Ο Ίγκορ ο Καβαλέρα, ο Ξυτράς των Σάμαελ και μερικοί ακόμη που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα αδέρφια τους και οδηγήθηκαν στα ευτελέστερα των μουσικών ειδών, αναλαμβάνουν να κάνουν το τελευταίο πόνημα των Μορβιδικών λιγότερο πονετικό στα αυτιά. Αυτό αν δεχτεί κανείς πως το βαρυσήμαντο του ονόματός τους ήταν το μόνο που τους απέτρεψε τότε από το να ξεσαλώσουν εντελώς και τους έκανε να ψάχνουν ντράμερ όταν θα έπρεπε να χορεύουν στο στούντιο. Το ύφος ορισμένων συμμετεχόντων στο Illud Divinum Insanus – The Remixes οδηγεί σε βλέψεις για κάτι που ξεφεύγει από ό,τι εκπροσωπούσε ο όρος μέταλ ρεμίξ τελευταία, οδηγώντας πίσω στις μέρες των Fear is the Mindkiller και Remanufacture. Όμως ακούω τώρα για πρώτη φορά ολόκληρο το Illud Divinum Insanus και παρατηρώ πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο· οι πρώτες εκδοχές των κομματιών είναι και αυτές που μοιάζουν με τα προαναφερθέντα άρα τι επιδιώκουν τώρα, τέκνο εις το τετράγωνο; Αν όλα δεν είναι παρά ένα τιτάνιο αστείο, το τραβούν στα άκρα και αυτό αρέσει. Μεγαλειώδη τροπή θα έπαιρνε όμως μόνο αν αποδεικνυόταν πως όλοι αυτοί κληθήκαν αρχικώς για να ανασυνθέσουν τα κομμάτια σε πραγματικό Morbid Angel ύφος. Τι θα απαντούσες στο τηλέφωνο σε αυτό; Ποιος μίλησε για επανάσταση και δεν παρεξηγήθηκε. Ο μικρός Καβαλέρα, μακριά από το παρελθόν και τη σκιά του μεγάλου έκανε το νέο ξεκίνημα στιλιζάροντας το όνομά του με ένα ακόμη “g” και περιμένοντας κάποια ευκαιρία για να εντυπωσιάσει τον μεταλλόκοσμο· στον δίσκο όμως που θα συνέβαινε αυτό εμφανίζεται Ίγκορ με τρία “r”, κλέβοντάς του την παράσταση (υπάρχει θέμα με την έμπνευση σε αυτές τις σκηνές ή μου φαίνεται;). Παραδόξως, ο τελευταίος είναι και ο πιο κοντινός στην πηγή, από διαφόρους μύστες μάλιστα προτείνεται κυρίως αυτός μέσα σε όλο το μεταδομιστικό πανηγύρι.
