Άισις | Athens


Η Venerate με την αλλαγή του λογοτύπου στόχευε λογικά σε κάτι το «ηλεκτρισμένο». Το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο σπαστές καρέκλες βεράντας.

Χαμένοι και καθυστερημένοι. Οι χάρτες της  Γκουγκλ ποτέ δεν θα κατορθώσουν να έχουν τις μαγικές ιδιότητες που τους έχουμε προσάψει, έτσι αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε για άλλη μια φορά τους μαλλιάδες· με τον τρόπο αυτό είτε βρίσκεις τον συναυλιακό χώρο λίγο νωρίτερα, είτε χάνεσαι παρέα με άλλους και μπορείς τουλάχιστον να συζητήσεις για τον καρκίνο του Ντίο όση ώρα θα χάνεις το εναρκτήριο σχήμα. Ευτυχώς για όλους το νέο Φαζ εντοπίστηκε γρήγορα, καλωσορίζοντας μας με την ζεστασιά του.

Άισις είναι πολύ προσεκτικοί όταν επιλέγουν ποια συγκροτήματα θα ανοίξουν τις συναυλίες τους, για αυτό και εμείς περιμέναμε να μάθουμε από πρώτο χέρι το νέο καυτό όνομα του ευρύτερου άντεργκράουντ. Οι Τρανζίσιοναλ αποδείχθηκαν ανώτεροι των προσδοκιών και κατόρθωσαν να φέρουν για περίπου μισή ώρα τον παλαιό βιομηχανικό ήχο του Μπέρμιγχαμ στο σήμερα, και αυτό μέσα από ένα ποστ ροκ πρίσμα. Η μοναδική κραυγή του τραγουδιστή σήμανε και το τέλος της εμφάνισής τους. Η μεγάλη ώρα είχε φθάσει. Με την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα να έχει πάρει ήδη μυθικές διαστάσεις (με  φήμες για μαζική αυθυποβολή, αιώρηση του Άαρον Τέρνερ στην κορύφωση του κομματιού κ.τ.λ.) όλοι μας νιώθαμε ένα σφίξιμο στην καρδία, αλλά κανείς δεν ήταν έτοιμος για  όσα  επακολούθησαν. Oh mighty Isis…

……και κάπου εδώ σοβαρεύομαι. Οι Τρανζίσιοναλ έσκασαν με υπολογιστή και κάποιοι θεώρησαν πως η σκηνική τους αδυναμία οφειλόταν στο μηχάνημα. Δεν φταίει ο υπολογιστής, το εργαλείο είναι απλώς εργαλείο. Για την ακρίβεια, ένα πολύ ξηγημένο εργαλείο το οποίο ενώ σου παρέχει πια την δυνατότητα να αναπαράγεις ό,τι ήχο μπορεί να κατεβάσει η κούτρα σου,  από τους Τρανζ χρησιμοποιήθηκε για να ακουστεί το υποτιθέμενο πιατίνι τους ως μίντι. Αυτό είναι άποψη ηλίθιε, είδες πως μπορώ να ακούσω την φωνή σου αγαπητέ; Ναι, ίσως ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να αποτίσουν φόρο τιμής στους Πιτς Σίφτερ ή μάλλον στους Γκάντφλες. Υπάρχει όμως  ένα θεματάκι: τότε δεν υπήρχαν τα μέσα για να βάλεις την μπότα σου να ακούγεται σαν αμόνι και την ίδια στιγμή να παίζει έκρηξη ηφαιστείου σε λούπα (λόγου χάρη), επομένως τα σχήματα φρόντιζαν να προγραμματίζουν με σύνεση, διατηρώντας πάντοτε τον συναυλιακό τους χαρακτήρα.  H Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει δει ζωντανά τα συγκροτήματα αυτά μέχρι σήμερα (Έλληνες≠βιομηχανική κουλτούρα;) και εάν κάτι τέτοιο συμβεί ποτέ θα είναι αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης αξίας τους και όχι των γνωριμιών τους (η εταιρία των Τρανζίσιοναλ διανέμει το τελευταίο Άισις στην Ευρώπη, ενώ ο μπασίστας τους παίζει με τον Άαρον Τέρνερ στους αισχρούς Γκρέυ Μασίν).

Αλλά ας είμεθα δίκαιοι αναγνωρίζοντας πως τα πρώτα τους κομμάτια (με τον μπάσο να σέρνει τον χορό) ήταν πιο ενδιαφέροντα από τα τελευταία τους, όπου έγχορδα και υπολογιστής πραγματοποιούσαν ταυτοχρόνως ηχητικές βουτιές (α, και ένα γκάρισμα). Οι Τρανζίσιοναλ είναι συγκρότημα του σαλονιού, μπορεί και του κώλου, πάντως όχι του σανιδιού, άρα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν τσάμπα ανά τον κόσμο θα πρέπει να αρχίσουν τις ποζεριές: θα μπορούσαν παραδείγματος χάριν μόλις τελειώνουν το σετ τους να μοιράζουν στον κόσμο τα τύμπανα τους σε φλασάκι: δεν σου αρέσει το υλικό μας ξερόλα μπλόγκερ; Πάρ’  το και βελτίωσέ το!

Οι Άισις παρουσίασαν το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας τους κυκλοφορίας και αυτό είναι λογικό: η περιοδεία αυτή πραγματοποιείται προς υποστήριξη του (2009) Wavering Radiant, μιας ομάδας τραγουδιών που καταστούν σαφές πως η δεκαετία έχει φθάσει στο τέλος της. Ο δίσκος αποτελείται από τρεις συνθέσεις και πέντε δικαιολογίες για να κυκλοφορήσει στην αγορά. Οι πλειοψηφία των ακολούθων τους δεν δυσαρεστήθηκε, αντιθέτως δηλώνει ικανοποιημένη που μπορεί να ακούσει δύο-τρία από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους και σε αυτό δεν αντιλέγω. Εάν μάλιστα ήμουν Άαρον, θα γέμιζα τα διαστήματα ανάμεσα σε αυτά με θόρυβο ή ακόμη καλύτερα με remixes των δύο-τριών αυτών κομματιών. Έτσι και θα πωλούσα άποψη (και πολύ προχώ να ‘ούμε) και ο Άαρον Χάρρις θα ήταν ελεύθερος να τελειώσει το ποδήλατο του.

Almost done!Aaron Harris

Wavering Radiant
Συναυλία
Hall Of The Dead
Hall Of The Dead
Ghost Key
Stone To Wake A Serpent
Hand Of The Host
Dulcinea
Wavering Radiant
20 Minutes / 40 Years
Stone To Wake A Serpent
Ghost Key
20 Minutes / 40 Years
Backlit
Threshold Of Transformation
Threshold Of Transformation
Carry
Altered Course

Όταν ολοκληρώθηκε με το καλό η παρουσίαση του Wavering Radiant (ή για να ακριβολογώ όταν ο Άαρον Τέρνερ σταμάτησε να νιαουρίζει στο μικρόφωνο και εμφανίστηκε η τρίτη κιθάρα), το συγκρότημα ενημέρωσε το κοινό πως ο Μάικλ Γκάλλαχερ έχει τα γενέθλια του. Κάποιοι ξεκίνησαν διστακτικά το τραγουδάκι αλλά ο περισσότερος κόσμος φάνηκε απρόθυμος να αποχωρισθεί τη σοβαροφάνεια του· ίσως φοβήθηκε πως όσο θα τραγουδούσε η κουλτούρα θα έφευγε από πάνω του και θα πήγαινε στον διπλανό. Τελικά ο καψερός κιθαρίστας αρκέστηκε σε ένα χειροκρότημα (σε φάση συγχαρητήρια μαλάκα, έχεις γενέθλια) και η συναυλία συνεχίστηκε χωρίς κάποια άλλη λεκτική επικοινωνία από πλευράς συγκροτήματος. Το αγνώστης ταυτότητος εργαλείο που χρησιμοποίησε ο Άαρον Τέρνερ στην κιθάρα του ονομάζεται κατσαβίδι, πάλι καλά που το πρόσεξε κάποιος· αν ρωτούσες τον ίδιο τον Άαρον –What tool do you use man? πιθανότατα θα σου απαντούσε -All of them dummy, especially Justin Chancellor era.

Ο Άαρον Τέρνερ έδειχνε να μην αντέχει ούτε ο ίδιος την εξωτερική του εμφάνιση. Το πιθανότερο είναι οι περιοδείες να γίνονται όλο και μεγαλύτερος βραχνάς, τόσο για τους ίδιους όσο και για αυτούς που αφήνουν πίσω. Σε έναν ιδανικό κόσμο θα την έβγαζαν καθαρή μόνο πωλώντας τα πολύχρωμα βινύλια τους· κουράγιο Άαρονς. Η μαλλιαρή εμφάνιση με έκανε να αναρωτηθώ: είθισται όταν κάποιος ευπαρουσίαστος αφήνει γένια και μαλλί να μοιάζει στον Χριστό· εάν πάλι είναι άσχημος στον Άγιο Γαμώτο. Ο Άαρον Τέρνερ είναι ο μόνος άνθρωπος που όταν αφήνει γένια μοιάζει στον Μπρεντ Χιντς. Ένας Ιταλός βλέποντας αυτήν τη φωτογραφία θέλησε να μάθει ποιος από τους δύο τελικά είναι καλύτερος.

Μάστοντον και Άισις, ίδιο συνδικάτο

Όταν οι Άισις βγήκαν για ενκόρ ενώ εγώ δεν περίμενα να δω τέτοιες κλισεδούρες τόσο σοφιστικέ που είναι, έπαιξαν δύο παλαιά τους στη σειρά και ξαφνικά βρέθηκα σε άλλη συναυλία. Κακά τα ψέμματα, όταν το χάιπ με το καλό περάσει το συγκρότημα θα βγάζει το ψωμί του αναπαράγοντας την συγκεκριμένη αυτή ατμόσφαιρα. Μιλώ φυσικά για ζωντανή αναπαραγωγή: όσα κακέκτυπα και ελαφριές εκδοχές του παλαιού τους εαυτού και να κυκλοφορήσουν, το παλαιό στέιτ οφ μάιντ του ιθύνοντα νου δεν πρόκειται να επανέλθει· εκτός κι εάν θέλει να βλάψει τον ίδιο του τον εαυτό τρόπον τινά,  αλλά σχετικά ερωτηθείς απάντησε πως δεν σκοπεύει να θυσιαστεί για το κοινό του προς μεγάλη δυσαρέσκεια των τελευταίων.

Δύσκολα κάποιος θα συμφωνήσει με τα παραπάνω (≈η μισή συναυλία καλή) καθώς οι περισσότεροι φαίνεται πως αντιμετώπισαν το δρώμενο αυτό κάπως ασπρόμαυρα. Όση τo μαύρισαν είχαν και το επιπρόσθετο πρόβλημα της ζέστης – πάλι καλά, γιατί εγώ είχα το άγχος μην αρχίσω να αιωρούμαι· μετά από κάτι τέτοιο πως κατεβαίνεις;  είναι κρίμα να σκάσεις κάτω σαν καρπούζι. Μια παρέα από πίσω μου διασκέδαζε περισσότερο με το να παρατηρεί εμένα και τα παραπληγικά χορευτικά μου· τουλάχιστον βρήκαν κάτι να ασχοληθούν οι άνθρωποι, πως αλλιώς θα δικαιολογούσαν τα τριάντα ευρώ; Εγώ πάλι, ενοχλήθηκα κάποια στιγμή από τα ντουμάνια αλλά δεν κάθισα να το κάνω θέμα: οι Άισις είχαν ήδη αρχίσει τα παλαιά τους και με έκαναν να μην ανησυχώ για τίποτα.  Εάν χρειάζεται να ειπωθεί ένα γενικό γαμώτο για τον κόσμο, δεν αφορά τους παραπάνω (πόσο μάλλον αυτούς που ήλθαν επειδή «έπρεπε») αλλά τα παιδιά που ενώ γουστάρουν το σχήμα αυτοκαταπιέζονται για να μην κακοχαρακτηρισθούν. Όταν έχεις μπροστά σου τον Άαρον να χτυπιέται σαν χταπόδι από την ίδια του την μουσική, χρειάζεσαι σθένος για να κάθεσαι σαν το αγγούρι· και όμως. Ίσως μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στο μεικτό κοινό. Check the ingredients:

Οι κύριοι στα δεξιά τσίμπησαν και μπαγκέτα. See? Cavemen take all. Θα τοποθετηθεί δίπλα σε αυτήν των Στρατοβάριους από το ’97.

Σχήματα όπως οι Άισις και οι Μάστοντο έχουν καταφέρει να σμίξουν δυο διαφορετικούς κόσμους. Αυτοί επικοινωνούν λίγο άγαρμπα ακόμη, και στην έγνοια τους μην δώσουν κακή εντύπωση ο ένας στον άλλο καταλήγουν αρκετές φορές να μην απολαμβάνουν τη συναυλία με τον τρόπο που θα ήθελαν. Βέβαιο είναι πως εάν κάποιος γίνει ενοχλητικός, οι γύρω του θα φροντίσουν να του κάνουν παρατήρηση· τι γίνεται όμως με όλους αυτούς που είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους; Όσον αφορά την ενέργεια που εκπέμπει το κάθε μέλος στην σκηνή, ο Άαρον Τέρνερ έχει για άλλη μια φορά την πρωτοκαθεδρία. Αυτό όμως δεν τον κάνει σε καμία περίπτωση «περφόρμερ»: από την φύση του μη κοινωνικός και απροσάρμοστος, κατάφερε να εξασφαλίσει όρθιες ορδές ζόμπι για τις μελλοντικές του περιοδείες.  Κάποιοι οπαδοί εξέλαβαν δηλαδή τη στάση αυτή ως κουλτούρα και άρχισαν να μιμούνται, άλλοι ίσως να είναι όντως ζόμπι. Η κατάσταση αυτή είναι πολύ αργά για να αλλάξει, μια κίνηση του συγκροτήματος προς απομυθοποίηση του εαυτού του θα ήταν καταστροφική.

Οι αλλαγές στο σχήμα του Άαρον Τέρνερ θα έρθουν σύντομα καθώς ο δρόμος που επέλεξε καταλήγει σε αδιέξοδο. Οι ίδιοι έχουν επίγνωση της κατάστασης, έχουν σίγουρα ας πούμε παρατηρήσει πως στις συναυλίες τους τα μπλουζάκια των Τουλ είναι περισσότερα από τα δικά τους. Θα είναι ευχής έργο εάν τα όσα ακολουθήσουν δεν θα έχουν αντίκτυπο στην τσέπη τους. Από την άλλη, εάν καταφέρουν να κρατήσουν κάποιες ισορροπίες ίσως βρουν χρόνο να ξαναμιλήσουν και σε όσους είναι στην φάση αποκλειστικά και μόνο για τη μουσική.


One response to “Άισις | Athens

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s