Κειπ Οφ Καλέσσιν και Αλεξάντερ Ρύμπακ | The Divine Land

Οι Ντάρκθρoουν κάποτε είχαν προσθέσει στο εσώφυλλο μιας παλιάς τους κυκλοφορίας τη σημείωση το πιο μισητό συγκρότημα του πλανήτη. Πέρασε καιρός από τότε αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν το πίστευαν σε κάποιο βαθμό, πόσο μάλλον αν κατάφεραν τελικά να πετύχουν στο τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον τους μια τέτοια διάκριση. Αναγνωρίζεται όμως πως έβαλαν τα δυνατά τους ώστε να ανταποκριθούν στην αυτοανακήρυξή αυτή. Οι Κειπ Οφ Καλλέσιν σήμερα φαίνεται πως δεν ιδρώνουν ιδιαίτερα ενώ ο κάθε χρόνος τους φέρνει και λίγο πιο κοντά στον παραπάνω τίτλο: αρκετοί ημιπαράφρονες της υποκουλτούρας εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να λοξοκοιτούν εκκλησίες, περιμένοντας  ίσως κάποια ευκαιρία για να γιορτάσουν τη μη λύση των προβλημάτων τους. Την ίδια στιγμή οι διαβολοπρεπείς Νορβηγοί δεν έχουν βρει απλώς νόημα στην ύπαρξή τους αλλά το γιορτάζουν κιόλας, επιστρατεύοντας τον Αλεξάντερ Ρύμπακ· έναν χαζοβιόλη φαινομενικά, ο οποίος όμως έχει σοδόμησει τα αυτιά χιλιάδων με τη μπαγκέτα του, προκαλώντας απέχθεια και δυσφορία με τρόπους άγνωστους στον μέσο μπλακ μέταλ μισάνθρωπο, π.χ. με ρίνγκτοουνς.

Άγκαλλοκ | Marrow of the Spirit

Όταν είχα ακούσει το The Mantle στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, δεν μου είχε κάνει τόση εντύπωση η μουσική καθαυτή όσο το γεγονός ότι οι δημιουργοί της δεν ήταν Ευρωπαίοι. Έχοντας περισσότερες επαφές με τις εδώ σκηνές και απέχοντας από τα μουσικά δρώμενα της χώρας τους, αποτελούσαν ξένο σώμα με έναν τρόπο παρόμοιο με εκείνον των Μετάλλικα στο ξεκίνημά τους. Οι αλληλεπιδράσεις των δύο πλευρών του Ατλαντικού είχαν εμφανισθεί βεβαίως και σε συγκροτήματα όπως οι Γουίκλινγκ, κανείς όμως δεν περίμενε από το Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών έναν ήχο εφάμιλλο με εκείνον των σχημάτων της Prophecy. Η πορεία τους συνεχίστηκε με τον ίδιο σεμνό τρόπο, κάποια στιγμή ενδιαφέρθηκαν και για τα όσα προσπαθούσε το ποστ ροκ, δεν περίμενες όμως να σταματήσουν ποτέ τα νοητά και πραγματικά τους ταξίδια τους προς στις σκανδιναβίες· το άκουγες. Ερχόμαστε έτσι στο σούσουρο που προκαλεί η νέα τους κυκλοφορία, με τον ιδιοκτήτη της μικρής δισκογραφικής Profound Lore να μην μπορεί να κρύψει τη χαρά του, αφού γνωρίζει πως οι καλύτεροι δημοσιοσχεσίτες του κόσμου δεν θα ήταν ικανοί για αυτό το αποτέλεσμα.

Λίβινγκ Σάκριφάις | Overkill Exposure

Η διάλυση τους το 2003 ήταν μια από κοινού απόφαση, καθώς σύμφωνα με τους ίδιους το συγκρότημα είχε πάψει πια να αποτελεί προτεραιότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως έπειθαν όλοι τους το ίδιο: το δεύτερο σχήμα του κιθαρίστα μόλις είχε πετύχει τη συμμετοχή του στο soundtrack της ταινίας Daredevil με το τραγούδι Bring Me To Life, οι υπόλοιποι όμως δεν είχαν να επιδείξουν κάτι αξιόλογο πέραν του εγωισμού τους. Την περίοδο εκείνη η δημοτικότητα του ήχου τους θα απογειωνόταν, με μερίδιο της πίτας να προορίζεται και για τους παλαίμαχους από το Άρκανσο (το ποιος μπορεί να έφαγε εκείνο το μερίδιο είναι άλλο θέμα). Δεν είναι γνωστό τι συναισθήματα τους διακατείχαν στο μεσοδιάστημα, ούτε κατά πόσο αυτά συνάδουν με την χριστιανική ηθική: οι τύποι είναι αμετανόητοι χριστιανοί, αλλά αρκούντως κουλ ώστε να φιλοξενήσουν κάποτε τους Μαίυχεμ όταν αυτοί περιόδευαν τα μέρη τους. Επέστρεψαν πέρυσι, με τον ίδιο πυρήνα μελών και αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι μεσολάβησε στο μουσικό τους περιβάλλον, πιάνοντας το από εκεί ακριβώς που το άφησαν. Όπου πλήκτρα τοποθέτησε tribal κρουστά, όπου μελωδικά φωνητικά τοποθέτησε brutal αλληλούια.

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

Το κείμενο αυτό αποσκοπεί στο να συλλάβει μέρος της ζημιάς που προκάλεσε  ο τελευταίος δίσκος των Αξέπτ· έχει γραφθεί δε από έναν ολόφρεσκο οπαδό τους! Η τελευταία πληροφορία έχει τη σημασία της: το υλικό είναι επόμενο να αντιμετωπισθεί αλλιώς από κάποιον που ανεμίζει το μπαϊράκι του σχήματος για δεκαετίες και αλλιώς από κάποιον που είδε φως και μπήκε.

Η προσωπική μου επαφή με το σχήμα περιοριζόταν μέχρι προσφάτως σε περιστασιακά ακούσματα των μεγαλύτερων επιτυχιών τους, σε χώρους όπου λίγη σημασία δίνεις στη μουσική· ζήτημα αν δίνουν και εκείνοι που τη βάζουν. Τα γνωστά τους όμως είναι παντού και πάντα, αρκετά ώστε να καταλάβει κανείς πως οι Αξέπτ δεν αποτέλεσαν πυροτέχνημα μα ένα σχήμα άξιο, το οποίο κάλυπτε με επιτυχία τη μουσική περιοχή ανάμεσα στους Τζούντας Πρειστ και τους Έισιντίσι. Είναι επίσης αρκετά για να αντιληφθείς πως Χάμμερφολ και άλλοι κατοπινοί αποτέλεσαν μια εκφυλισμένη εκδοχή του ήχου εκείνου, με αρκετούς της φουρνιάς τους να ταξιδεύουν έως την Αμερική για να ηχογραφήσουν κοντά στον μεταναστεύσαντα κιθαρίστα των Αξέπτ (και να επωφεληθούν από κάποια συμμετοχή που επιστρέφοντας θα τους επέτρεπε  να μιλήσουν για χρίσματα, δαχτυλίδια και ό,τι άλλο τέλος πάντων θάμπωνε τότε το πάουερ μέταλ κοινό). Τα βιώματα λοιπόν στα οποία υπολειπόμουν ήταν ανάλογα με τις προσδοκίες μου (μηδέν) και ανάλογα με τις προκαταλήψεις  μου για την περίπτωση (μηδέν), άρα ο μόνος λόγος αναφοράς του παλαιού τους τραγουδιστή εδώ είναι για το πόσο άσχημα μπορεί να νιώθει σήμερα.

Μπραίην Ντριλ | Beyond Bludgeoned

Δεν παρουσιάζουν τη συνθετική προσβασιμότητα των Ντικρέπιτ Μπερθ, έχουν όμως άλλη χάρη. Ένα ύφος που λειτουργεί εξίσου καλά και ως υπόκρουση, εκτός των άλλων. Ίσως οι μόνοι κάφροι που εξισορροπούν τα ακροβατικά τους με τέτοιον τρόπο ώστε να μην ξεφεύγουν ούτε λεπτό από τα ντεθ μέταλ πλαίσια.

Οι Μπραίην Ντριλ απευθύνονται στην υφήλιο, για αυτό και επιλέγουν ένα σκηνικό οικείο στην πλειοψηφία των ανθρώπων: θα μπορούσε να είχε γυριστεί λίγο έξω από τη Λιβαδειά. Η παραφωνία που παρουσιάζεται ανάμεσα σε μουσική και περιβάλλον ίσως οφείλεται σε παρατεταμένες θεάσεις συγκροτημάτων σε εργοστάσια εγκαταλελειμμένα και αποθήκες και τα λοιπά. Κάποιος ξεκίνησε τα τελευταία για να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο, αλλά το θέμα αυτό κορέστηκε γρήγορα ως εύκολη, «ενναλακτική» λύση. Δεν προβάλλεις το εξωτικό και δεν χρειάζεται να ανέβεις το παγωμένο βουνό όπως ο Άμπαθ για να το τονίσεις. Η μουσική σου υπό ένα πρίσμα είναι πληθωρική από μόνη της και αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι είναι ένα μέρος πεζό και συγκεκριμένο ώστε να μπορεί να χωρέσει την υπερβολή σου.

Για Έλληνες καλοί είναι

Η παρακάτω συζήτηση φιλοξενήθηκε στο Κρακ Χίτλερ. Το θέμα δεν γνωρίζει όρια σκηνών, ούτε αφορά συγκεκριμένους καλλιτέχνες.

soundholics:

Ποια νοοτροπία μάντρωνε χωριστά την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή στα ελληνικά έντυπα; Η ίδια που έκανε την άποψη πολλών συμπατριωτών μας για αυτή να μην έχει καμία βαρύτητα.

…H ώρα κοντεύει δύο το πρωί, έχω ένα τρομερό πονοκέφαλο και το μυαλό μου έχει αδειάσει από εξυπνακίστικες ατάκες. Αν δεν τους αρέσει η *μπιπ* μπορούν κάλλιστα να μην γράφουν στο τόπικ για την *μπιπ*, ποιος ξέρει μπορεί να διαθέσουν τον χρόνο τους για κάτι πιο δημιουργικό. Ομολογώ ότι η συνέντευξη της δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά συμπαθώ την μουσική της, και θεωρώ ότι για Ελληνίδα τα λέει. Τι στο διάολο ο Χατζιδάκις βάτευε μικρά και έγραφε παπάδες, τον κάνει λιγότερο μεγαλοφυή συνθέτη; (στμ. ο συγγραφέας δεν παραλληλίζει τη *μπιπ* με Xatzidaki, προσπαθεί απλά να ξεχωρίσει την μουσική από όλα τα υπόλοιπα)

alien overlord:

Η *μπιπ* που σας δέρνει συνοψίζεται σε κάτι που γράφει ο από πάνω: «για Ελληνίδα καλά τα λέει».

alienate:

Πρέπει να ‘σαι ο ορισμός του *μπιπ* ε; Ξέρεις πολλές Ελληνίδες που γράφουν τέτοια μουσική ρε *μπιπ*;

Α ρε Λένα Παπαδοπούλου που σου χρειάζεται ζωντόβολο, γίδι.

Φύσκος:

Εσύ από πάνω· το θέμα δεν είναι εάν υπάρχουν πολλές ή λίγες που γράφουν τέτοια μουσική. Το θέμα δεν είναι καν η μουσική της. Το «για Ελληνίδα καλά τα λέει» είναι ό,τι πιο υποτιμητικό μπορεί να γραφθεί, όχι μόνο για τον καλλιτέχνη αλλά και για όλους τους υπόλοιπους . Γιατί σημαίνει «για απολίτιστη / special olympics / άξεστη που αναχαράζει δυτικά πρότυπα καλά τα λέει». Δεν θα το αναπτύξω γιατί δεν έχω ακούσει τη μουσική της δεσποινίδος και μπορεί όντως έτσι ακριβώς να έχουν τα πράγματα στην περίπτωση της, απλώς επισημαίνω κάποια πράγματα.

Το «για Ελληνίδα καλά τα λέει» στα μυαλά κάποιων ισοδυναμεί με μια μόνο λέξη: ΜΑΚΡΙΑ.

alienate:

Εσύ στο μεταξύ μου. Καλό είναι να μπει ο soundholics να γράψει τι εννοεί, εγώ πάντως καταλαβαίνω ότι το «για Ελληνίδα καλά τα λέει είναι ό,τι πιο υποτιμητικό μπορεί να γραφθεί…για όλους τους υπόλοιπους». Επίσης, καλό είναι να ακούσεις και λίγο τη μουσική της για να καταλαβαίνεις γιατί μιλάμε.

Το «για Ελληνίδα καλά τα λέει» ισοδυναμεί ότι έχουμε τόσο χάλια μουσικούς / τραγουδιστές / κυκλώματα / δισκογραφικές / παραγωγούς / dj που η δική της περίπτωση είναι μια στις λίγες.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥ.

Φύσκος:

Λοιπόν αυτό που μου ζητάς είναι χρονοβόρο αλλά επειδή είμαι καλόπιστος, κόβω τα περιττά και παίρνω ως δεδομένο πως η συγκεκριμένη είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα στο αγγλόφωνο τραγούδι. Γι’ αυτό δέξου και εσύ αν θες πως οι εκφράσεις «για Ελληνίδα τα λέει» / «για Έλληνες καλοί είναι» χρησιμοποιούνται ως ελαφρυντικά για να επηρεάσουν την κρίση των πολλών, τοποθετώντας κάτι μόνο με χειρότερά του ώστε αυτό να «λάμψει» περισσότερο.

Γιατί να με απασχολεί ο τόπος καταγωγής του καλλιτέχνη; Μιλάμε για διασκέδαση και ψυχαγωγία και σε αυτό δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω εκπτώσεις! Άλλωστε έχουμε να κάνουμε με αγγλόφωνο που μόνο στα ίσα θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με τις μουσικές του εξωτερικού. Ο Χατζιδάκις που ανέφερε ο soundholics πιστεύεις πως κέρδισε την αναγνώριση του με ελαφρυντικά; Πιστεύεις πως Αμερικανοί και Άγγλοι του χαρίστηκαν, «δείχνοντας κατανόηση» επειδή είναι Έλληνας; Όχι δεν συγκρίνω ανόμοια πράγματα, η νοοτροπία αυτή έχει ποτίσει όλες τις μουσικές φόρμες και μου προκαλεί αηδία.

Δεν θεωρώ πως η σκέψη του νυσταγμένου και με τρομερό πονοκέφαλο άνωθεν σχολιαστή προχώρησε τόσο πολύ εκείνες τις ώρες, το ανησυχητικό όμως είναι πως κάτι τέτοιες *μπιπ* ολκής γράφονται αβίαστα, συναντούνται συνεχώς και είναι ο βασικός λόγος που ο τόπος έχει γεμίσει με ανθρώπους που δίνουν συνεχώς παράταση ζωής στην αισχρή μουσική τους γιατί οι υπόλοιποι δεν έχουμε το θάρρος να τους πούμε κάποια πράγματα κατάμουτρα. Ή ακόμη χειρότερα, οι υπόλοιποι το έχουμε πιστέψει και οι ίδιοι πως θα πρέπει να συμβιβαζόμαστε με μετριότητες γιατί είμαστε ‘Ελληνες και έτσι, αντί να φροντίζουμε να αναδεικνύουμε μέσω της σωστής νοοτροπίας τους καλύτερους, τους ισοπεδώνουμε όλους προς τα κάτω μαζί με τους υπόλοιπους χρησιμοποιώντας μια λογική του τύπου «μπρος στον βόθρο τι είναι η χέστρα». Και ύστερα αναρωτιόμαστε τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε όταν βγαίνουν παραέξω.

Για αυτό την επόμενη φορά που θα τα σκεφθείς γιατί έχουμε τόσο χάλια μουσικούς / τραγουδιστές / κυκλώματα / δισκογραφικές / παραγωγούς / dj σκέψου ποιο είναι το δικό σου μερίδιο ευθύνης σε αυτό και γιατί τοποθετείς τους δικούς σου πολύ πιο μπροστά από το σημείο εκκίνησης των υπολοίπων.

soundholics:

Βιαστική απάντηση αφού δεν έχω πολύ χρόνο και δεν έχω διαβάσει και πολύ προσεκτικά την απάντηση του Φύσκου, αν κατάλαβα καλά πάντως μάλλον θεωρεί την άποψή μου *μπιπ* ολκής.

Επειδή φέρνει ως παράδειγμα τον Χατζιδάκι, του θυμίζω ότι ο Χατζιδάκις «κέρδισε την αναγνώριση διεθνώς» όπως αναφέρει μόνο όταν έγραψε την μουσική για Dassin (λόγω γνωριμίας με Μερκούρη) στο Ποτέ Την Κυριακή. Πιο πριν οι ξένοι τον αγνοούσαν και τα πρώτα νέα για εκείνον στο εξωτερικό έγιναν γνωστά στην γνωριμία του με την Μούσχουρη αρχή ’60.

Ποτέ δεν υπήρξε μια συντονισμένη παραγωγή στην Ελλάδα, μια καλά στημένη μουσική βιομηχανία, έστω κάποιοι που να προωθούσαν τα ελληνικά σχήματα. Οι Last Drive, οι Sound Explosion, Ziggy Was ένα σωρό σχήματα θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό.
Α ξέχασα, υπήρχε συντονισμένη παραγωγή κάπου στην αρχή του 2000, που Legend και Γιαννίκος έβγαζαν δίσκο στον κάθε Πέτρο Θεοτοκάτο που είχε μια κιθάρα και 4 τραγούδια.

Δεν προτείνω να συμβιβαστούμε με καμμία μετριότητα. Προτείνω να αναγνωρίσουμε την πολιτιστική ένδεια που μας διακρίνει στην χώρα, και να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, και όχι να μας πιάνει η κλασσική εθνική ζήλεια, που βρέθηκε κάποιος που τα λέει καλύτερα από μας.

Επίσης, όπως είπα και πιο πριν, αν σε κάποιους δεν αρέσει η *μπιπ*, μπορούν απλά να μην γράφουν στο τόπικ της *μπιπ*, και να διαθέσουν τον χρόνο τους για κάτι πιο δημιουργικό. Και σε σένα Φύσκο να βρείς λίγο χρόνο να ακούσεις *μπιπ* αφού έχεις τόσο χρόνο να σχολιάζεις εδώ.

Φύσκος:

Εάν διαβάζεις αυτήν τη στιγμή και δεν είσαι βιαστικός / νυσταγμένος / με πονοκέφαλο κ.τ.λ πες μου εάν έχει αλλάξει κάτι. Γιατί, πίστεψε με, δεν θα ήθελες να απαντήσει κάποιος σε αυτό.

soundholics:

Συγνώμη αλλά ειλικρινά έχω πολύ περιορισμένο χρόνο και πολλές φορές διαβάζω τα σχόλια βιαστικά, με κίνδυνο να αδικήσω κάποιους ή να χάσω το νόημα.
Με ρωτάς εάν έχει αλλάξει κάτι, που; Στην άποψή μου;
Μα έτσι είναι τα πράγματα. Ποτέ δεν είχαμε μουσική βιομηχανία που να λειτουργεί έστω και με κάποιους υποτυπώδεις κανόνες. Διάβαζα χτες στην Ελευθεροτυπία ότι αναβλήθηκε τώρα και αν θα γίνει θα πάει προς Σεπτέμβρη το forum του Mad για την ελληνική δισκογραφία. Δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για να συναντηθούν 5-10 άτομα από δισκογραφικές / ραδιόφωνα / καλλιτέχνες για να συζητήσουν για το τι συμβαίνει και τι πρέπει να αλλάξει. ΚΑΝΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ.
Και το πρόβλημά σου είναι, αν συμβιβαζόμαστε για μετριότητες;
Ούτε πρόβλημα είναι οι ακροατές. Η πιο μεγάλη *μπιπ* και καραμέλα είναι αυτό. Έλα μωρέ το κοινό φταίει. Αυτοί οι *μπιπ* που πάνε και τα αγοράζουνε. Τα βόδια που πάνε James και Madrugada και Placebo για πολλοστή φορά. Για όλα φταίει το κοινό.

Φύσκο το κοινό πάντα τρώει την μπριζόλα που του πετάς. Και επειδή πολλοί στριμώχνονται και ασφυκτιούν στην κωλοελληνική πραγματικότητα, βάζουν λεφτά από την τσέπη τους και πάνε σε συναυλίες έξω. Αγοράζουν το Mοjo και το Uncut. Ακούν ιντερνετικά ραδιόφωνα.

Και μην ακούσω ότι ήρθανε σχήματα αλλά δεν μάζεψαν κόσμο. Με ποια διαφήμιση; Ποιο παίξιμο στα ραδιόφωνα; Ποιο σπρώξιμο; Επειδή δουλεύω και Αθήνα και επαρχία, σου δηλώνω ότι η επαρχία αιώνες τώρα είναι στο σκοτάδι. Ξέγραψε την μισή Ελλάδα, σου λέω δεν υπάρχει είμαστε σε σπηλιές. Η άλλη μισή πρέπει να πηγαίνει στο Rodeo για να δει live; Είναι μέρος για live; Το Αn μπροστά του είναι το Royal Albert Hall. Ήρθαν οι Organ για συναυλία και έπαιξαν στο μπουντρούμι του Underworld και μόνο οι μπροστινοί τις έβλεπαν.

Δεν αδικώ κανένα που θέλει να ξαναδεί James. Ας είναι θα πληρώσει 30 ευρώ και θα περάσει καλά. Σα να νοικιάζει dvd για το σπίτι του. Μια ωραία βραδιά. Θά ‘χει κόσμο θα τραγουδάνε τα παλιά τραγούδια, όλα ωραία. Το κοινό φταίει; Έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν κάτι άλλο;

Και ένα τελευταίο. Επειδή έχω την υποψία ότι οι μισοί που κράζουν την *μπιπ* είναι ημιαποτυχημένοι μουσικοί (ζήλεια=ψώρα), ας κουλάρουν λίγο. Υπάρχει τόσος χώρος για όλους.

Φύσκος:

Μα έτσι είναι τα πράγματα.

Θα επικεντρωθώ στο δεύτερο σχόλιο σου, καθώς εδώ ανακατεύεις χίλια θέματα, και την πολιτισμική μας «ένδεια» με μια βιομηχανία που πνέει παγκοσμίως τα λοίσθια και αναζητάται ακόμη το νέο μοντέλο, αν και σε καταλαβαίνω, είμαι σίγουρος πως κάποτε ένας πρόγονός μας, ίσως για επαγγελματικούς λόγους, θα ήθελε και αυτός να ενημερώσει τους γύρω του για τα τελευταία νέα στη ιστιοπλοΐα (!), αλλά ένας *μπιπ* θα του το χάλαγε συνεχώς διακόπτοντας: «Μα το είδα, είχε φουγάρο! Πήγαινε δυο φορές γρηγορότερα!!!». Anyway..

Δεν συμμερίζομαι επίσης τη ισοπεδωτική άποψη σου για την επαρχία, ζω σε διαφορετική χώρα από εσένα (αν και στη πραγματικότητα μπορεί να μας χωρίζουν μόνο μερικά τετράγωνα) και στα υπόλοιπα θα γινόταν εποικοδομητική κουβέντα του τύπου «ας μην πηγαίνουν στο Rodeo», οπότε δεν το επιδιώκω. Συγχώρεσε με για τον τόνο, τόσο εσύ όσο και η *μπιπ* είστε η αφορμή και τίποτε άλλο. Here we go:

…αν κατάλαβα καλά πάντως μάλλον θεωρεί την άποψή μου μαλακία ολκής.

Δεν έχει να κάνει με την άποψη σου ή το γούστο σου. Έχει σχέση με την χρήση μιας στερεοτυπικής έκφρασης που με ξενέρωσε, περισσότερο γιατί αντιλήφθηκα πως έχω τόσο πολύ συνηθίσει στην παρουσία της που χρειάστηκε ο alien overlord για να αντιληφθώ τι διάβασα προ ολίγου. Το «για Ελληνίδα καλά τα λέει» υποβιβάζει και την ίδια, μακάρι να πάρεις χαμπάρι τι εννοώ. Τι σημαίνει δηλαδή το «για Ελληνίδα καλά τα λέει»; Για Αγγλίδα δεν θα τα έλεγε καλά; Και γιατί θα έπρεπε να με απασχολεί η καταγωγή της όταν ακούω τη μουσική της; Το «για» χρησιμοποιείται ώστε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο «καλά», με το «Ελληνίδα» να αποτελεί το αρνητικό της υπόθεσης. Αυτό κάποτε στο δημοτικό μου έμαθαν πως λέγεται αντίθεση. Και ενώ βρίσκεται στο άλλο άκρο από ένα «ως Ελληνίδα καλά τα λέει», δεν παύει να αποτελεί και αυτό μια ακρότητα. Όπως και να έχει, γιατί πρέπει να αντιμετωπισθεί η μουσική της συγκριτικά; Μπορώ να δεχτώ μέχρι και ότι παίζει μπάλα μόνη της στην αγγλόφωνη Ελλάδα, αλλά αυτό γιατί να με απασχολεί ως ακροατή; Πότε έκλεισαν τα σύνορα και δεν το κατάλαβα;

Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν ο λόγος που παρουσιάζεις αυτή την αδυναμία απέναντι στη μουσική της, εάν είναι πηγαίο ή αθέμιτο, εάν συμβαίνει γιατί σου θυμίζει συμπαθητικό γατάκι ή είναι γνωστή σου. Η έκφραση όμως που χρησιμοποίησες αυτό ακριβώς δείχνει και εκεί είναι το γαμώτο: ξεκινά κάποιος την καλλιτεχνική του πορεία και ξαφνικά συσσωρεύονται γύρω του διάφοροι (γραφιάδες, παραγοντίσκοι κ.τ.λ) προσφέροντας βοηθητικές «πατερίτσες», αρκετές φορές χωρίς να τις ζητήσει καν το ίδιο το άτομο για το οποίο γίνεται λόγος.

Επειδή φέρνει ως παράδειγμα τον Χατζιδάκι, του θυμίζω ότι ο Χατζιδάκις «κέρδισε την αναγνώριση διεθνώς» όπως αναφέρει μόνο όταν έγραψε την μουσική για Dassin (λόγω γνωριμίας με Μερκούρη) στο Ποτέ Την Κυριακή. Πιο πριν οι ξένοι τον αγνοούσαν και τα πρώτα νέα για εκείνον στο εξωτερικό έγιναν γνωστά στην γνωριμία του με την Μούσχουρη αρχή ’60.

Αυτό δεν το έμαθα στο δημοτικό, το έμαθα πολύ αργότερα και ονομάζεται επίκληση στην αυθεντία. Μου κοτσάρεις μερικά εγκυκλοπαιδικά και σε ευχαριστώ, αλλά δεν βοηθούν με κανένα τρόπο τη συζήτηση. Εάν όμως θέλεις με το στανιό να συμπεράνω κάτι από αυτά, είναι πως ο Χατζιδάκις κέρδισε διεθνή αναγνώριση λόγω των γνωριμιών του. Και πες πως δέχομαι λοιπόν κάτι τέτοιο (γκουχγκχ), η σημερινή τεχνολογία αποδυναμώνει τους μεσάζοντες και σου προσφέρει τη δυνατότητα πολλοί περισσότεροι άνθρωποι διεθνώς να γνωρίσουν και συστήσουν τόσο εσένα, όσο και το έργο σου. Για αυτό και τα πράγματα σήμερα θα ήταν ευκολότερα για τον Χατζιδάκι, αλλά και πιο ανταγωνιστικά (κάτι από το οποίο ωφελούμαστε όλοι σαν ακροατές, και κάνει τύπους σαν τον τραγουδιστή των H.I.M να αναπολούν τις μέρες που είχαν ακόμη χρήματα για να το παίζουνε rockstars (true story). win-win.

Εάν πάλι χρησιμοποίησες τα παραπάνω για να παρουσιάσεις τις ευεργετικές δυνατότητες της κλίκας (κάτι το οποίο δεν θέλω να πιστέψω), τι νομίζεις πως ήταν αυτό που συνέχιζε να κρατά τον Μάνο στην επιφάνεια και δεν τον έριξε στον κάλαθο των one hit wonders; Εισχώρησε σε μια νέα, μεγαλύτερη κλίκα; Ήταν αυτή η κλίκα η εταιρία του; Οι πολυεθνικές συνέχιζαν να συνεργάζονται μαζί του λόγω προσωπικών γνωριμιών, αδιαφορώντας για τις πωλήσεις; Και τι ρόλο παίζει τελικά η ίδια η μουσική σε αυτά;

Ποτέ δεν υπήρξε μια συντονισμένη παραγωγή στην Ελλάδα, μια καλά στημένη μουσική βιομηχανία, έστω κάποιοι που να προωθούσαν τα ελληνικά σχήματα. Οι Last Drive, οι Sound Explosion, Ziggy Was ένα σωρό σχήματα θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό.

Είναι πράγματι η κακή ελληνική μουσική βιομηχανία που φταίει για αυτό; Δηλαδή η (τηρουμένων των αναλογιών) αναγνώριση των Aphrodite’s Child και Βαγγέλη Παπαθανασίου / Ντέμη Ρούσσου ανεξάρτητα, των Socrates εάν συνέχιζαν, των Septic Flesh και Rotting Christ αργότερα, σε τι οφείλεται; Οι συνεργασίες των Locomondo με τους Τζαμαϊκανούς, ο Θεσσαλονικιός κιθαρίστας του Ozzy, οι συμμετοχές συμπατριωτών mcs σε δίσκους καταξιωμένων Αμερικανών, όλα αυτά πιστεύεις πως είναι αποτέλεσμα κάποιας βιομηχανίας;

α) Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ της βιομηχανία σε τίποτα.

β) Oι κλίκες είναι ο μοναδικός λόγος που οι χώρα μας βρίσκεται εδώ που βρίσκεται, πολιτισμικά, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά κ.τ.λ

γ) Οι παραπάνω πέτυχαν ό,τι πέτυχαν χάρη στον κόπο, τη θέληση και το ταλέντο τους, χωρίς διευκολύνσεις εκ των έσω.

Δεν προτείνω να συμβιβαστούμε με καμία μετριότητα. Προτείνω να αναγνωρίσουμε την πολιτιστική ένδεια που μας διακρίνει στην χώρα, και να ξεχωρίσουμε την ήρα από τον στάρι, και όχι να μας πιάνει η κλασσική εθνική ζήλια, που βρέθηκε κάποιος που τα λέει καλύτερα από μας.

Ούτε εγώ προτείνω να συμβιβαστούμε με κάποια μετριότητα. Για να το πετύχω όμως αυτό δεν αναγνωρίζω καμία πολιτιστική ένδεια και τοποθετώ τον πήχη στην θέση που πρέπει να βρίσκεται, με βάση τα παγκόσμια standards. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ο δικός μου να αντεπεξέλθει παραέξω. Επίσης χαρακτηριστικό είναι πως αρκετοί από τους παραπάνω όχι μόνο δεν είχαν καμία βοήθεια, αλλά γνώρισαν και χλεύη από τους συμπατριώτες τους. Πιστεύεις πως τους εμπόδισε αυτό σε κάτι; Εάν ναι, τι ήταν αυτό;

Επίσης, όπως είπα και πιο πριν, αν σε κάποιους δεν αρέσει η *μπιπ*, μπορούν απλά να μην γράφουν στο τόπικ της *μπιπ*, και να διαθέσουν τον χρόνο τους για κάτι πιο δημιουργικό. Και σε σένα Φύσκο να βρεις λίγο χρόνο να ακούσεις *μπιπ* αφού έχεις τόσο χρόνο να σχολιάζεις εδώ.

Όπως είπα και πιο πριν, αυτό δεν έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη, στην οποία εύχομαι τα καλύτερα. Έχει να κάνει με όλους όσους την αδικούν χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι. Υποθέτω πως πολύ θα ήθελαν κάποιοι να συνεχίσουν να ζούνε στο μικρόκοσμο τους, να απασχολούνται μόνον από τα «εσωκομματικά» power games και να «τρέχουνε» για τη σκηνή τους, αλλά ο χώρος αυτός είναι δημόσιος και μια στις τόσες θα ακούγονται και κάποια πράγματα που ενοχλούν. Άσυλο τέλος.

Υστερόγραφο: Ὁ συνασπισμὸς τῶν βλακῶν ἐνταύθα εἶναι μηχανικὴ ὀργάνωσις βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς «ἐλαχίστης προσπαθείας» πρὸς ἀντιμετώπισιν ἰσχυροτέρας δυνάμεως εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ὀλίγων ἢ τοῦ ἑνός. Ἡ ὀργάνωσις αὕτη περιωρισμένης ἐκτάσεως καλεῖται κοινωνιολογικῶς κλίκα. Τοιουτοτρόπως δημιουργεῖται αὐτόματος συρροὴ βλακῶν εἰς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, αἴτινες, ἐὰν μὲν εἶναι συμφεροντολογικαί, διατηροῦν τουλάχιστον τὴν σοβαρότητα τῶν συμφερόντων των, ἐὰν ὅμως εἶναι «πνευματικαί» περιέρχονται σὺν τῷ χρόνῳ εἰς πλήρη βλακοκρατίαν. – Ευάγγελος Λεμπέσης

soundholics:

Το κείμενό σου έχει ορισμένες ιδιότυπες αντιφάσεις.
Αναφέρεις ότι μου κοτσάρεις μερικά εγκυκλοπαιδικά και σε ευχαριστώ, αλλά δεν βοηθούν με κανένα τρόπο τη συζήτηση και στο τέλος πετάς έναν μεσοπολεμικό Ευάγγελο Λεμπέση, έτσι με το βάρος του να σηκώσει λίγο σκόνη. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο αχός δημιουργεί μεγαλύτερη θολούρα στο μυαλό σου. Η αναγνώριση των Aphrodite’s Child και Βαγγέλη Παπαθανασίου / Ντέμη Ρούσσου που αναφέρεις είναι μια πολύ αστεία ιστορία (να ένα ενδιαφέρον θέμα για επόμενο άρθρο σου) γιατί αναγνωρίστηκαν όταν τόλμησαν οι ίδιοι να πάνε στο εξωτερικό. Πιο συγκεκριμένα στο Παρίσι σ’ένα forum της Philips (νυν Universal) έδωσαν ένα ντέμο τους, έκανε αίσθηση και η Mercury Records τους έβγαλε το πρώτο single. Εδώ δεν είχαν κυκλοφορήσει καν δίσκο, άσε που δεν υπήρχαν με τέτοιο όνομα. Δεν βλέπω τι σχέση έχουν με την εγχώρια βιομηχανία. Το δε παράδειγμά σου με τον κιθαρίστα τoy Ozzy και τους Locomondo είναι το λιγότερο αστείο. Θα προσθέσω μάλιστα σ’αυτά τον Ρακιντζή/Σοφία Αρβανίτη με την Bonnie Tyler.

Για τον Χατζιδάκι δεν κατάλαβες καλά την απάντησή μου. Δεν είπα ότι δεν άξιζε ή ότι λόγω μιας κλίκας πήγε μπροστά. Είπα ότι δεν τον γνώρισαν οι ξένοι επειδή υπήρχε μια ελληνική προώθηση, δεν βρέθηκε βρε αδερφέ η MINOS να πει θα του κυκλοφορήσω έναν ξενόγλωσσο γιατί είναι σπάνιο ταλέντο. Δεν του οργάνωσαν συναυλίες στο εξωτερικό, δεν έστειλαν ντέμο του έξω, δεν πήγαν συνεντεύξεις, δεν διοργάνωσε το υπουργείο πολιτισμού κάτι. Απλά μέσω Dassin έγραψε την μουσική, έγινε γνωστός, πήρε το Oscar και μετά πέταξε. Καλά η περίπτωση του Χατζιδάκι μουσικά είναι μια στο εκατομμύριο. Ο άνθρωπος ήταν μια μεγαλοφυΐα και εδώ οι μισοί τον έβριζαν (λόγω πολιτικής).

Επί του πρακτέου τώρα. Δεν θεωρώ ότι το «για Ελληνίδα τα λέει» υποβιβάζει την *μπιπ* και την κάθε *μπιπ*. Ούτε θεωρώ ότι παρόμοια αντιμετώπιση υποβιβάζει την εγχώρια πολιτιστική παραγωγή, γιατί αν είμαστε όσο αυστηροί ήμαστε με τους ξένους, τότε τώρα θα ζούσαμε όλοι στο εξωτερικό. Υπάρχει κρίση αξιών και πολιτισμού. Βαθειά πολύ βαθειά, και τέτοιες μίζερες λογικές δεν προσφέρουν τίποτα. Βρισκόμαστε σε οικονομική και κοινωνική κρίση όχι γιατί φταίνε οι ξένοι, το Δ.Ν.Τ. ή οποιασδήποτε άλλος, αλλά γιατί φταίμε εμείς και όσοι έχουμε διαλέξει. Σε τέτοιες περιόδους, αν κάποιος γουστάρει την *μπιπ*, τους Modrec, τους Electric Litany, κ.α. ας αγοράσει το cd τους και ας πάει στο live τους.
Η ελληνική σκηνή θέλει βοήθεια από τα χαμηλά, στα βάθρα του. Στα ραδιόφωνά του, στα έντυπά του, στις δισκογραφικές, στους χώρους τους.
Δεν θέλει κοινό που θα κυττά ψηλά στα άστρα, περιμένοντας τους νέους Muse ή τους νέους Arcade Fire, γιατί οποιαδήποτε σύγκριση με το εξωτερικό μόνο θλίψη μπορεί να γεννήσει.

Ας ξεκινήσουμε από την προπαίδεια και τα υπόλοιπα θα έρθουν.

Φύσκος:

στο τέλος πετάς έναν μεσοπολεμικό

Τον Βαγγελάκη τον επικόλλησα γιατί έχει σχέση με τη συζήτηση, τον διάβασα τις προάλλες και από το να γράφω κάτι που αναμασά τα λόγια του, προτίμησα να τα χρησιμοποιήσω αυτούσια. Κάτι αντίστοιχο θα ήταν π.χ. το να πάρεις μια δήλωση του Χατζιδάκι για την ελληνική κατάσταση που σε βρίσκει σύμφωνο και από την οποία πηγάζει κάτι από αυτά που θα έγραφες. Μπήκε ως υστερόγραφο για να μην ασχοληθείς και τόσο με αυτό αλλά με την ουσία. Αμ δε..

Αφού θέλεις όμως ιδιότυπες αντιφάσεις, σου βρίσκω εγώ μια: γράφω το ζώον πως δεν αναγνωρίζω καμία πολιτισμική ένδεια, και πιο πριν πως για την αισχρή μας πολιτισμική κατάσταση φταίνε η κλίκες. Τι εννοώ;

Δεν είναι πως δεν θέλω να αποδεχτώ την πραγματικότητα, απλώς θεωρώ πως αυτό που μάλλον σε ενοχλεί βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τα όσα συμβαίνουν στον δυτικό κόσμο στο σύνολο του. Η ιδιαιτερότητα μας έγκειται στο ότι το ελληνικό σύστημα δεν προβάλλει τους καλύτερους. Έτσι όσους συμπατριώτες δεν προλαβαίνει να ανακαλύψει ο ακροατής μόνος του, περιμένει να τους μάθει από μηχανισμούς του εξωτερικού που δρουν κάπως πιο αξιοκρατικά. Αυτό συμβαίνει σε πολλούς τομείς της ζωής μας, δεν χαρακτηρίζει μόνο την Τέχνη.

Οι αξιότεροι της Ελλάδος, όταν δεν υπήρχαν τα σημερινά τεχνολογικά μέσα, μετανάστευαν. Οι περισσότεροι σήμερα απομονώνονται και συνδιαλέγονται απ’ ευθείας με εξωτερικό, γνωρίζοντας πως για να πετύχουν κάτι εντός των τειχών πρέπει να περάσουν πολλές ώρες με ανθρώπους που ούτε καν συμπαθούν. Σου ακούγεται οικείο; Φαντάσου πως μιλάμε για μουσική.

Όζζυ, Λοκομόντο

Δεν ζήτησα την άποψη σου, ρώτησα με ποιόν τρόπο πιστεύεις πως τους βοήθησε ο εδώ μηχανισμός ανάδειξης ταλέντων (λολ). Για την ακρίβεια, μακάρι να πετάγονταν από καμιά γωνίτσα να πουν και οι ίδιοι πως έχουν τα πράγματα.

Aphrodite’s Child

Οι τρεις του συγκροτήματος έζησαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα όπως όλοι μας. Όταν έγιναν χρυσοί, δεν είχαν συμπληρώσει ούτε χρόνο στο εξωτερικό. Πότε πρόλαβαν να μάθουν προπαίδεια και τα σχετικά μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;! Άσε μας ρε φίλε…

Δεν θεωρώ ότι «για Ελληνίδα τα λέει» υποβιβάζει την *μπιπ* και την κάθε *μπιπ*.
Σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Στα ραδιόφωνά του, στα έντυπά του, στις δισκογραφικές, στους χώρους τους…
Αrchie μπούρτσι και λουλάς. Και μετά αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος ακούει ραδιόφωνα στο Διαδίκτυο και δεν τρώει πια τη «μπριζόλα που του πετάς».

Υστερόγραφο : Για άλλη μια φορά, αυτό δεν είχε ως θέμα τη συγκεκριμένη, απλώς φιλοξενήθηκε σε ένα σχετικό για αυτή ρούμορ. Δεν νομίζω πως χάλασε και κανέναν πάντως, όλο και κάποιος θα βρεθεί να πει πως «τα τάραξε πάλι τα νερά η *μπιπ*», χαχα. Δεν πειράζει χαλάλι της.

soundholics:

Θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο. Επιμένω ότι η μισή Ελλάδα (εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης) είναι στα σκοτάδια. Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη, ταξιδεύω συχνά εκτός Αθηνών όπου δουλεύω κιόλας, και επιμένω ότι είμαστε σε σπηλιές. Μόνο δυο τρεις εκλάμψεις, διάσπαρτες, βασισμένες απόλυτα σε 5-10 άτομα σε κάθε πόλη. Τίποτα περισσότερο.

soundholics:

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Δεν ξέρω αν είναι δικό μου το πρόβλημα, αλλά στο τελευταίο post σου, δεν υπάρχει κανένας ειρμός, εκτός βέβαια από την αγωνία να αντικρούσεις ότι σου γράφω. Και αυτό είναι θεμιτό, όχι όμως και πολύ εποικοδομητικό.

Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω το επιχείρημα σου με τους Aphrodite’s Child που επιμένει να αναφέρεις, ενώ για καλό δικό σου θά ‘ταν προτιμότερο να τους αφήσεις στην ησυχία τους. Δε νομίζω ότι ενδιαφέρει κανένα που έφαγαν τα πρώτα τους σουβλάκια. Το θέμα είναι ότι αν έμεναν Ελλάδα, πιθανότατα δεν θα γίνονταν γνωστοί στο εξωτερικό. Έγιναν τόσο διάσημοι από ένα αποτέλεσμα συγκυριών και από το γεγονός ότι τόλμησαν να φύγουν έξω. Μάλιστα αν θέλεις και περισσότερα στοιχεία για μελλοντικό σου άρθρο, έγιναν τόσο διάσημοι γιατί το πρώτο single που έγραψαν στην Mercury το Rain And Tears συνέπεσε μεταφορικά και χρονικά με τον Μάη του ’68 με τα επεισόδια με δακρυγόνα που γίνονταν στους δρόμους του Παρισιού, γι’ αυτό και τα γαλλικά ραδιόφωνα το έπαιζαν συνέχεια. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν ποια ελληνική μουσική βιομηχανία βρέθηκε πίσω τους. Για Locomondo και Ozzy δεν τα θεωρώ σοβαρά επιχειρήματα.

Επίσης δεν καταλαβαίνω, γιατί όταν σου λέω ότι πρέπει να αποκτήσουμε σωστά ραδιόφωνα , έντυπα, δισκογραφικές, χώρους μου απαντάς Αrchie μπούρτσι και λουλάς
Αν θέλεις εσύ να περιμένεις πότε θα εμφανιστούν οι Pink FLoyd της Ελλάδας, κάτσε και περίμενε. Επαναλαμβάνω:

Αν ήμασταν τόσο αυστηροί για τα ελληνικά σχήματα, όσο είμαστε με τους ξένους, τότε όλοι θα πρεπε να ζούμε στο εξωτερικό.

Αλλά εμείς ζούμε εδώ και μας νοιάζει αν οι Raining Pleasure παίξουν στο Fame Story και αν η *μπιπ* λέει μαλακίες σε συνεντεύξεις.

υγ 1_ Ο Λεμπέσης είναι το επιστέγασμα της επίκλησης στην αυθεντία. Μου κοτσάρεις μερικά εγκυκλοπαιδικά και σε ευχαριστώ, αλλά δεν βοηθούν με κανένα τρόπο τη συζήτηση. (αν σου θυμίζουν κάτι, είναι δικά σου λόγια, και με χαρά στα επιστρέφω)

υγ 2_Αν είναι να απαντήσεις, φρόντισε σε παρακαλώ να μην είναι εκτός θέματος.
Και μιας και ακόμη δεν έχεις ακούσει *μπιπ*, ένα κλικ μακριά είσαι.
21 χρονών, τα γράφει και τα «λέει».

Πες μου αν μοιάζουν με οτιδήποτε έχεις ακούσει από Ελληνίδα.

luciforms:

«πες μου αν μοιάζουν με οτιδήποτε έχεις ακούσει από Ελληνίδα»

δεν θέλω να διακόψω, να βοηθήσω θέλω.

Soundholics αυτό που συνεχίζεις να γράφεις ακούγεται τόσο άσχημα σαν να προσπαθείς να μας πεις ότι οι Ελληνίδες έχουν κάποιου τύπου φυλετική δυσλειτουργία να το πω, γονιδιακή μετάλλαξη να το πω, που τις εμποδίζει να γράψουν καλή μουσική.

Και επειδή από το «γράφω καλή μουσική» μέχρι το «η αξία μουσικής μου αναγνωρίστηκε» υπάρχει απόσταση, ας σταθούμε στην καλή μουσική χωρίς τις αναλύσεις της αναγνώρισης, των δισκογραφικών, του πουσαρίσματος και των ραδιοφώνων.
Γιατί ένας Έλληνας μια Ελληνίδα να μην μπορεί να συνθέσει (επαναλαμβάνω ΜΟΝΟ να συνθέσει) καλή μουσική;

Νομίζω πως το πιο σωστό που θα μπορούσαμε να πούμε για τη *μπιπ* είναι πως
για 21 χρονών ψωνάκι που δίνει τόσο απαράδεκτες συνεντεύξεις ναι, μια χαρά μουσική γράφει.

Φύσκος:

…στο τελευταίο post σου, δεν υπάρχει κανένας ειρμός

Ο αχός βλέπεις. Μπορείς όμως να χρησιμοποιήσεις το προηγούμενο εάν θες. Ούτως ή άλλως όσοι διαβάζουν γνωρίζουν πως βρισκόμαστε εδώ και ώρα σε ένα infinite loop, γι’ αυτό κάνω μια προσπάθεια να ξεκολλήσουμε, θες να βοηθήσεις;

Για αρχή θέλω να πω πως *μπιπ* τον Λεμπέση, και να θυμίσω πως έχω αναγνωρίσει την *μπιπ* ως ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα στο αγγλόφωνο, μπας και με αφήσεις να θίξω αυτό που θέλω. Αποφεύγω να σου πω πόσα χρόνια έχω ζήσει στην επαρχία, γιατί ζήτησες να σταματήσουμε τις επικλήσεις στην αυθεντία αντί επιχειρήματος, άρα ας είναι δικιά σου και η τελευταία (χοχοχο).

Κόβω το περιττά και απλοποιώ την διαφωνία μας.

Η δική σου, σεβαστή άποψη: Αναδεικνύουμε τον λιγότερο χάλια συμπατριώτη μας, αναγκαστικά λόγω πολιτισμικής ένδειας.

Η δική μου, «παράλογη» άποψη: Δεν αναδεικνύουμε κανέναν, εάν κανείς δεν μιλάει πραγματικά μέσα μας.

Γιατί να το κάνουμε; Γιατί να είμαστε εθνικά υπερήφανοι για τον λιγότερο χάλια; Η ιστορία φυσικά έχει αποδείξει το αντίθετο, και ανά τακτά χρονικά διαστήματα όλο και κάτι θα σου προκαλέσει έκπληξη επειδή είναι ελληνικό. Αυτό συμβαίνει όμως γιατί ξεπέρασε τον «πήχη» του ενδιαφέροντός σου, την εσωτερική σου «βάση του δέκα», ή γιατί περίμενες κάτι πολύ χειρότερο από τους πολιτισμικά φτωχούς;…

Και τι θα ακούμε; Τους έξω. Μα λες, αν ήμασταν τόσο αυστηροί για τα ελληνικά σχήματα, όσο είμαστε με τους ξένους, τότε όλοι θα πρεπε να ζούμε στο εξωτερικό. Και εγώ σου λέω, για να απολαύσω μουσική από το εξωτερικό θα πρέπει να μεταναστεύσω; Εγώ δεν έχω να χάσω τίποτα ως ακροατής από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εσύ τι άλλο έχεις να χάσεις;……

soundholics:

Και επειδή από το «γράφω καλή μουσική» μέχρι το «η αξία μουσικής μου αναγνωρίστηκε» υπάρχει απόσταση, ας σταθούμε στην καλή μουσική χωρίς τις αναλύσεις της αναγνώρισης, των δισκογραφικών, του πουσαρίσματος και των ραδιοφώνων.
Γιατί ένας Έλληνας μια Ελληνίδα να μην μπορεί να συνθέσει (επαναλαμβάνω ΜΟΝΟ να συνθέσει) καλή μουσική;
Συμφωνώ γενικά, αλλά μου τo χαλάς στο τέλος.
Ελπίζω η απάντηση μου στον Φύσκο να σε καλύψει.

soundholics:

Σ’ευχαριστώ πολύ που απλοποιείς το επιχείρημά σου με κάποιες υποχωρήσεις. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα, για να σου δείξω πως κυττάμε τα ίδια πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.

Είμαστε σ’ ένα στάδιο και ετοιμαζόμαστε να χρονομετρήσουμε δυο δρομείς στα 100 μέτρα. Ο πρώτος είναι super duper, γυμνάζεται από τα 5 του, έχει τους καλύτερους γυμναστές στη χώρα του, η οποία έχει μεγάλη αθλητική παράδοση στο άθλημα, έχει γενετικά εμφυτεύματα και παίρνει τις καλύτερες ντόπες που υπάρχουν στον κόσμο. Από τη στιγμή που ξεκινά όλο το στάδιο τον αποθεώνει ρυθμικά, και τον πουσάρουν να τερματίσει σε χρόνο ρεκόρ. Στο τέρμα τον περιμένουν με λουλούδια, του βάζουν στεφάνια, του δίνουν 1 μιλιόνι γιούρος και τον σηκώνουν στους ώμους.

Όταν ετοιμάζεται να τρέξει ο δεύτερος δρομέας, αδειάζουν τα 3/4 του σταδίου. Ο δρομέας είναι στην Γ’ Λυκείου, γυμνάζεται στο μοναδικό προπονητήριο της πόλης του με προπονητή ένα παλιό πρωταθλητή της άρσης βαρών και έχει πάρει τη no name ντόπα από το πρώτο τυχάρπαστο site του internet. Με το που στέκεται στον βατήρα εμφανίζεται ένα κοντόχοντρος φαλακρός κύριος που του παίρνει τον βατήρα και τον πάει 100 μέτρα πιο πίσω. Όταν δίνει σήμα ο αφέτης, 50 άτομα τον χειροκροτούν και όλοι οι υπόλοιποι τον γιουχάρουν. Σχολιάζουν πόσο σπυριάρης είναι, πόσο μικρά πόδια έχει, τι σκατόφατσα κουβαλάει, και τι μαλακίες είπε στην συνέντευξη που έδωσε για την σχολική εφημερίδα. Ο δρομέας κάνει ωστόσο την τελευταία μισή διαδρομή στον ίδιο χρόνο με τον πρώτο. Όταν τερματίζει με το καλό, τον χειροκροτούν όλοι υποκριτικά, του δίνουν μια ανθοδέσμη και του εύχονται καλή επιτυχία στις Πανελλαδικές.

Αυτό που εσύ εξειδικεύεις στη μουσική, γίνεται σε όλους τους τομείς της ζωή μας. Στις επιστήμες, στον αθλητισμό, στο εμπόριο, στην ιατρική, παντού. Δεν είπα ποτέ ότι δεν έχουμε άτομα που γράφουν καλή μουσική. Είπα ότι έχουμε απαίδευτο κοινό και κακή υποδομή για να τους βοηθήσει.
Είπα ότι δεν τους αναγνωρίζουμε, γιατί είμαστε κωλοφάρα.
Λες αν δεν έχουμε κάποιους να αναδείξουμε να ακούμε ξένη μουσική.
Σου λέω ότι υπάρχουν άτομα που παίζουν καλή μουσική, έχουν ταλέντο στον αθλητισμό, είναι τρομεροί γιατροί. Εδώ η αξία τους όμως δεν αναγνωρίζεται και μονίμως αμφισβητείται γιατί παίζουν στο Fame story, γιατί λένε μαλακίες σε συνεντεύξεις, και γιατί δεν υπάρχει η ανάλογη υποδομή, η ανάλογη υποδοχή και η ανάλογη παιδεία.

Όταν λοιπόν εμφανίζονται κατά την ταπεινή μου άποψη τέτοια ταλέντα, που προσπαθούν να επιβιώσουν ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες και δυσκολίες που έχει αυτή η χώρα, προσωπικά τους βγάζω το καπέλο.
Πόσο μάλλον όταν το ίδιο το ταλέντο τους σε άλλη χώρα θα αναγνωριζόταν με πολύ διαφορετικό τρόπο.

Φύσκος:

Ο Soundholics με το αθλητικό του παράδειγμα ζητεί από όλους μας να μην είμαστε προκατειλημμένοι με τους Έλληνες μουσικούς…

… και αυτό φυσικά συμβαίνει γιατί εμείς οι Έλληνες είμαστε απαίδευτοι και κωλόφαρα. Εντάξει, θεός!!! Κάθισα και απλοποίησα σε εξευτελιστικό βαθμό τα όσα υποστηρίζω, για να γυρίσεις και να μου γράψεις πως κάνω υποχωρήσεις!! Παραδίνομαι! Δεν θέλω να είμαι αχάριστος όμως, για Έλληνας καλά γράφεις!!!

Το σταματώ εδώ, κάποιες δυνάμεις στο σύμπαν είναι ανίκητες. soundholics, συνέχισε να «κυττάς» τη μουσική σαν χονδρέμπορας, σε διαβεβαιώ πως το μέλλον σου επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Καλό βράδυ, χαιρετισμούς από την πραγματικότητα.

υστερόγραφο πρώτο: τι στο καλό είναι αυτό το «κυττάω»; Κάποιο internet meme;

υστερόγραφο δεύτερο: συνεχίζω και υποστηρίζω όλα όσα έγραψα παραπάνω, σε απόλυτο βαθμό.

soundholics:

Οκ, απάντηση γιατί δεν έχει νόημα να σπαταλάμε άλλο το χρόνο μας:

Λυπάμαι που δεν σου έκανε το αθλητικό παράδειγμα, ήθελα να στο κάνω πιο λιανά και να χρησιμοποιήσω μήλα και πορτοκάλια, αλλά φοβήθηκα μήπως σου έπεφτε λίγο βαρύ. Έχεις γράψει σεντόνια με αφορμή μια τραγουδίστρια που δεν έχεις ακούσει καν, το γεγονός αυτό μάλλον έπρεπε να με βάλει σε σκέψη, πριν μπω στην διαδικασία να προσπαθήσω να καταλάβω ένα άτομο που με άνεση Γαλάτη δρυίδη που εκστομίζει πυρηνικές φόρμουλες ανά πέντε δευτερόλεπτα χαρακτηρίζει την άποψή μου ως “μαλακία ολκής”. Anyway, αυτά είναι μαθήματα για το μέλλον i guess. Εσύ συνέχισε να περιμένεις να εμφανιστούν ουρανοκατέβατοι οι Pink Floyd της Ελλάδας, γιατί διάολε μια χώρα που έχει βγάλει τον κιθαρίστα του Ozzy, τους Locomondo, και που τάισε σουβλάκια τους Aphrodite’s Child έχει μεγάλη σύγχρονη μουσική και καλλιτεχνική παιδεία.

Εγώ πάλι, ο χονδρέμπορας, θα συνεχίσω να πηγαίνω σε Live-ακια απο νέα groupakia, θα αγοράζω τα cd τους, και θα προσπαθώ όσο μπορώ να στηρίξω κάτι που δεν έχει καμμία βοήθεια από πουθενά. Ούτε από δισκογραφικές, ούτε από παραγωγούς, ούτε από ραδιόφωνα που στην καλύτερη παίζουν με playlist τα single που προωθούν οι μεγάλες δισκογραφικές.

υστερόγραφο πρώτο: επειδή παραθέτεις καθαρευουσιάνικο Λεμπέση, θα περίμενε κανείς τουλ. να ξέρεις τα βασικά της ελλ. γλώσσης. Εντούτοις μάλλον ούτε αυτά είναι το δυνατό σου σημείο. Δεν πειράζει, μάλλον ο Καβάφης που το έγραφε κυττάζω και σχεδόν όλοι οι ποιητές, δεν θα το ήξεραν καλά.

Χατζηδάκης [«Μεσαιωνικά και Νέα Ελληνικά» ], και ο Αδαμάντιος Κοραής [«Πρόδρομος Ελλ. Βιλιοθήκης»]
απο το κυπταζω (βλ. Πατάκη-Τζιράκη «Λεξικό Ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής» στη λ. κυπταζω =κύπτω, ερευνώ)

υστερόγραφο δεύτερο: το κακό δεν είναι ότι συνεχίζεις και υποστηρίζεις όλα όσα έγραψες παραπάνω. το κακό είναι ότι τα γράφεις, με κίνδυνο να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά.

Τα συγκροτήματα που εμφανίζονται σε φωτογραφία χωρίς να αναφέρονται στο κείμενο είναι δύο, και έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την εδώ παρουσία τους. Οι Βάαλ (δεύτερη εικόνα) έχουν αφήσει εποχή ως ένα σχήμα που ήταν έτοιμο να αξιοποιήσει υποτιθέμενες γνωριμίες με Άιρον Μαίηντεν κ.τ.λ  για να υπογράψει σε πολυεθνική και να αρχίσει τη «βέβαιη» διεθνή του καριέρα. Φυσικά αυτές οι δηλώσεις προορίζονταν για εντός των συνόρων κατανάλωση, με το συγκρότημα να κερδίζει σε προβολή.

Οι Επιντέμικ (τέταρτη εικόνα) δηλώνουν το 1993 πως η συναυλία τους στο Λονδίνο ήταν σχεδόν σολντ άουτ. Σύντομα όμως εμφανίζεται και η άλλη πλευρά, η οποία μιλά για κοινό των πέντε ατόμων. Οι Επιντέμικ δεν αργούν να αλλάξουν όνομα, το τότε ψέμα τους όμως κρίνεται από μερίδα του κόσμου απαραίτητο ενάντια στην προκατάληψη που υπήρχε για τους Έλληνες μουσικούς. Υπάρχει και κάτι ακόμη όμως που συνδέει τα δύο συγκροτήματα πέρα από την «ειλικρίνειά» τους: έπρατταν σύμφωνα με το ρητό «κάλλιο πρώτος στο χωριό, παρά τελευταίος στην πόλη» με όχημά τους μια παγκόσμια μουσική έκφραση, όταν τον ίδιο καιρό οι Ρόττινγκ Κράιστ γύριζαν οδικώς την Ευρώπη και χτυπούσαν πόρτες εταιριών. Οι Βάαλ και Επιντέμικ δεν υπάρχουν σήμερα.

Το φυσικό μέσο ως αναμνηστικό της εμπειρίας

Ένα αυλάκι δίσκου χίλιες φορές πιο κοντά σου

Διερχόμαστε από μια μεταβατική φάση, δεν είναι όμως απαραίτητο να χαρίσεις την μισή σου δισκοθήκη επειδή  αυτή δεν παρέχει πια το κοινωνικό στάτους του παρελθόντος. Θα χρειασθεί να φανείς δυνατός και να αποδεχθείς το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ έχουν πληρώσει συγκριτικώς ελάχιστα, είναι αρκούντως ενημερωμένοι σήμερα για να σου μιλήσουν για τα περισσότερα πράγματα που φυλάσσεις, ίσως και για τον φετιχισμό σου.

Η ενέργεια της συλλογής αντικειμένων είναι κουσούρι που κουβαλούμε από αρχαιοτάτων χρόνων, τόσο εγώ όσο και εσύ. Ήταν μεγάλη υπόθεση για τον προπάτορά μας το να κατακτά νέα εδάφη και να αποκτά αντικείμενα που του προσέφεραν ευχαρίστηση και αυτό υπάρχει μετασχηματισμένο και στις ημέρες μας. Η θέα ενός χυμώδους καρπού προξενούσε συναισθήματα όχι και τόσο διαφορετικά από αυτά που προκαλούσε και η θέα  της νέας λίμιτεντ κυκλοφορίας στο ράφι, αλλά πέρα από την άμεση ευχαρίστηση που θα προερχόταν από την κατοχή και χρησιμοποίηση των αντικειμένων, υπήρχε και μια διάκριση που πήγαζε από τη σπανιότητα ορισμένων εξ αυτών αλλά και από το τι αυτά πρέσβευαν. Καταξίωση και προβολή λοιπόν εντός του κοινωνικού συνόλου επειδή μέρος του ήταν αναπόφευκτο να θεωρήσει δεδομένο πως ο κάτοχος είχε ενστερνιστεί τη γνώση και την εμπειρία που τα αντικείμενα περιείχαν, εν ολίγοις είχε βιώσει μερικά πράγματα παραπάνω και είχε επωφεληθεί σε πεδία άγνωστα. Γνωρίζουμε σε τι δρόμους έχουν οδηγήσει τέτοιες νοοτροπίες.

Τα όσα συμβαίνουν στα χρόνια μας δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να ακυρώσουν τη χρηστική ικανότητα των δίσκων: για τον άνθρωπο που σκιαγράφησα προηγουμένως αυτός θα εξακολουθεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί μια ‘αληθινή’ μουσική εμπειρία, ένα αξεπέραστο βίωμα που θα προκαλούσε κατάθλιψη σήμερα στον πρόγονο του που δε πρόλαβε την εμφάνιση της ηχογράφησης (θα ήθελε να πιστεύει). Για τον υπόλοιπο πλανήτη η αλήθεια είναι μια: τόσο η μουσική, όσο και τα περιφερειακά αυτής (στίχοι, εικαστικά κ.α.) έχουν αποδεσμευτεί από το φυσικό μέσο. Η (μερική ουσιαστικά) αποκοπή από την ύλη γκρεμίζει μονομιάς οτιδήποτε σαθρό είχε χτισθεί έχοντας ως βάση αυτή την ‘αλήθεια’. Ταυτοχρόνως προκαλεί τους ιθύνοντες για νέους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συνδιαλέγονται με το κοινό, δείχνοντας σε όλους τους υπόλοιπους την έξοδο.  Το χαρτί, το βινύλιο,  καθώς και το πλαστικό, όλα αυτά παραχωρούσαν κάποιον χώρο στην τέχνη για να επεκταθεί, την ίδια στιγμή όμως την περιόριζαν σε συγκεκριμένα τετραγωνισμένα πλαίσια. Έτσι αρκετοί οι οποίοι δεν ένιωθαν την ανάγκη να εκφρασθούν, κινήθηκαν σε αυτούς τους προδιαγεγραμμένους χώρους εκμεταλλευόμενοι την ασφάλεια που τους παρείχαν τα πλαίσια, για τους ίδιους ακριβώς λόγους που μερικοί άρχισαν να συλλέγουν μανιωδώς τα πλαίσια αυτά: διάκριση εν τη κοινωνία. Κάποιοι μάλιστα μίλησαν και για επαγγελματισμό.

Εχμ...και τι ώρα είπαμε πως ανοίγουν οι πόρτες;

Σε ένα παραπλήσιο μοτίβο, οι αφίσες κέρδισαν και αυτές την ανεξαρτησία τους από την πληροφορία: ελάχιστοι αναζητούν σήμερα το τυπωμένο χαρτί για να ενημερωθούν για την ώρα, την τιμή του εισιτηρίου και τον χώρο όπου θα πραγματοποιηθεί η συναυλία. Αρκετοί όμως επιθυμούν την απεικόνιση του γεγονότος, ως επικύρωση αλλά και ως ενθύμιο κατόπιν της εμπειρίας. Τον ρόλο του σουβενίρ μπορεί να παίξει επίσης η μπλούζα αλλά και το δίσκιο: μπορεί υπό άλλες συνθήκες να μην το αγόραζες από το κατάστημα, στα μάτια σου όμως έχει άλλη βαρύτητα έπειτα από σχετικό βίωμα, πόσο μάλλον όταν το αποκτάς απευθείας από τον καλλιτέχνη. Η αλήθεια είναι πως η ιδιότητα αυτή του δίσκου κερδίζει συνεχώς έδαφος έναντι της πρωταρχικής του, έτσι αυτό που απομένει είναι να δούμε κάποιον καλλιτέχνη να προχωρά και άλλο προς αυτή την κατεύθυνση, αξιοποιώντας περισσότερο την ενθυμητική πλευρά. Αναφέρομαι αποκλειστικά στους δίσκους καθώς το βήμα αυτό έχει πραγματοποιηθεί ήδη στον χώρο της αφίσας.

Οι αφίσες αυτές δημιουργούνται ως αναμνηστικά της εκδήλωσης και θα διατίθενται την ημέρα της συναυλίας για αυτό τον σκοπό. Και γενικότερα μιλώντας, δεν αποδέχομαι το σκεπτικό πως οι αφίσες, οι δίσκοι και τα μπλουζάκια θα πρέπει να είναι διαφημιστικά προϊόντα με όσο πιο ξεκάθαρες γραμματοσειρές ή γραφικά γίνεται, αλλά αντιθέτως αντικείμενα με αξιώσεις καλλιτεχνικές, που επικαλούνται το αληθινό πνεύμα της μουσικής που παρουσιάζουν. – Άαρον Τέρνερ

Τι άλλο λοιπόν θα μπορούσε να κάνει την ενθυμητική πλευρά ενός δίσκου να λάμψει περισσότερο, εκτός από μια ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας στην οποία έχεις παρευρεθεί, αποκλειστικά για όσους έχουν παρευρεθεί και προερχόμενη από το συγκρότημα; Σε αυτές τις περιπτώσεις η αξία αυτού που διασώζεται υπερκεράζει την ποιότητα της ηχογράφησης, η οποία με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα μπορεί να είναι αξιοπρεπής χωρίς μεγάλο κόστος. Τι πιο καθησυχαστικό για το μέρος εκείνο του κοινού που παλεύει κάθε φορά να μαγνητοσκοπήσει και ηχογραφήσει μόνο του, από την γνώση πως μπορεί να αγοράσει σε χαμηλή τιμή κάτι καλύτερο από αυτό που θα κατέγραφε; Ίσως με αυτόν τον τρόπο κάποιοι κατορθώσουν και απεγκλωβιστούν από εκεί που τους έχει οδηγήσει σήμερα η τεχνολογία, απολαμβάνοντας με την ψυχή τους κάποια πράγματα χωρίς το άγχος να καταγράψουν τη μισή ζωή τους για να σπαταλήσουν την άλλη μισή παρακολουθώντας την. Οι υπόλοιποι θα απολαμβάνουν και αυτοί με τη σειρά τους περισσότερα, καθώς δεν θα σιχτιρίζουν πια τους μπροστινούς τους. Το υποτιθέμενο δίσκιο στο οποίο αναφέρομαι δεν θα μπορούσε να αποκτηθεί αμέσως με το πέρας της συναυλίας, αλλά ο τρόπος απόκτησης είναι το μικρότερο από τα εμπόδια: το σημαντικότερο είναι να είναι αρκετά καλός ο μουσικός ώστε να φέρνει εις πέρας μια συναυλία που αξίζει να θυμάται κανείς. Κάπως έτσι κερδίζουν όλοι πιο πολλά και άμεσα.

Μουσικές φόρμες οι οποίες αναδεικνύονται σε ζωντανό περιβάλλον θα επωφεληθούν ιδιαιτέρως. Την διαδραστικότητα θα σου εξασφαλίσουν τα πιο αγαπητά από τα κομμάτια σου, τα οποία θα έχουν διοχετευθεί μαζί με τα υπόλοιπα στο διαδίκτυο προς κάθε ενδιαφερόμενο. Γιατί μπορεί, εν αντιθέσει με κάποιους άλλους, να μην τρελαίνομαι και τόσο για την στουντιακή εκδοχή της μουσικής σου, αλλά στην τελική την ‘κατέχω’ και ίσως είμαι διατεθειμένος να πληρώσω για μια ζωντανή παρουσίασή της και με την αγριοφωνάρα μου να συμμετέχει, ως αναμνηστικό μιας ωραίας βραδιάς. Εάν πάλι η μέτρια μουσική σου δεν προορίζεται (ή προσφέρεται) για ζωντανή αναπαραγωγή, έχει να κάνει και πάλι με το πόσο ελεύθερα θα την αφήσεις να διακινηθεί, και δεν αναφέρομαι μόνο στο κατέβασμα. Η διαδραστικότητα με άλλους καλλιτεχνικούς χώρους μπορεί να επωφελήσει αμφότερες πλευρές, και να αποτελέσει δούρειο ίππο ώστε να διεισδύσει η μουσική σου σε χώρους που από μόνη της δεν θα μπορούσε ποτέ της να μπει. Τα πάντα στην ζωή είναι ήχος, και εσύ επαφίεσαι σε κάποιον Rupert Murdoch για τυχόν προοπτικές της τέχνης σου. Όλα τα παραπάνω όμως θα διευκόλυνε το ενδεχόμενο η μουσική σου να μην είναι μέτρια τελικά αλλά καλή, να έχει όραμα και να μπορεί να ωριμάσει μέσα μου συντροφεύοντας με σε πολλά, αλλά ακόμη καλύτερα να  κινείται ανεξάρτητα από εσένα αποκτώντας μια δική της υπόσταση, και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να διακινηθεί ελεύθερα (επαναλαμβάνομαι, έτσι;). Θυμήσου, το δίσκιο δεν χρειάζεται να είναι πια το θεμέλιο της σχέσης μας, μπορεί όμως να αποτελέσει το επιστέγασμα αυτής. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα χρειάζομαι επιπρόσθετους λόγους για να επιθυμώ κάποιο αναμνηστικό από το μουσικό ταξίδι· παρ’ όλα αυτά, τα χειροποίητα σουβενίρς θα εξακολουθούν να είναι προτιμητέα. Τα νέα δεδομένα φέρνουν σε αμηχανία την καθεστηκυία μουσική τάξη η οποία, σε μια προσπάθεια να προλάβει τον καιρό της, παρερμηνεύει κάποια πράγματα και προσπαθεί να δώσει τον «αέρα» του χειροποίητου σε κάτι τυποποιημένο. Την ίδια στιγμή προσπαθούν να πωλήσουν το σουβενίρ πριν καν την πραγματοποίηση του ταξιδιού, με όλα αυτά τα pre-orders να αποτελούν άλλον ένα δρόμο για το πουθενά.

Καλλιτέχνης αντιδρά σπασμωδικά στη νέα πραγματικότητα

Οι εταιρίες μοιάζουν ανήμπορες να προλάβουν τα όσα συντελούνται στη βάση, με ενέργειες όπως αυτή του εικονικού βινυλίου να είναι δειλά βήματα που συνεχίζουν να κινούνται εντός των ογδοντάλεπτων ή εξηντάλεπτων προκαθορισμένων πλαισίων, αντίκες για μελλοντικούς μουσικόφιλους που θα συναρπάζονται από τους αδιέξοδους δρόμους που αποφάσισαν κάποιοι να πάρουν. Τα πράγματα τίθενται για άλλη μια φορά στην σωστή τους, «μη επαγγελματική» βάση και όσοι από εμάς δεν συμμετέχουν στη μουσική δημιουργία, περιμένουν με ανυπομονησία τους νέους (ηλεκτρονικούς ή μη) δρόμους που θα σκαρφισθούν όσοι καίγονται πραγματικά να τους μιλήσουν, όταν άρτινοι πύργοι τους παρελθόντος συνεχίζουν να πέφτουν ολόγυρά τους.

Πολλοί περιμένουν από εμάς να συμπεριφερόμαστε σαν ροκ σταρς, αλλά δεν έχουμε τα λεφτά για κάτι τέτοιο. Επομένως, είμαι πολύ ευχαριστημένος που έκανα όλες αυτές τις βλακείες α-λα Τζιμ Μόρισσον πριν δέκα χρόνια – τότε είχαμε ακόμη λεφτά. Τώρα απλώς πίνω νεράκι και γράφω συναισθηματικά, μίζερα τραγούδια. – Βίλε Βάλλω

Η περίπτωση των Φείαρ Φάκτορυ

Ρίβιου, παρουσίαση του σχήματος και προτεινόμενη δισκογραφία ιν-δε-μιξ με αφορμή την πρόσφατη συναυλία τους στην Αθήνα.

Ο λόγος που δεν έχω συνεργασθεί με τον Ραίυμοντ και τον Κρίστιαν τα τελευταία χρόνια είναι ένας και μόνο – επειδή δεν ήθελα να ανακατευτώ με τη μάνατζέρ τους. Ονομάζεται Κρίστυ Πρίσκ και τυχαίνει να είναι σύζυγος του Κρίστιαν. Κατά την διάρκεια της μίξης του Transgression αυτή και ο Ραίυμοντ ξεκίνησαν μια ερωτική σχέση που διήρκεσε περίπου δυο χρόνια. Από την στιγμή που εκείνη ήταν η μάνατζερ του συγκροτήματος, θεώρησα κάτι τέτοιο απαράδεκτο. – Μπάρτον Σι Μπελ ¹

Τι καλύτερο για εισαγωγή; Κατάφερε τελικά ο Μπελ να μας τα γκαρίξει και από κοντά, παρά την απουσία δυο εξεχουσών προσωπικοτήτων. Το τελευταίο κάνει σήμερα το σχήμα να φαντάζει λειψό· όχι πως δεν βρέθηκαν αντικαταστάτες, είμαι σίγουρος πως μετρήθηκαν περισσότεροι από δύο στην προ μηνός εμφάνιση στην Αθήνα. Τις προσθήκες αυτές μόνο τυχαίες δεν τις λες και αυξάνουν κατά πολύ το εκτόπισμα τους συγκροτήματος (βάρος μεγαλύτερο από των εννέα Σλίπνοτ, κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς). Ο ρόλος τους όμως είναι διεκπεραιωτικός και η συνεισφορά τους μηδαμινή. Η αυξημένη ταχύτητα που παρουσιάζει το Mechanize δεν αποτελεί πρόοδο, και εκτός του ότι αφήνει στον Μπελ ελάχιστα περιθώρια για να αναπτύξει τη φωνή του (αυτό αναπτύσσεται στη συνέχεια) προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα Ντίνο Καζάρες (μια ακρόαση των Ντιβάιν Χέρεσυ του ιδίου αρκεί για να πεισθείς).  Όταν λοιπόν ο Καζάρες είχε ήδη στη διάθεση του έναν άριστο παίκτη όπως ο Τιμ Γιάνγκ (γνωστός και ως Ρουκέτας) σε τι χρησίμευε νεοαφιχθείς  Τζίν Χόγκλαν;

• To Βουνό Χόγκλαν μπορεί να κινήσει αποκλειστικά δική του πελατεία προς μία συναυλία των Φείαρ Φάκτορυ, ανθρώπους ικανούς να δώσουν τα εκατό ευρώ που ζητούνταν για το υπογεγραμμένο ταμπούρο στην είσοδο. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται συνεργασία που βρίσκει τους πάντες ικανοποιημένους, πόσο μάλλον εάν διαμοιράζονται τα κέρδη από τα αντικείμενα με τις τζίφρες.
• Η παρουσία υπολοίπων μελών των Ντιβάιν Χέρεσυ θα έκανε ακόμη πιο δυσδιάκριτη την διαφορά των δύο συγκροτημάτων και ακόμη πιο εμφανείς τους λόγους για τους οποίους οι σημερινοί Φέιαρ Φάκτορυ θα έπρεπε να θεωρούνται το νέο προσωπικό σχήμα του Καζάρες.

Μπορεί λοιπόν το Βουνό να είναι αρτιότερο του προκατόχου του Ραίυμοντ Χερρέρα (ειδικά στα χέρια), η μουσική του συγκροτήματος όμως ποτέ δεν απαίτησε πολυμηχάνημα στο καθισματάκι· απαίτησε άνθρωπο μεγαλωμένο με Πρόντιτζυ, Νάπαλμ Ντέθ και Μίνιστρυ ταυτοχρόνως και ικανό να παρουσιάσει τους ανάλογους ρυθμούς. Το ζήτημα των κρουστών μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση, η θέση του δεύτερου έγχορδου φαντάζει όμως ήδη χηρεύουσα, καθώς ο Κρίστιαν Όλντ Ουόλμπερς  είχε παρουσιάσει εξαίρετα δείγματα γραφής ανακυκλώνοντας με επιτυχία τις κιθαριές του Καζάρες· την ίδια στιγμή διάνθισε τον στάνταρ φείαρ φάκτορυ ήχο με στοιχεία χωρίς τα οποία η φωνή του Μπελ και τα ηλεκτρονικά του Ράι Φούλμπερ θα ήταν αδύνατο να σώσουν τις συνθέσεις· ο σημερινός μπασίστας Μπάιρον Στράουντ είναι άλλη πάστα οργανοπαίκτη και δεν έχει πρόβλημα με το να μην ακούγεται το παίξιμό του στον δίσκο αν αυτό πληρώνει καλύτερα. Έτσι μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα τα μόνο που συμπεραίνει κανείς είναι το ακλόνητο της θέσης του Μπελ και το ότι η μηχανή αποδίδει γενικώς καλά, όμως με τους Καζάρες, Χερρέρα, Μπελ, Φούλμπερ και Ουόλμπερς μαζί θα αποδίδει πάντα καλύτερα.

Η Μουσική Βιομηχανία κερδίζει σημαντικά ποσά όταν πετυχαίνει κάτι χωρίς να μετακινεί τον Ντίνο Καζάρες

Φείαρ Φάκτορυ > Ντίνο Καζάρες

Είναι στην κρίση του ίδιου του μουσικόφιλου το πόσο θα ενδιαφερθεί για μια μηχανή που επιλέγει να υπολειτουργεί, δεν είναι όμως να απορεί κιόλας αν έπειτα από τόσα ντράβαλα δεν διακρίνει στο Mechanize το ποιοτικό άλμα που περίμενε έπειτα από το βιαστικό Transgression. Οι ηχογραφήσεις υπό χρονικές, (οικο)νομικές και συναισθηματικές πιέσεις έχουν γίνει πια κανόνας για το σχήμα και αυτό είναι δυσάρεστο, καθώς πρόκειται για τους ίδιους που κάποτε καθυστέρησαν την καριέρα τους προκειμένου να αγγίξουν το τέλειο: η πορεία κατά την δεκαετία του ’90 χαρακτηρίζονταν από τη συνεχή απόρριψη προσπαθειών τους, τακτική που απέφερε περικοπές στις δαπάνες και περιοδείες υπό τον φόβο χρεοκοπίας αλλά και απανωτές δισκάρες. Για τους λόγους αυτούς είναι άδικο να θεωρείται το Mechanize αντιπροσωπευτικό των Φέιαρ Φάκτορυ, γιατί η σημερινή μουσική του συγκροτήματος που κάποτε έδινε ρέστα είναι διάσπαρτη στο τελευταίο Ντιβάιν Χέρεσυ, στον δίσκο των Αρκέα, στο ίδιο το Mechanize και αλλού. Αν όποιος αντιμετωπίζει τον νέο δίσκο με αυτόν το τρόπο είναι στην κοσμάρα του άλλο τόσο σε κοσμάρα βρίσκεται και ο Μπελ, ο οποίος εκθειάζει την κάθε κυκλοφορία των Φείαρ Φάκτουρυ με τον ίδιο τρόπο, όταν οι παλαιοί συνοδοιπόροι του επέλεξαν να μην κρυφθούν πίσω από το δάκτυλο τους επί Transgression. Ο σημερινός συνεργάτης φυσικά απαξιώνει το μεσοδιάστημα 2003-2007, ενώ ο Ουόλμπερς αναγνωρίζει στο στρογγυλό πρόσωπο του πρώτου τον στυλοβάτη αυτού του ήχου και ο σώφρων ακροατής στο πρόσωπο του δευτέρου τον καλύτερο μαθητή του πρώτου. Ο Καζάρες (ο στυλοβάτης) χαρακτηρίζει σήμερα τον Ουόλμπερς (τον μαθητή) κλεπτοριφά, ενώ την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί σε κομμάτι του (Industrial Discipline) τις καθαρές κιθαριές που εισήγαγε σε αυτούς ο μαθητής. Πέρα από τη ξεκάθαρη αδικία εις βάρος της μιας πλευράς λοιπόν, το σημαντικό είναι πως από το σχίσμα δεν φαίνεται να προκύπτουν δυο ισάξια σχήματα, αλλά ούτε καν ένα.

Φείαρ Φάκτορυ ≥ Μπάρτον Σι Μπελ

Το μέλλον έρχεται με φόρα να θάψει αυτή την καταναγκαστική επιστροφή σε έναν ήχο που δεν εκφράζει το ίδιο όλους τους συμμετέχοντες. Υποτιθέμενη, γιατί πίσω από τα πιανάκια του Φούλμπερ και τα φίλτρα στη φωνή του Μπελ στην πραγματικότητα είσαι αντιμέτωπος με τον τρόπο που επιλέγει να συνθέσει σήμερα ο Καζάρες: η τεχνική μουσική του δεν προορίζεται για τραγούδι, ούτε δείχνει να χρειάζεται μια φωνή, αντιθέτως έλκεται από το ντεθ μέταλ και ερωτοτροπεί με τους Μεσούγκα (Soul Decoded (Now and Forever), Designing the Enemy). Ο Καζάρες δεν συνθέτει έχοντας στο νου του τραγούδια και οι  μεταλκοράδες που χρησιμοποιεί στο μικρόφωνο κατά καιρούς είναι αναλώσιμοι, πάτημα ώστε να μπορεί να παίζει ζωντανά το υλικό των Φείαρ Φάκτορυ.

Ο Τιμ Γιανγκ και εγώ θα μπορούσαμε να βγούμε μόνοι μας σε περιοδεία και ο κόσμος να είναι και πάλι ευχαριστημένος. Τα φωνητικά είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. – Ντίνο Καζάρες²

Έπικα Ρέπλικα Φαίηλ

Το μεγαλύτερο μέρος του Mechanize άρμοζε (ή και προοριζόταν) για το άλλο συγκρότημα του κιθαρίστα, έτσι η φυσική αντίδραση του Μπελ σε τέτοιο υλικό ήταν κυρίως να τονίσει ρυθμούς σε ήδη ολοκληρωμένες συνθέσεις. Οι Ούλμπερς και Χερρέρα κάποτε δημιούργησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους των Φείαρ Φάκτορυ επιλέγοντας να γράψουν τραγούδια, αι όσο καλούς και να θεωρείς τους Ντιβάιν Χέρεσυ δεν μπορείς να μην δεχθείς πως τέτοιες συνθετικές νοοτροπίες στέλνουν τον Μπελ για γρυλίσματα. Ό,τι προκύπτει είναι μια ασφαλής, θρασάτη έκδοση του συγκροτήματος με έναν τραγουδιστή-ηγέτη σε ρόλο δευτερεύοντα και με τις μελωδικές του γραμμές να θυμίζουν σε στιγμές κακό πάουερ μέταλ.  Mechanize, ο δίσκος που έκανε κεφτέδες σαν το Trangression να ακούγονται καλύτεροι.

Μουσικώς καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα ύφος που πολλά σχήματα υιοθέτησαν: την ρυθμική προσέγγιση του να  συντονίζεις απολύτως τις κιθάρες με τις μπότες των τυμπάνων. Αλλά το πραγματικό μέλλον του συγκροτήματος ήταν πως διαθέταμε άνθρωπο που του έφευγε ο πάτος στο τραγούδι και μπορούσε να παραδώσει όμορφες μελωδίες για μία επιθετική μουσική φόρμα. Και θα ήμουν πιο περήφανος για κάτι τέτοιο παρά για το ότι αλλάξαμε τον τρόπο που παίζεται σήμερα η ακραία μουσική. – Ραίυμοντ Χερρέρα³

Η όποια αποτυχία του Mechanize δεν μπορεί να προδικάσει μελλοντικά αποτελέσματα της συνεργασίας αυτής: οι ισορροπίες ανακτούνται ενώ και ο φετινός δίσκος μπορεί να μην είναι της αγοράς, δεν είναι όμως και του πεταμού. Κομμάτια αδελφάκια από διαφορετικούς πατέρες, με μια καλή ερμηνεία του Μπελ να εξισορροπείται από μια δεξιοτεχνική εκτέλεση του Καζάρες αλλού· το (10.) Final Exit θα συνοδεύει συχνά παλαιότερη συγγενική σύνθεση στις συναυλίες. Τι άλλο όμως επιφυλάσσει το μέλλον;  Ο Καζάρες είναι υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου να κυκλοφορήσει τρίτο Ντιβαίν Χέρεσυ (ένα βιαστικό μισοψημένο μπιφτεκί μόλις άρχισε να μυρίζει), έτσι δίδονται περιθώρια διαπραγμάτευσης στον Μπελ με τους εξοβελισμένους. Ο αναμφισβήτητος ηγέτης χρειάζεται τουλάχιστον έναν από την άλλη πλευρά ώστε να ερμηνεύσει συνθέσεις από το μεσοδιάστημα, και απ’ ό,τι φαίνεται αυτός δεν θα είναι ο

stuck in dallas airport due to bad weather, oh well it could be worse, i could still be in fear factory.

—
Raymond Herrera (@raymondherrera) March 25, 2010

Ο Καζάρες θα αποδεχθεί τον Κρίστιαν ως άξιο μαθητή και ως κάποιον που μπορεί να αξιοποιηθεί, αλλά η αλήθεια είναι πως το Archetype ήταν πιο μεγάλο από ό,τι έπρεπε και οι συναυλίες θα προσαρμοσθούν αναλόγως. Όταν ο Χόγκλαν πουλήσει τα ταμπούρα που υπολογίζει, όταν οι προτάσεις για περιοδείες αυξηθούν και το συμβόλαιο των Ντιβάιν Χέρεσυ λήξει, ο Τιμ Γιάνγκ θα περιμένει επίσης τηλεφώνημα. Οι άνθρωποι που έχουν εκπροσωπήσει κατά καιρούς το όνομα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν μια εντελώς διαφορετική (αλλά εξ ίσου καθηλωτική) εμπειρία από όσα παρακολούθησε η χώρα πριν ένα μήνα, και όταν αυτό γίνει αντιληπτό από τους ιθύνοντες το σχέδιο θα τεθεί σε εφαρμογή. Αλλά από εκείνο το σημείο μας χωρίζει ολόκληρη μπιφτεκόπιτα.

1. Δημόσια ανακοίνωση τον Αύγουστο του 2009

2. Divine Heresy – Fortifying the Machine, συνέντευξη στον David E. Gehlke

3. Demanufacture, έκδοση του 2005 (ναι, εκείνη με το απαίσιο μάστερινγκ που ακούγεται σαν Μπολτ Θρόουερ)

Βάραθρον | Stygian Forces of Scorn

Ενός από τα λίγα σχήματα στον κόσμο που δικαιωματικά μπορούν να ηχούν ως Ρόττινγκ Κράιστ. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε να κάνουμε με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αλληλοβοηθούμενοι και συνεργαζόμενοι πριν είκοσι χρόνια καθόρισαν από κοινού τον ήχο που θα χαρακτήριζε το μπλακ μέταλ της χώρας, ο οποίος φανερώθηκε στα δύο αυτά σχήματα αλλά και στους παλαιούς Ζέμιαλ, Αγκάτους, Κάβιρ, ενώ στην πορεία προέκυψαν και άλλες ακόμη πιο ιδιαίτερες προσεγγίσεις (Νεκρομάντια). Ψάχνοντας κανείς στις απαρχές του επονομαζόμενου ελληνικού ήχου για τον πρώτο των πρώτων, ή θα πέσει στην παγίδα του αυγού και της κότας, ή θα αποτίσει τελικά τα σέβη του και στα δύστροπα και απρόσιτα αδελφάκια των Ρόττινγκ Κράιστ. Πόσο μάλλον τώρα που ένα από αυτά αποφάσισε να βάλει τα καλά του για το μεγάλο διαδικτυακό πανηγύρι.

Το έδαφος προλειάνθηκε από τα όσα κατάφερε η πολυταξιδεμένη μουσική του Σάκη Τόλη αλλά και το Διαδίκτυο των ανθρώπων. Μια σκηνή που είχε χάσει εξαρχής το παιχνίδι της δημοσιότητας (καθώς δεν είχε την πολυτέλεια να φιλοξενεί δολοφόνους και εμπρηστές στους κύκλους της ή πολιτικώς ορθά ονόματα για τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης) τώρα δικαιώνεται.

Criminally Insane In The Brain

Ο B-Real των Cypress Hill έχει ξεκινήσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο Stickam τον τελευταίο καιρό, ένα μέσο που έχει τις προοπτικές να αποτελέσει ένα άλλο MySpace για τους καλλιτέχνες, όχι ως προς την νοοτροπία αλλά ως προς την μεθοδολογία: είχα διαβάσει κάποτες για εκείνη την κάμερα που είχαν τοποθετήσει στο προβάδικο τους οι Obituary ώστε να δώσουν την ευκαιρία στους φίλους τους να τους παρακολουθούν ζωντανά και εβδομαδιαίως, αλλά αυτό απέχει πολύ από την κοινότητα του Stickam, με πιτσιρίκια να μεταδίδουν ζωντανά τον βραδινό τους ύπνο. Δεν έχω εντοπίσει κανέναν άλλο να το εκμεταλλεύεται αυτό όσο ο B-Real. Ραδιόφωνο, συνεντεύξεις, dj sets και όλα σε ζωντανή μετάδοση,  με απόλυτη διαδραστικότητα και με την μισή πανκ/μέταλ σκηνή του Λος Άντζελες (και όχι μόνο) να παρίσταται: την πρώτη φορά που παρακολούθησα ο κιθαρίστας των Deftones χτυπιόταν με Municipal Waste, ενώ την δεύτερη ο Sid Wilson έπαιζε τα δικά του μαζί με δυο mcs που αυτοσχεδίαζαν. Οι συνεντεύξεις του αν μη τι άλλο είναι …χαλαρές, και είναι αναζωογονητικό να ακούς μια στις τόσες συζήτηση μουσικών από διαφορετικούς χώρους γύρω από τα απολύτως βασικά, χωρίς τις αδιάφορες λεπτομέρειες σχετικά με την τελευταία τους σπατάλη χαρτιού και πλαστικού. Οι παραπάνω έχουν όλοι τους συνεργασθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τους μπαφάκηδες, αλλά ακόμη και η αμήχανη παρουσία του Dave Lombardo την τελευταία βδομάδα μόνο τυχαία δεν είναι, κρίνοντας από την συνέντευξη που ακολουθεί.

Είναι άραγε αυτό τυπικό δείγμα αυστραλιανής προφοράς; Είναι κάτι σαν οι Κύπριοι των αγγλόφωνων;