Βάραθρον | Stygian Forces of Scorn

Ενός από τα λίγα σχήματα στον κόσμο που δικαιωματικά μπορούν να ηχούν ως Ρόττινγκ Κράιστ. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε να κάνουμε με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αλληλοβοηθούμενοι και συνεργαζόμενοι πριν είκοσι χρόνια καθόρισαν από κοινού τον ήχο που θα χαρακτήριζε το μπλακ μέταλ της χώρας, ο οποίος φανερώθηκε στα δύο αυτά σχήματα αλλά και στους παλαιούς Ζέμιαλ, Αγκάτους, Κάβιρ, ενώ στην πορεία προέκυψαν και άλλες ακόμη πιο ιδιαίτερες προσεγγίσεις (Νεκρομάντια). Ψάχνοντας κανείς στις απαρχές του επονομαζόμενου ελληνικού ήχου για τον πρώτο των πρώτων, ή θα πέσει στην παγίδα του αυγού και της κότας, ή θα αποτίσει τελικά τα σέβη του και στα δύστροπα και απρόσιτα αδελφάκια των Ρόττινγκ Κράιστ. Πόσο μάλλον τώρα που ένα από αυτά αποφάσισε να βάλει τα καλά του για το μεγάλο διαδικτυακό πανηγύρι.

Το έδαφος προλειάνθηκε από τα όσα κατάφερε η πολυταξιδεμένη μουσική του Σάκη Τόλη αλλά και το Διαδίκτυο των ανθρώπων. Μια σκηνή που είχε χάσει εξαρχής το παιχνίδι της δημοσιότητας (καθώς δεν είχε την πολυτέλεια να φιλοξενεί δολοφόνους και εμπρηστές στους κύκλους της ή πολιτικώς ορθά ονόματα για τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης) τώρα δικαιώνεται.

Criminally Insane In The Brain

Ο B-Real των Cypress Hill έχει ξεκινήσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο Stickam τον τελευταίο καιρό, ένα μέσο που έχει τις προοπτικές να αποτελέσει ένα άλλο MySpace για τους καλλιτέχνες, όχι ως προς την νοοτροπία αλλά ως προς την μεθοδολογία: είχα διαβάσει κάποτες για εκείνη την κάμερα που είχαν τοποθετήσει στο προβάδικο τους οι Obituary ώστε να δώσουν την ευκαιρία στους φίλους τους να τους παρακολουθούν ζωντανά και εβδομαδιαίως, αλλά αυτό απέχει πολύ από την κοινότητα του Stickam, με πιτσιρίκια να μεταδίδουν ζωντανά τον βραδινό τους ύπνο. Δεν έχω εντοπίσει κανέναν άλλο να το εκμεταλλεύεται αυτό όσο ο B-Real. Ραδιόφωνο, συνεντεύξεις, dj sets και όλα σε ζωντανή μετάδοση,  με απόλυτη διαδραστικότητα και με την μισή πανκ/μέταλ σκηνή του Λος Άντζελες (και όχι μόνο) να παρίσταται: την πρώτη φορά που παρακολούθησα ο κιθαρίστας των Deftones χτυπιόταν με Municipal Waste, ενώ την δεύτερη ο Sid Wilson έπαιζε τα δικά του μαζί με δυο mcs που αυτοσχεδίαζαν. Οι συνεντεύξεις του αν μη τι άλλο είναι …χαλαρές, και είναι αναζωογονητικό να ακούς μια στις τόσες συζήτηση μουσικών από διαφορετικούς χώρους γύρω από τα απολύτως βασικά, χωρίς τις αδιάφορες λεπτομέρειες σχετικά με την τελευταία τους σπατάλη χαρτιού και πλαστικού. Οι παραπάνω έχουν όλοι τους συνεργασθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τους μπαφάκηδες, αλλά ακόμη και η αμήχανη παρουσία του Dave Lombardo την τελευταία βδομάδα μόνο τυχαία δεν είναι, κρίνοντας από την συνέντευξη που ακολουθεί.

Είναι άραγε αυτό τυπικό δείγμα αυστραλιανής προφοράς; Είναι κάτι σαν οι Κύπριοι των αγγλόφωνων;

Greek Metal Hippos

Προσφάτως έγινε μια αξιέπαινη προσπάθεια από φίλο του παλαιού ελληνικού metal να παρουσιασθεί αυτή η σκηνή συνοδεία συλλογής υλικού από τα σπάργανα της. Έχοντας το προνόμιο να παρακολουθεί το συγκεκριμένο ήχο εξ αποστάσεως, ο Helm φροντίζει να διανθίσει την παρουσίαση με σκέψεις του επάνω στο αντικείμενο δίχως τη συναισθηματική φόρτιση που μπορεί να παρουσίαζε ο συμμετέχων σε αυτό. Δεν έχει να κάνει με ψυχαναγκαστική υποστήριξη της σκηνής το όλο εγχείρημα αλλά περισσότερο με αξιόλογη μουσική που θάφτηκε κάτω από στάχτες εκκλησιών και σήμερα το διαδίκτυο των ανθρώπων έρχεται να της προσφέρει τη θέση που της αρμόζει. Ίσως σε αποθαρρύνει το μέγεθος του κειμένου, για αυτό και σε καθησυχάζω διαβεβαιώνοντας σε πως αργά ή γρήγορα κάποιος του εξωτερικού θα φροντίσει να σου μιλήσει για συγκροτήματα του τόπου σου. Και αυτό θα οφείλεται σε πρωτοβουλίες σαν του προαναφερθέντος.

Το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε για εμένα αφορμή ώστε να σκαλίσω παλαιά κιτάπια του ελληνικού ήχου. Τα αρχεία είναι αρκούντως ενημερωμένα πια και απέχουν μακράν από τις λανθασμένες πληροφορίες που είχα συναντήσει παλαιότερα σε σχετικές σελίδες. Μπορείς να έχεις και μια εικόνα της εξωτερικής εμφάνισης των  demos, τα οποία έπρεπε πάση θυσία να καθίσουν επίπεδα για την σχετική φωτογράφιση, και για αυτό φρόντισαν τα αξιαγάπητα ιπποποταμάκια που ακολουθούν. Η πρώτη βιαστική ματιά στην κασέτα των Chained And Desperate με έκανε να τα θεωρήσω μέρος του εξωφύλλου, μια μικρή περιήγηση όμως στη συνέχεια μου έδωσε να καταλάβω πως ο ιδιοκτήτης τους απλώς τα έχει τάξει στην υπηρεσία του ελληνικού metal.

Our former nation manager sucked big time

Με εικοσιτρείς ψήφους έναντι εικοσιδύο η επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών αναγνώρισε χθες την γενοκτονία των Αρμενίων. More bounce for Serj and the boys. Η απόφαση αυτή δεν είναι δεσμευτική για την αμερικανική κυβέρνηση, καθώς το ζήτημα πρέπει να τεθεί για ψήφιση και στην ολομέλεια της βουλής, παρ’ όλα αυτά η Τουρκία ανακάλεσε ήδη τον πρεσβευτή της στην Άγκυρα.

Οι System Of A Down ποτέ δεν αποδέχτηκαν τον τίτλο του πολιτικού σχήματος, αλλά δεν έπειθαν και κανέναν. Έχοντας αρνηθεί να εμφανισθούν επί τουρκικού εδάφους όταν άνοιγαν για άλλους και έχοντας διασχίσει την χώρα μόνο από αέρος όταν άλλοι άνοιγαν για αυτούς, έκαναν αρκετούς να περιμένουν την (καλλιτεχνική) αντίδραση της τουρκικής πλευράς. Δεν ακούστηκαν, και δίκαια εάν κρίνω από το τουρκικό mathcore που ακούω αυτή την στιγμή και οι στίχοι του περιγράφουν τα κάπως υπερβολικά τους αντίποινα. Η διασπορά, ανεξαρτήτως εθνικότητος, παρουσιάζει μεγαλύτερη ευαισθησία στα θέματα αυτά από τους εντόπιους, και κάπως έτσι πρέπει να εξηγείται η ξεκάθαρη θέση των System Of A Down και της Diamanda Galas, αλλά όχι και των Rotting Christ. Βέβαια θα μπορούσες να ισχυρισθείς πως οι πρώτοι κινούνται εκ του ασφαλούς ενώ όταν δίνεται συνήθως βήμα στον εγχώριο, κάποιοι περιμένουν ανυπόμονα για να κρεμάσουν τις ταμπέλες τους. Ανεξαρτήτως μεγεθών, ποιος έχει άραγε μεγαλύτερο αντίκτυπο; Ο απαιτητικός ή ο παραστατικός;

…And justice for Jason

Ναι λοιπόν, υπάρχει, απλώς δεν βρίσκεται στο αντίτυπο που μαζεύει σκόνη στην δισκοθήκη σου. Την ίδια σκόνη μάζευαν και τα master tapes του δίσκου, όταν το παίγνιο Guitar Hero: Metallica απαίτησε κάτι για να μπορεί να ακολουθήσει ο παίκτης-μπασίστας. Και τι καλύτερο από τις αυθεντικές ηχογραφήσεις του Jason Newsted από το 1987;  Ενώ φίλοι του σχήματος προσπαθούν να πετύχουν την καλύτερη μίξη της μπασογραμμής με τα υπόλοιπα όργανα (φαντάζομαι πως κυκλοφορεί ήδη κάποια πειραγμένη, ανεπίσημη έκδοση του δίσκου) αναρωτιέμαι τι αντίκτυπο μπορεί να είχε τελικά αυτή η ηχητική ξεραΐλα στη μετέπειτα πορεία της σκληρής ηλεκτρικής μουσικής. Ο ήχος αυτός δεν ήταν άποψη περιθωριακού σχήματος, αλλά υποψηφίων βραβείου Grammy, ήχος που έκανε αισθητή την παρουσία του στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς δέκτες της εποχής. Ένα χρόνο μετά, άρχισαν να ξεπηδούν και άλλα σχήματα με συνθέσεις επηρεασμένες από Μετάλλικα, αλλά το μπάσο, αν και γραμμένο στο δίσκο, συνθετικά ήταν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια. H άποψη τους περί ήχου δεν σταμάτησε να απασχολεί και να επηρεάζει έκτοτε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος: η υπερβολική έκθεση του ακροατηρίου στο (2003) St. Anger, μπορεί να μην άλλαξε τον ρου της μουσικής, αλλά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως μερικοί ιδιαίτεροι ήχοι τυμπάνων σε μετέπειτα κυκλοφορίες οφείλονται εν μέρει στο ταμπούρο του Ulrich.

Ο (όχι αγαπημένος μου αλλά) καλύτερος τους δίσκος έφερε μαζί με τα προαναφερθέντα κουσούρια και μερικά πολύ ισχυρά μηνύματα. Μηνύματα που οδήγησαν τον μπασίστα των συντηρητικών White Wizzard Jon Leon στο να εκθέσει μια ακραία συνωμοσιολογική θεωρία για τη στροφή των Μετάλλικα στον ομώνυμο δίσκο του ’91. Τα επιχειρήματα του είναι σημαντικά σε αριθμό αλλά μπάζουν νερά. Το ανάγνωσμα όμως συνεχίζει να παραμένει ενδιαφέρον, και εάν δείχνει κάτι, είναι πως τα retro σχήματα που έχει μαζέψει τον τελευταίο καιρό η Earache το έχουν ως ένα βαθμό πιστέψει και παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν. Και αυτό δεν είναι κακό…για κάτσε, παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν;

Αυτά παθαίνει όποιος δεν προτιμά ούζο (βρίσκεται στα αριστερά του liquid metal)

Από την στιγμή που πιστεύεις πως η μουσική αυτή πέθανε το ’89, σκοτώθηκε από το grunge ή κάτι εξίσου κουλό, δεν μου φαίνεται περίεργο να υποστηρίξεις πως έχουν αναμειχθεί και κυβερνήσεις σε αυτό. Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν κάποιες ενέργειες δείχνουν πως έχεις ως ένα βαθμό επίγνωση της κατάστασης σου. Εκεί είναι που ξενερώνω. Όμως έχεις υπογράψει σε μεγάλη εταιρία, και επειδή φαίνεσαι για τύπος που πείθεται εύκολα, σου την χαρίζω για τώρα, Mr. Jon Leon. Όπως την χαρίζω και στους ομοϊδεάτες σου Καταραμένους:

Σκότωσε

Θα ήμουν μεγάλος ψεύτης εάν δεν παραδεχόμουν το γέλιο που έχουν χαρίσει οι τελευταίοι τόσο σε εμένα όσο και στην παρέα μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τους κοροϊδεύω. Είναι το αντίστοιχο του να γελάσει κάποιος με το αϊσολέτεντ (a.k.a. isolated) του Σάκη στο (1994) Non Serviam. Υπάρχει, συμβαίνει, και από την στιγμή που η σύνθεση δεν χαμπαριάζει από αυτό, όλα o.k. Οι Καταραμένοι είναι τόσο πειστικοί που σε κάνουν να απορείς για τον ρόλο της περούκας. Και τους κάνει πιο απολαυστικούς από κάτι Ανώριμους κ.τ.λ.: δεν έχουν αυτογνωσία, δεν φαίνεται να σατιρίζουν, και ό,τι παίζουν δεν είναι απαραίτητα χάλια, απλώς …αμφιλεγόμενο. Κάνει είρωνες και hipsters να φεύγουν μακριά από το metal με αηδία, για αυτό και εγκρίνω.

Death Poll

Ένας πανελίστας κλαιγόταν το πρωί στα παράθυρα για το δαγκωμένο του αυτί, και εγώ σκέφτομαι πως με τον ίδιο τρόπο ο κόσμος μου έχει φάει τα αυτιά για τους Poem. Δεν έχω ασχοληθεί, και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να είναι όντως τόσο καλοί, από την άλλη η συνεχής αναφορά τους παντού και πάντοτε έχει αρχίσει να κουράζει. Αυτός ο τύπος φροντίζει να τονίσει πως η fan σελίδα του δεν είναι του συγκροτήματος, και ευτυχώς που το κάνει γιατί πολύ πιθανόν να μην μου περνούσε καν από το μυαλό εάν δεν το έγραφε. Bingo.

Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί ενός σχήματος ομοιάζουν με εκνευριστικό πανελίστα που ειλικρινά δεν μπορεί να κρατηθεί από το να πει το ίδιο πράγμα σε δέκα διαφορετικά θέματα. Σε ενέργειες οι συγκεκριμένοι ομοιάζουν και με τους φίλους των Τool, αλλά ίσως να πρόκειται για ένα και το αυτό. Κάπως έτσι η προσοχή μου οδηγείται στην άλλη Ελλάδα, εκείνο το μικρό κομμάτι που δεν ζει απαραίτητα στους ρυθμούς των Poem αλλά αρκετοί του εξωτερικού ζουν στους ρυθμούς αυτής. Και η Ελλάδα αυτή δαγκώνει.

Καθαρά από ένα σκεπτικό σκηνής, διεθνούς παρουσίας και γενικότερου αντίκτυπου στα παγκόσμια, το εγχώριο death metal της τελευταίας δεκαετίας αποτέλεσε κάτι αντίστοιχο με το ελληνικό black metal της δεκαετίας του ’90. Όντας αρχικά το παραπαίδι της εδώ σκηνής, τα τελευταία χρόνια ανδρώθηκε αποκτώντας άποψη και σχετική συνείδηση του τι εκπροσωπεί και που βαδίζει. Τα σχήματα δοκίμασαν την τύχη τους στο εξωτερικό και επιβραβεύτηκαν αναλόγως. Οι παλαιότεροι ίσως αναρωτηθούν κατά πόσο οφείλεται η προβολή αυτή στις νέες τεχνολογίες· εάν δηλαδή μέσω αυτών κάποιοι εξασφάλισαν μια πορεία δίχως κόπο. Άποψη μου είναι πως τα σχήματα αυτά υπολείπονταν του cult, της ίντριγκας και του όποιου μυστηρίου χαρακτήριζε την τότε black metal σκηνή, ενώ παράλληλα είχαν κόντρα τους έναν ολόκληρο πλανήτη. Το Διαδίκτυο πρόσθεσε και δυσκολίες στους νεότερους μουσικούς, άρα η σημερινή τους αναγνώριση φανερώνει μερικές αλήθειες. Κάποιοι θα θεωρήσουν ανούσια κίνηση την ψηφοφορία αυτή. Εγώ από μεριάς μου, χαίρομαι που αντικρίζω πρώτη φορά τις δυνάμεις αυτές συγκεντρωμένες. Φυσικά για να είναι λειτουργική δεν θα μπορούσαν να εκπροσωπηθούν και τα πεντακόσια περίπου death metal σχήματα της χώρας, για τον λόγο αυτό μπήκαν και τα κάτωθι φίλτρα:

α) Τουλάχιστον μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία β) Η κυκλοφορία του πρώτου δίσκου την περίοδο 2000-2009 γ) Τουλάχιστον μια σελίδα στο Διαδίκτυο – MySpace κ.τ.λ (εάν δεν θέλεις να ακουστεί η μουσική σου, σε βοηθώ να το πετύχεις) δ) Χαρακτηρισμός από το ίδιο το σχήμα της μουσικής ως death metal ε) Εξαιρούνται τα ατμοσφαιρικά/doom/gothic ή μελωδικά σουηδοσχήματα (μια χαρά η μουσική τους, αλλά η πλειοψηφία συνδέεται με το death metal όχι με τον ήχο αλλά με τα φωνητικά – εάν έμπαιναν αυτά, θα αδικούνταν τα deathcore κ.ο.κ)  στ) Έδρα του σχήματος η Ελλάδα.

Εάν θέλεις να επισημάνεις κάποιο σχήμα που έχει ξεχασθεί, να μου την πεις επειδή άφησα απ’ έξω τους Sadistic Intent της χώρας  ή να γκρινιάξεις για τους Poem, μπορείς να το κάνεις μέσω σχολίου. Καλό θα ήταν να ψηφίσουν όσοι έχουν ακούσει τουλάχιστον δύο από τα συγκροτήματα στα δεξιά. Αν δεν ανήκεις σε αυτούς δες το σαν ευκαιρία να ρίξεις την αυτιά σου. Έστω και ένας άνθρωπος να μάθει μέσω αυτού ένα ακόμη ελληνικό συγκρότημα εκτός των Poem, το δημοψήφισμα θα έχει πετύχει τον σκοπό του.

Και εάν τελικά τα αποτελέσματα προβληματίσουν κάποιους και τους κάνουν να δώσουν ένα τέλος στο άθλιο συγκρότημα τους, sure why not?! Ψήφος δαγκωτή τώρα!