Η αγάπη του για την Ελλάδα είναι πολυδιάστατη. Επίσης, θαύμασε το hip hop ψευδώνυμο. Όπως κάθε gangsta που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και αυτός έχει εξασφαλίσει κατηγορίες για βιασμό.
Να κάτι ενδιαφέρον που θα μπορεί να διηγείται από σήμερα στις κοπέλες ο συμπατριώτης μας που κυκλοφόρησε το demo τους το 1996. Το ακροατήριο του είναι δυνητικά ατελείωτο: όλοι όσοι έκαναν χρυσούς τους Lordi πριν από τέσσερα χρόνια.
To συγκρότημα του πάλαι ποτέ συναυλιακού κιθαρίστα των Satyricon έχει αποσυντεθεί και επανέλθει δυο-τρεις φορές στην πορεία του. Ο Obsidian C. αποδείχθηκε εξαιρετικός δημοσιοσχεσίτης, πετυχαίνοντας την συμμετοχή επιφανών μουσικών στην δεύτερη επιστροφή του, οι οποίοι πριν αποχωρήσουν φρόντισαν να αναβαθμίσουν το υλικό. Δεν χρειάστηκε παρά λίγος καιρός απουσίας μου από τα κοινά, ώστε να συνειδητοποιήσω προσφάτως με έκπληξη πως οι τύποι έχουν μεταμορφωθεί στο λαϊκό black metal σχήμα των ημερών μας. Και το ‘λαϊκό’ δεν είναι απαραιτήτως κακό, ούτε και το να επηρεάζεσαι από διάφορες πτυχές τις μαζικής κουλτούρας. Το κακό είναι όταν αυτό γίνεται αυτοσκοπός: πριν κάποια χρόνια ο Σάκης Τόλης εντυπωσιάζεται από την ταινία των Τριακοσίων και το γεγονός αυτό του δίνει ένα ακόμη κίνητρο για να καταπιαστεί με το θέμα του πολέμου. Οι Rotting Christ παραδίδουν σήμερα το (2010) Εάλω όταν έχει περάσει ο όλος ντόρος για την ταινία, αν και επιδιώκεται συσχετισμός από την εταιρία τους. Ο Νορβηγός αντίθετα επέλεξε να κινηθεί αλλέως: παρατηρώντας εν έτει 2006 τις πρώτες σκηνές της ταινίας και την αυξανόμενη προώθηση της, ντύνει βιαστικά τον δίσκο του (2006) Armada με ένα σπαρτιατικό εξώφυλλο και το πράγμα συνεχίζει να κυλάει έκτοτε (εν συνεχεία, προσθέτει και τις σκιές των δόρεων που είχε ξεχάσει στο promo). Ο άνθρωπος εμπορεύεται άριστα, αλλά για την καλλιτεχνική του ακεραιότητα ήμουν ανέκαθεν επιφυλακτικός. Όταν αδελφέ στα τραγούδια σου υμνείς το pure destructive hate, και στην προσωπική σου σελίδα έχεις αυτό που γράφει η παραπάνω εικόνα, τότε κάτι από τα δύο δεν κάνεις καλά.
Μπορεί λοιπόν ο Σάκης Τόλης να σάστισε όταν έμαθε την είδηση για το συγκρότημα με το οποίο θα περιοδεύσει, η δήλωση συμμετοχής στην Eurovision όμως είναι ουσιαστικά η φυσική συνέχεια της μέχρι τώρα πορείας τους. Από εκεί και πέρα έχεις αρκετά κίνητρα για να στήσεις μουσικά κάτι τουλάχιστον ανταγωνιστικό. Ανταγωνιστικό προς τον Μάνο Πυροβολάκη πάντα, έτσι; Το κομμάτι που παρουσίασαν στο διαγωνισμό είναι κομμένο και ραμμένο για άλλο ακροατήριο. Δεν είναι αυτός όμως ο λόγος της αποτυχίας τους, καθώς η υπόλοιπη μουσική τους είναι το ίδιο αδιάφορη: με την κίνηση τους αυτή πήγαν για τα πολλά, χάνοντας τελικά και τα λίγα. Τα λίγα είναι ένα χαζό ακροατήριο που νιώθει προδομένο, εξ ου και ο μέσος όρος 0/100 που έχει το τραγούδι μέχρι στιγμής σε σχετική ιστοσελίδα. Εδώ η μουσική που έκανε πριν δεκαπέντε χρόνια τον δαιμόνιο Έλληνα να διακρίνει το μελλοντικό αστέρι της Eurovision.
Μόνο τα πιο true subgenres πηγαίνουν Eurovision
Υστερόγραφο: μόλις πριν πέντε λεπτά ενημερώθηκα πως συμμετέχουν και οι Pain Of Salvation στον διαγωνισμό. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το εκνευριστικό εγχώριο ακροατήριο τους, μπορώ να πω με σιγουριά πως ΖΩ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. Ο θεσμός φυσικά και δεν αλλάζει· αυτό που αλλάζει είναι τα σχήματα τα ίδια. Και η αλλαγή δεν είναι τόσο μουσική όσο στρατηγική: απλώς επιλέγουν να μην κρύβονται πια πίσω από το δάκτυλο τους.
As we walk through the aaashes, I whisper your nameee…
