Το όνομα των Rotting Christ ψηλότερα από τον Όλυμπο

...και χρησιμοποιώ την παραπάνω έκφραση κυριολεκτικά.

Όταν έμαθα για την ηχογράφηση του (2010) Εάλω στους πρόποδες του Ολύμπου, προετοιμαζόμουν για ολομέτωπη επίθεση και συνεχείς αναφορές στο βουνό των θεών για την προώθηση του δίσκου. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο παραπάνω τύπος και έκανε κάθε τι σχετικό να φαντάζει γελοίο. Μέλος του τουρκικού fan club (ή fan kulübü εάν προτιμάς) και ορειβάτης, φρόντισε να συμπεριλάβει στην πρόσφατη ανάβαση του στο όρος Αραράτ (5.137 μέτρα, σύνορα με Ιράν) τα λίγα αυτά λεπτά απίστευτης θεΐλας εκ μέρους του.

Τα αγγλικά φανερώνουν μεγάλο οπαδό των Christ

Δεν νομίζω να προβληματίστηκε καθόλου για το εάν έπρεπε να κάνει κάτι τέτοιο πριν ξεκινήσει. Δεν πιστεύω επίσης να θεώρησε προσβλητικό για τους ομοεθνείς του να ανεβάσει σημαία ελληνικού σχήματος στα βάθη της Ασίας. Ούτε σκέφτηκε την ελληνική εταιρία που πριν τέσσερα χρόνια είχε αρνηθεί παραγγελίες του Satanas Tedeum από Τούρκους. Και τελικώς δεν φαίνεται τύπος που θα αποφύγει το Εάλω επειδή πραγματεύεται τη Μικρασιατική καταστροφή. Είναι ένας εκπρόσωπος της πραγματικότητας, και αυτό είναι που μετράει. Εάν η είδηση αυτή μετρά και για σένα, διέδωσε την.

Fail Of Kalessin: Eurovision 2010

 

 

 

Η αγάπη του για την Ελλάδα είναι πολυδιάστατη. Επίσης, θαύμασε το hip hop ψευδώνυμο. Όπως κάθε gangsta που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και αυτός έχει εξασφαλίσει κατηγορίες για βιασμό.

Να κάτι ενδιαφέρον που θα μπορεί να διηγείται από σήμερα στις κοπέλες ο συμπατριώτης μας που κυκλοφόρησε το demo τους το 1996. Το ακροατήριο του είναι δυνητικά ατελείωτο: όλοι όσοι έκαναν χρυσούς τους Lordi πριν από τέσσερα χρόνια.

To συγκρότημα του πάλαι ποτέ συναυλιακού κιθαρίστα των Satyricon έχει αποσυντεθεί και επανέλθει δυο-τρεις φορές στην πορεία του. Ο Obsidian C. αποδείχθηκε εξαιρετικός δημοσιοσχεσίτης, πετυχαίνοντας την συμμετοχή επιφανών μουσικών στην δεύτερη επιστροφή του, οι οποίοι πριν αποχωρήσουν φρόντισαν να αναβαθμίσουν το υλικό. Δεν χρειάστηκε παρά λίγος καιρός απουσίας μου από τα κοινά, ώστε να συνειδητοποιήσω προσφάτως με έκπληξη πως οι τύποι έχουν μεταμορφωθεί στο λαϊκό black metal σχήμα των ημερών μας.  Και το ‘λαϊκό’ δεν είναι απαραιτήτως κακό, ούτε και το να επηρεάζεσαι από διάφορες πτυχές τις μαζικής κουλτούρας. Το κακό είναι όταν αυτό γίνεται αυτοσκοπός: πριν κάποια χρόνια ο Σάκης Τόλης εντυπωσιάζεται από την ταινία των Τριακοσίων και το γεγονός αυτό του δίνει ένα ακόμη κίνητρο για να καταπιαστεί με το θέμα του πολέμου. Οι Rotting Christ παραδίδουν σήμερα το (2010) Εάλω όταν έχει περάσει ο όλος ντόρος για την ταινία, αν και επιδιώκεται συσχετισμός από την εταιρία τους. Ο Νορβηγός αντίθετα επέλεξε να κινηθεί αλλέως: παρατηρώντας εν έτει 2006 τις πρώτες σκηνές της ταινίας και την αυξανόμενη προώθηση της, ντύνει βιαστικά τον δίσκο του (2006) Armada με ένα σπαρτιατικό εξώφυλλο και το πράγμα συνεχίζει να κυλάει έκτοτε (εν συνεχεία, προσθέτει και τις σκιές των δόρεων που είχε ξεχάσει στο promo). Ο άνθρωπος εμπορεύεται άριστα, αλλά για την καλλιτεχνική του ακεραιότητα ήμουν ανέκαθεν επιφυλακτικός. Όταν αδελφέ στα τραγούδια σου υμνείς το pure destructive hate, και στην προσωπική σου σελίδα έχεις αυτό που γράφει η παραπάνω εικόνα, τότε κάτι από τα δύο δεν κάνεις καλά.

Μπορεί λοιπόν ο Σάκης Τόλης να σάστισε όταν έμαθε την είδηση για το συγκρότημα με το οποίο θα περιοδεύσει, η δήλωση συμμετοχής στην Eurovision όμως είναι ουσιαστικά η φυσική συνέχεια της μέχρι τώρα πορείας τους. Από εκεί και πέρα έχεις αρκετά κίνητρα για να στήσεις μουσικά  κάτι τουλάχιστον ανταγωνιστικό. Ανταγωνιστικό προς τον Μάνο Πυροβολάκη πάντα, έτσι; Το κομμάτι που παρουσίασαν στο διαγωνισμό είναι κομμένο και ραμμένο για άλλο ακροατήριο. Δεν είναι αυτός όμως ο λόγος της αποτυχίας τους, καθώς η υπόλοιπη μουσική τους είναι το ίδιο αδιάφορη: με την κίνηση τους αυτή πήγαν για τα πολλά, χάνοντας τελικά και τα λίγα. Τα λίγα είναι ένα χαζό ακροατήριο που νιώθει προδομένο, εξ ου και ο μέσος όρος 0/100 που έχει το τραγούδι μέχρι στιγμής σε σχετική ιστοσελίδα. Εδώ η μουσική που έκανε πριν δεκαπέντε χρόνια τον δαιμόνιο Έλληνα να διακρίνει το μελλοντικό αστέρι της Eurovision.

Μόνο τα πιο true subgenres πηγαίνουν Eurovision

Υστερόγραφο: μόλις πριν πέντε λεπτά ενημερώθηκα πως συμμετέχουν και οι Pain Of  Salvation στον διαγωνισμό. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το εκνευριστικό εγχώριο ακροατήριο τους, μπορώ να πω με σιγουριά πως ΖΩ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. Ο θεσμός φυσικά και δεν αλλάζει· αυτό που αλλάζει είναι τα σχήματα τα ίδια. Και η αλλαγή δεν είναι τόσο μουσική όσο στρατηγική: απλώς επιλέγουν να μην κρύβονται πια πίσω από το δάκτυλο τους.

As we walk through the aaashes, I whisper your nameee…

Συμμετοχή του Τζίμη Πανούση στον νέο δίσκο των Varathron;

…Not really. Ένα από τα οφέλη του Διαδικτύου είναι φυσικά και η δυνατότητα να παρουσιάσεις πρώιμες εκδόσεις της μουσικής σου. Με τον τρόπο αυτό (και λαμβάνοντας υπ’ όψιν μέρος της κριτικής) μπορείς να παραδώσεις έπειτα στην Ιστορία ένα έργο δίχως τα ψεγάδια εκείνα που η ζαλάδα του studio δεν σε άφησε να διακρίνεις. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των αγαπητών Varathron, οι οποίοι διοχέτευσαν μια πρώιμη εκδοχή του (02.) Legend Of Demusar στο Youtube. Ένας χρήστης ακούγοντας την απαγγελία του κομματιού ευλόγως αναρωτήθηκε εάν είχε τρυπώσει στο studio ο Πανούσης. Ένα μεγάλο εύγε λοιπόν στο συγκρότημα που σεβάστηκε την άποψη των περισσοτέρων και αντικατέστησε την απαγγελία. Μπορεί η σύνθεση να απαλλάχτηκε από το ψεγάδι, η αυθεντική όμως εκδοχή διασώζεται από καθίκια σαν και του λόγου μου. Μια συνολική παρουσίαση του δίσκου από μεριάς μου επιβάλλεται από την ποιότητα του υλικού. Μέχρι όμως να ολοκληρώσω τις προαπαιτούμενες ακροάσεις, σκέφτομαι να φτιάξω ένα mashup του αρχικού Legend Of Demusar με το Nightmare των Rotting Christ. Ξέρω, καθίκι. Η μαγεία ξεκινά στα 4:35.

Rotting Christ: Που έπρεπε να παρέμβει η Εκκλησία της Ελλάδος

Η δεκαετία που ολοκληρώνεται ήταν εξ ίσου σημαντική για το συγκρότημα με την προηγούμενη. Ενώ ξεκίνησε με το σχήμα να έχει βαλτώσει σε μια (με το στανιό) επιστροφή στις ρίζες και με επανηχογραφήσεις παλαιοτέρων κομματιών να διακρίνονται στον ορίζοντα, πάρθηκαν αποφάσεις που κυριολεκτικά έσωσαν το συγκρότημα.  Μια επιλογή κομματιών από αυτούς τους κάπως αδύναμους δίσκους (Χρόνος χξς’, Γένεσις, Sanctus Diavolos) θα ήταν ανούσια, ούτως ή άλλως για να διαβάζεις αυτά μάλλον έχεις ήδη άποψη και πιθανότατα διαφωνείς.  Γι’ αυτό και στην συνέχεια, δίχως χολή και με καλή διάθεση, ακολουθούν κάποιες άλλες αγαπημένες στιγμές των Rotting Christ από την δεκαετία που τελειώνει. Εύχομαι κάθε επιτυχία στο συγκρότημα με την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου Εάλω. Όταν περάσει ο καιρός και η σκόνη καταλαγιάσει, ίσως και να έχουμε περάσει σε μια νέα φάση στην ιστορία της ελληνικής μέταλ σκηνής. Μέχρι τότε λοιπόν, Keep The Dark Cult Alive.

Ρόττινγκ Κράιστ: Η εκμάθηση ελληνικών συνεχίζεται

Η ταλαίπωρη αυτή χώρα έχει βγάλει στα χρόνια της δυτικής της ιστορίας αρκετά μουσικά σύνολα, λουστραρισμένα και έτοιμα προς εξαγωγή. Έχοντας ελεγχθεί αρκετές φορές για άρτια τεχνική κατάρτιση, άριστη χρήση της αγγλικής και ό,τι άλλο θεωρείται προαπαιτούμενο για καλλιτεχνική επιτυχία, παραδίδονταν πακεταρισμένα στο αεροδρόμιο. Πολλά από αυτά τα προλάβαινε η ελληνίδα μάνα στην αναχώρηση. Τα υπόλοιπα επέστρεφαν λίγο καιρό μετά, δίχως θέληση να συνεχίσουν και επικαλούμενα αναξιοκρατίες και κάθε λογής εμπόδια, απωθώντας παράλληλα στην άκρη του μυαλού τους κάποια χλιαρή αντιμετώπιση και κάνοντας σημαία τους λόγια συμπόνοιας. Η παραπάνω ιστορία, έχοντας επαναληφθεί άπειρες φορές και με μερικές παραλλαγές εδώ και εκεί, έχει οδηγήσει μερικούς όχι και τόσο εύστροφους στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα υστερεί πολιτισμικά και βιώνει έναν παρατεταμένο Μεσαίωνα. Παραδίδουν έτσι τα όπλα ρίχνοντας το φταίξιμο σε κάποια Mπουζουκοκρατία η οποία κατασπαράζει τους καλλιτέχνες. Αυτά τα δίποδα λάθη πρέπει κάποια στιγμή να επανέλθουν στην πραγματικότητα, ένα βήμα τη φορά: αρχικώς να παραδεχτούν πως ο Μεσαίωνας έχει παρουσιάσει εξαιρετικά δείγματα μουσικής. Εν συνεχεία (και εδώ είναι τα δύσκολα) να συνειδητοποιήσουν το ποιοί τελικά είναι και από που προέρχονται, τόσο μουσικά όσο και ως άνθρωποι. Ίσως τότε κάποιος από αυτούς να κατορθώσει να υψώσει και ανάστημα ως άλλος Κίσσαβος απέναντι στην κορυφή που ονομάζεται Ρόττινγκ Κράιστ.