ΧΞΣ στη μπλούζα που φοράει συνήθως ο Σάκης είναι κάτι;» «Εγώ ξέρω ότι σημαίνει Χριστός ΞαναΣταυρώνεται»  «Aν το διαβάσεις ανάποδα είναι ΣΕΧ!» «Ανάποδα είναι ΣΞΧ , όχι ΣΕΧ» «Είναι το δελφικό έψιλον. Αυτό των ΕΛ»

Η δεκαετία που ολοκληρώθηκε ήταν εξ ίσου σημαντική για το συγκρότημα με την προηγούμενη· ενώ ξεκίνησε με το σχήμα να έχει βαλτώσει σε μια (με το στανιό) επιστροφή στις ρίζες και με επανηχογραφήσεις παλαιοτέρων κομματιών να διακρίνονται στον ορίζοντα, παρθήκαν αποφάσεις που κυριολεκτικά έσωσαν το συγκρότημα.  Μια επιλογή κομματιών από αυτούς τους κάπως αδύναμους δίσκους (Χρόνος .χξς’, Γένεσις, Sanctus Diavolos) θα ήταν ανούσια, ούτως ή άλλως για να διαβάζεις αυτά μάλλον έχεις ήδη άποψη και πιθανότατα διαφωνείς.  Γι’ αυτό δίχως χολή και με καλή διάθεση ακολουθούν κάποιες άλλες αγαπημένες στιγμές των Ρόττινγκ Κράιστ από την τελευταία δεκαετία. Εύχομαι κάθε επιτυχία στο συγκρότημα με την κυκλοφορία του νέου δίσκου. Όταν περάσει ο καιρός και η σκόνη καταλαγιάσει ίσως να έχουμε περάσει σε μια νέα φάση στην ιστορία της ελληνικής μέταλ σκηνής. Μέχρι τότε  keep the dark cult alive.

1 Σάκης Τόλης, συνέντευξη στον Γρηγόρη Καραγιάννη, πάλαι ποτέ κατεστημένο περιοδικό, Σεπτέμβριος 2004.

2 Κέρρυ Κινγκ, συνέντευξη στον Δημήτρη Συμελιάδη, πάλαι ποτέ κατεστημένο περιοδικό, Ιούλιος 2001.



7 responses to “Ρόττινγκ Κράιστ: Η εκμάθηση ελληνικών συνεχίζεται

  • Μ.Π.ΔΕΣΦΑ

    Σαν μουσικός της ίδιας γενιάς αισθάνομαι βαθύτατο σεβασμό για αυτό το σχήμα, όπως και για τη «Δαιμόνια Νύμφη», διότι δεν δημιουργούν μόνο, αλλά ξέρουν και πως να πουλήσουν οι ίδιοι τις δημιουργίες τους. Είναι αφεντικά του εαυτού τους και παράδειγμα προς μίμηση για όλους εμάς που γκρινιάζουμε λέγοντας ότι «τίποτα δεν γίνεται, τζάμπα προσπαθούμε».

  • Αρης

    Τις ιδιες αποψεις εχω και γω πιο πολυ σχετικα με την αρχη του αρθρου σου Δυτικη μουσικη/Βυζαντινη.Εγραψα το μυνημα καθως νομιζα οτι ημουν ο μονος στον κοσμο που ειχε τετοιες αποψεις επιτελους υπαρχει κι αλλος! Το εαλω δεν μου αρεσε συνθετικα νομιζω οτι το θεογονια ηταν καλυτερο, μπας και τα τραγουδια ηταν οσα δεν μπηκαν στο θεογονια ;;;;; Παντως ειναι αξιοι καθως πανε εναντια στο συστημα και το αποτελεσμα του εαλω εινια κατι ξεχωριστο παγκοσμιως χωρις υπερβολη. Λες σε 100 χρονια να χορευουν το εαλω στα χωρια…;;

  • Aelios Maximos

    Το ΧΞΣ Οεο στα αρχαία ελληνικά είναι αριθμός και σημαίνει 666, μόγγολοι, ούτε την γλώσσα σας δε γνωρίζεται.

    • Θάνους

      Μάξιμε, ο αριθμός έξι δηλώνεται με το γράμμα ϛ΄ στη μικρογράμματη γραφή και με τα γράμματα ΣΤ΄στην κεφαλαιογράμματη. Για παράδειγμα, η τάξη που παράτησες περίπου την ορθογραφία γράφεται και ΣΤ’ δημοτικού. Το γράμμα Σ(σ) δηλώνει τον αριθμό διακόσια. O Σάκης Τόλης γνωρίζει καλά τα παραπάνω, όπως φαίνεται και από το εξώφυλλο του (2000) Khronos. Το ΧΞΣ μπορεί όμως να συμβολίζει τον αριθμό που ανέφερες ως ηθελημένη παράφραση μόνο, ώστε να μπορέσει ίσως ο Σάκης να σου πει και ένα-δύο πραγματάκια ακόμη. Το ΧΞΣ μαθηματικώς σημαίνει 660 και 200. 860.

      The real number of the beast?!😛

  • engineno9

    ο Aelios Maximos μέμφεται για άγνοια της γλώσσας όσους δεν γνωρίζουν τί σημαίνει το ΧΞΣ (σύμφωνα με την γνώμη του) την στιγμή που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει την διαφορά μεταξυ τελικού -ε και -αι. Η νεοελληνική διαδικτυακή καφρίλα σε όλο της το μεγαλείο. Μόνο τα greeklish λείπουν για να δέσει η συνταγή…

  • Ανώνυμος

    Paidia mhn skotwneste.to ΧΞΣ einai xronia 666.to st einai ontws to 6.se polles periptwseis grafotan σ’ anti gia στ.apla de prostethike h apostrofos sto olo concept.mhn arxisete ta diafora peri analysewn.gnwrizw kati parapanw gia thn sygkekrimenh istoria.apla gia dieykrinish to egrapsa.

  • dies irae

    666 (in the Greek text of the New Testament: χξς΄) is a biblical number for «the Beast», found in the Book of Revelation, of the New Testament, that is associated with the Beast of Revelation in chapter 13.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s