Ο Derek και το Μαύρο Ντερέκι

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας η τέχνη του Derek Hess είχε φιλοξενηθεί σε κάθε χάρτινο πράγμα που σχετιζόταν άμεσα ή έμμεσα με τη Μουσική: αφίσες συναυλιών, διαφημιστικά κιθάρας, δίσκοι Σουηδών rastamen που αντέγραφαν τον Jonathan Davis, όλα ήθελαν να προσλάβουν το χέρι του. Ένα χέρι τόσο μονοδιάστατο και συγκεκριμένο που δεν άργησε τελικά να κουράσει με τις παράλληλες εμφανίσεις του. Το ύφος του ταίριαζε περισσότερο σε μια αποκλειστική συνεργασία, που μπορεί φυσικά να επιδίωξε και να μην πέτυχε, αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα κάτι αντίστοιχο με το να βλέπεις τον Eddie των Iron Maiden σε εξώφυλλα διαφορετικών συγκροτημάτων (ή μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί;). Κάποια στιγμή το μάτι μου σταμάτησε να τον συναντά σε κάθε πιθανή γωνία, έτσι υπέθεσα πως όλα τα παραπάνω συντέλεσαν στο να βουλιάξει με τον ίδιο γρήγορο τρόπο που αναδύθηκε. Aκριβώς στο σημείο εκείνο που οι δουλειές του κατέληξαν να μοιάζουν βγαλμένες από το ίδιο στριπάκι:

Ο ήρωας μας ξεριζώνει την καρδιά του και την χαρίζει στην κοπέλα που επιθυμεί, αλλά η άπονη δεν την θέλει και την βάζει πίσω στην θέση της. Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Spider-Man εμφανίζεται από το πουθενά. Τον ακινητοποιεί, παίρνει την κοπέλα και εξαφανίζεται. Ο όχι-και-τόσο-super ήρωας μας πεπεισμένος πια πως το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του αρχίζει να βλαστημά. Η Παναγία του στέλνει για τιμωρία ένα αγγελουδάκι να του κάνει συνεχώς κωλοδάκτυλο πίσω από το κεφάλι του. Έχοντας χάσει προ πολλού την υπομονή του, επιτίθεται τελικά στο αγγελουδάκι κάνοντας το κιμά. Η Παναγία θυμώνει και σκοτώνει τον ήρωα με μια βίδα καραβολίδα. Ο νεκρός κατέρχεται εις τα τάρταρα, γίνεται υποχείριο του Διαβόλου και αναστατώνει τον πλανήτη ever since. Παίρνει ένα μαύρο πιόνι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το χώνει μέσα στο μεγαλύτερο metal συγκρότημα της Βραζιλίας. Η εταιρία αρνείται κάθε προώθηση, νέα συμβόλαια υπογράφονται και το συγκρότημα αυτό χορεύει σήμερα στις στάχτες μιας περίλαμπρης καριέρας, κυκλοφορώντας αξιοπρεπέστατους δίσκους.

Έπειτα από καιρό λοιπόν ανακαλύπτω πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν: o Derek Hess αποσύρθηκε από την μουσική βιομηχανία ακριβώς την στιγμή που εκείνη ανακάλυπτε το κενό κάτω από τα πόδια της. Παράλληλα φρόντισε να μην βαλτώσει καλλιτεχνικά, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την όποια κριτική. Έτσι σήμερα η ιστοσελίδα του παρουσιάζει έναν άλλον καλλιτέχνη, που εκτός από ταλαντούχος αποδεικνύεται και εξαίσιο επιχειρηματικό μυαλό.

I actually do very little poster art anymore, if any. I’ve been able to develop and mature as an artist and people have been very accepting of the progression. – Derek Hess

Βλέποντας έναν απόλυτα εξαρτώμενο τότε από τις εταιρίες καλλιτέχνη (π.χ. δεν έδινε συναυλίες) να ευδοκιμεί με αυτόν τον τρόπο, κάθε άξιος μουσικός  θα πρέπει να νιώθει μόνο χαρά για το επικείμενο Μεγάλο Ξεκαθάρισμα. Και για να μην τα πολυλογώ, ο ήρωας μας παίρνει το βραζιλιάνικο συγκρότημα μαζί του στην κόλαση, όπου και…

Κάπως έτσι χρεοκόπησε η Spv Records