Συμμετοχή του Τζίμη Πανούση στον νέο δίσκο των Varathron;

…Not really. Ένα από τα οφέλη του Διαδικτύου είναι φυσικά και η δυνατότητα να παρουσιάσεις πρώιμες εκδόσεις της μουσικής σου. Με τον τρόπο αυτό (και λαμβάνοντας υπ’ όψιν μέρος της κριτικής) μπορείς να παραδώσεις έπειτα στην Ιστορία ένα έργο δίχως τα ψεγάδια εκείνα που η ζαλάδα του studio δεν σε άφησε να διακρίνεις. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των αγαπητών Varathron, οι οποίοι διοχέτευσαν μια πρώιμη εκδοχή του (02.) Legend Of Demusar στο Youtube. Ένας χρήστης ακούγοντας την απαγγελία του κομματιού ευλόγως αναρωτήθηκε εάν είχε τρυπώσει στο studio ο Πανούσης. Ένα μεγάλο εύγε λοιπόν στο συγκρότημα που σεβάστηκε την άποψη των περισσοτέρων και αντικατέστησε την απαγγελία. Μπορεί η σύνθεση να απαλλάχτηκε από το ψεγάδι, η αυθεντική όμως εκδοχή διασώζεται από καθίκια σαν και του λόγου μου. Μια συνολική παρουσίαση του δίσκου από μεριάς μου επιβάλλεται από την ποιότητα του υλικού. Μέχρι όμως να ολοκληρώσω τις προαπαιτούμενες ακροάσεις, σκέφτομαι να φτιάξω ένα mashup του αρχικού Legend Of Demusar με το Nightmare των Rotting Christ. Ξέρω, καθίκι. Η μαγεία ξεκινά στα 4:35.

Ο Jamey Jasta στον οδοντογιατρό

Για κάθε manager αυτού του κόσμου που προτρέπει τους μουσικούς να χρησιμοποιούν το Twitter ακόμη και στην λεκάνη της τουαλέτας θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιος να κρατά τα μπόσικα. Στην απουσία του δευτέρου οφείλονται οι άπειρες περιπτώσεις ανοησίας και απομυθοποίησης που βιώνουμε. Ο Jamey Jasta βεβαίως αποτελεί εξαίρεση καθώς πρόκειται για άνθρωπο στρωμένο από μικρή ηλικία, άνθρωπο που έχει δεχτεί την επιτυχία με τα πόδια βιδωμένα στην γη… βιδωμένα σαν οδοντικό εμφύτευμα! To club λοιπόν καλωσορίζει το νέο του μέλος. Στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με απονεύρωση, μια hardcore στιγμή που η φωνή των Hatebreed αποφάσισε να μοιραστεί με τους αδελφούς του. Σε νιώθω Jamey, έχω βρεθεί και εγώ στην καρέκλα για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Τhey tried to put me down brother: αν και ήμουν συνεργάσιμος, οι αλήτες καθυστέρησαν πολύ από τότε που μου έκαναν την αναισθησία, έτσι όταν ο γιατρός πίεσε κάποια στιγμή δυνατά μέσα στη ρίζα, η φωνή σου ήλθε στο μυαλό μου: will you fight to take your life back?! Τινάχτηκα άσχημα· θυμάμαι την νοσοκόμα να μου κρατά το κεφάλι ενώ κλοτσούσα τη βάση με τα εργαλεία. Όταν αργότερα αντίκρισα την ψεύτικη ρίζα το μόνο που ήθελα ήταν να φωνάξω τα λόγια σου από το Unloved: you were never part of my life! Αnd you never. will. be. Αποχώρησα ενώ πίσω μου ο γιατρός ζητούσε να του φέρουν παυσίπονο. Χαμογέλασα Jamey. Και να ‘μαι τώρα στο πλευρό του αδελφού μου.

Οι φωτογραφίες δίνουν μεν μια ιδέα του κλίματος (η έκφραση του προσώπου για την ακρίβεια), σε κάνουν δε να αναρωτιέσαι εάν έπιασε τελικά η αναισθησία στον Jamey. Εάν όχι, είναι κρίμα που δεν καταγράφηκαν σε μικρόφωνο εκείνες οι κραυγές. Τώρα που το σκέφτομαι, η μουσική των Hatebreed είναι φτιαγμένη για οδοντιατρείο: Bellow the Bottom, I Will Be Heard, Hollow Ground, Healing To Suffer Again,  Straight To Your Face, Perseverance… O κόσμος λέει πως οι Hatebreed έχουν κάπως βαλτώσει στα τελευταία, γι’ αυτό και θεωρώ πως ένα sample με οδοντικό τροχό θα έφερνε αναμνήσεις που θα βοηθούσαν στην απόδοση του Jamey. Ξέρω πως αυτό βοήθησε τους Machine Head όταν είχαν ακόμη δόντια…

The art that should not be

Ο Dave Mustaine και ο Λέοντας Hetfield. Στο βάθος διακρίνεται ο Vic Rattlehead ενώ κόβει το μαλλί του Kirk Hammet. Τουλάχιστον αυτά μεταφέρει φίλος του μέγα καλλιτέχνη. Πατήστε για να θαυμάσετε την μπούκλα του Λέοντα.

Έπειτα από δεκαετίες ξεκατινιάσματος των δύο πλευρών, θα ανησυχούσα εάν δεν εμφανιζόταν κάτι τέτοιο. Υποθέτω βέβαια πως υπάρχουν και άλλα ίσως πιο καλαίσθητα κομμάτια, με αντίγραφα των οποίων θα μπορούσα να διακοσμήσω το σαλόνι. Μέχρι όμως να εμφανιστούν αυτά θα αρκεστώ σε εξώφυλλα δίσκων. Ο δημιουργός παραμένει άγνωστος (λογικό), μπορεί όμως να τον έχουμε ξανασυναντήσει. Η κόντρα των Megadeth και Metallica θα μπορούσε πράγματι να ήταν επική, με την πάροδο των χρόνων όμως απομακρύνεται πολύ από την εικόνα που συνέλαβε ο καλλιτέχνης. Εάν από την άλλη ο τύπος έχει ονομάσει το έργο του Epic Fail θα το παραδεχτώ. Οι πρωταγωνιστές του “φέουδου”  φροντίζουν με τις ενέργειες τους να κρατούν την διαμάχη στα χαμηλά επίπεδα που τόσο πολύ τους χαρακτηρίζουν. Η περίπτωση τους είναι αρκούντως ισόπαλη για να μην επιτρέπει μηνύσεις και αρκούντως τεταμένη για να μας διασκεδάζει μια ζωή. Μόλις θυμήθηκα πως έχω ένα νέο Megadeth να ελέγξω.

Ο Derek και το Μαύρο Ντερέκι

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας η τέχνη του Derek Hess είχε φιλοξενηθεί σε κάθε χάρτινο πράγμα που σχετιζόταν άμεσα ή έμμεσα με τη Μουσική: αφίσες συναυλιών, διαφημιστικά κιθάρας, δίσκοι Σουηδών rastamen που αντέγραφαν τον Jonathan Davis, όλα ήθελαν να προσλάβουν το χέρι του. Ένα χέρι τόσο μονοδιάστατο και συγκεκριμένο που δεν άργησε τελικά να κουράσει με τις παράλληλες εμφανίσεις του. Το ύφος του ταίριαζε περισσότερο σε μια αποκλειστική συνεργασία, που μπορεί φυσικά να επιδίωξε και να μην πέτυχε, αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα κάτι αντίστοιχο με το να βλέπεις τον Eddie των Iron Maiden σε εξώφυλλα διαφορετικών συγκροτημάτων (ή μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί;). Κάποια στιγμή το μάτι μου σταμάτησε να τον συναντά σε κάθε πιθανή γωνία, έτσι υπέθεσα πως όλα τα παραπάνω συντέλεσαν στο να βουλιάξει με τον ίδιο γρήγορο τρόπο που αναδύθηκε. Aκριβώς στο σημείο εκείνο που οι δουλειές του κατέληξαν να μοιάζουν βγαλμένες από το ίδιο στριπάκι:

Ο ήρωας μας ξεριζώνει την καρδιά του και την χαρίζει στην κοπέλα που επιθυμεί, αλλά η άπονη δεν την θέλει και την βάζει πίσω στην θέση της. Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Spider-Man εμφανίζεται από το πουθενά. Τον ακινητοποιεί, παίρνει την κοπέλα και εξαφανίζεται. Ο όχι-και-τόσο-super ήρωας μας πεπεισμένος πια πως το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του αρχίζει να βλαστημά. Η Παναγία του στέλνει για τιμωρία ένα αγγελουδάκι να του κάνει συνεχώς κωλοδάκτυλο πίσω από το κεφάλι του. Έχοντας χάσει προ πολλού την υπομονή του, επιτίθεται τελικά στο αγγελουδάκι κάνοντας το κιμά. Η Παναγία θυμώνει και σκοτώνει τον ήρωα με μια βίδα καραβολίδα. Ο νεκρός κατέρχεται εις τα τάρταρα, γίνεται υποχείριο του Διαβόλου και αναστατώνει τον πλανήτη ever since. Παίρνει ένα μαύρο πιόνι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το χώνει μέσα στο μεγαλύτερο metal συγκρότημα της Βραζιλίας. Η εταιρία αρνείται κάθε προώθηση, νέα συμβόλαια υπογράφονται και το συγκρότημα αυτό χορεύει σήμερα στις στάχτες μιας περίλαμπρης καριέρας, κυκλοφορώντας αξιοπρεπέστατους δίσκους.

Έπειτα από καιρό λοιπόν ανακαλύπτω πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν: o Derek Hess αποσύρθηκε από την μουσική βιομηχανία ακριβώς την στιγμή που εκείνη ανακάλυπτε το κενό κάτω από τα πόδια της. Παράλληλα φρόντισε να μην βαλτώσει καλλιτεχνικά, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την όποια κριτική. Έτσι σήμερα η ιστοσελίδα του παρουσιάζει έναν άλλον καλλιτέχνη, που εκτός από ταλαντούχος αποδεικνύεται και εξαίσιο επιχειρηματικό μυαλό.

I actually do very little poster art anymore, if any. I’ve been able to develop and mature as an artist and people have been very accepting of the progression. – Derek Hess

Βλέποντας έναν απόλυτα εξαρτώμενο τότε από τις εταιρίες καλλιτέχνη (π.χ. δεν έδινε συναυλίες) να ευδοκιμεί με αυτόν τον τρόπο, κάθε άξιος μουσικός  θα πρέπει να νιώθει μόνο χαρά για το επικείμενο Μεγάλο Ξεκαθάρισμα. Και για να μην τα πολυλογώ, ο ήρωας μας παίρνει το βραζιλιάνικο συγκρότημα μαζί του στην κόλαση, όπου και…

Κάπως έτσι χρεοκόπησε η Spv Records

Nightfall v.1.3

– Lesbiaaan;! – Shooow… – Θα  τραγουδάτε στο ρεφραίν, ε; *σιωπή* – Σίγουρα; *σιωπή* – ΕΛΑΑΑΑAAAA.

Ο διάλογος αυτός ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η πλειοψηφία ήλθε σε επαφή με το σχήμα των Nightfall. Αν και διαδικτυακά εμφανίζονται ανενεργοί, τα νέα για την ηχογράφηση του ογδόου τους δίσκου πάνε και έρχονται εδώ και καιρό. Το E-Rock επισημοποίησε τελικά την είδηση στις αρχές του μήνα. Αυτοί που γράφουν εκεί μου αφαίρεσαν πρόσφατα την δυνατότητα να τους κοροϊδεύω για τα “αποκλειστικά” τους (παρμένα από του Youtube) πλάνα, αποσύροντας τις επικεφαλίδες. Επειδή θέλω όμως να δω τα παιδιά αυτά να προκόβουν, αποφάσισα να διορθώσω το κείμενο τους για την τρίτη δραστηριοποίηση του Ευθύμη Καραδήμα, όνομα ταυτόσημο πια με το συγκρότημα. Τα κόκκινα δικά μου.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ… 5 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ…! Αυτή κι αν είναι είδηση (μπαγιάτικη σαν τα ψάρια του Αλφαβητίξ). Ο λόγος για τους πρώτους των πρώτων, τους προπάτορες της ελληνικής του σκληρού ήχου (say what?) σκηνής Nightfall, οι οποίοι, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του e-rock.gr (τις κρατούσε κρυμμένες στον κόρφο του μέχρι να φθάσει τον υπολογιστή του), έχουν ήδη έτοιμο το νέο τους album. Για το album που θα κυκλοφορήσει φέτος, άγνωστο ακόμα από ποια δισκογραφική εταιρεία, δεν ξέρουμε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο εκτός από αυτό… ότι ηχογραφήθηκε στην Γερμανία και ότι ηχεί έτσι που θα αρρωστήσει πολλά μυαλά κατά την κυκλοφορία του (virgin of thousand sins – you seem to know enough already). Ο φυσικός ηγέτης του συγκροτήματος, Ευθύμης Καραδήμας, άνθρωπος χαμηλών τόνων (μπορεί και να μην έχεις ιδέα για ποιον γράφεις), από το 1992, όπου κυκλοφόρησε το πρώτο album των Nightfall “Parade Into Centuries” (και πρώτο γενικότερα ελληνικό metal album) (εχμ), ακολούθησε μια βασισμένη στην διαφορετικότητα (άλλων) δισκογραφική πορεία. Ελάχιστα albums, μόλις 7 στον αριθμό, πάντοτε ποιοτικά, μέσω των οποίων αναδείχθηκαν πολλοί από τους σημερινούς πρωταγωνιστές της metal σκηνής. Γιώργος Κόλλιας (Nile), Γιώργος Μπόκος (Rotting Christ), Mark Cross (Firewind, Outloud), Χαράλαμπος Κατσιώνης (Firewind, Outloud) και Μιχάλης Γαλιάτσος (Snowblind), είναι λίγοι μόνον εξ’ αυτών (αυτοί είναι όλοι). Και οι πρωτιές δεν σταματούν εδώ, αφού οι Nightfall πέραν από πρώτο ελληνικό metal συγκρότημα που δισκογράφησε (πρώτο ελληνικό metal συγκρότημα που δισκογράφησε σε ξένη εταιρία θέλει να πει τόση ώρα το παιδί αλλά δεν του βγαίνει. Συγκεκριμένα από την Holy Records που μόλις είχε στήσει ένας Γάλλος νεανίας τότε για να κυκλοφορήσει μαζί και τα δικά του. Όχι τίποτε το ιδιαίτερο δηλαδή, απλώς αρκετό για να μας τα ζαλίζει ο Ευθύμης μια εικοσαετία), ήταν κι αυτό που πρώτο μας εκπροσώπησε στο μεγαλύτερο festival του κόσμου, στο Wacken Open Air της Γερμανίας, το καλοκαίρι του 2001, αλλά κι αυτό που πρώτο πάτησε το πόδι του στην γείτονα Τουρκία (..και οι πρωτιές ξεκινούν τελικά εδώ). Σε κάθε περίπτωση, οι Nightfall, οι οποίοι μαζί με τους Rotting Christ και Septic Flesh, εδώ και τόσα χρόνια, θεωρούνταν οι τρεις μεγαλύτερες ελληνικές μπάντες (γιατί ο χρόνος για τον φίλο μας σταμάτησε το 1999), επιστρέφουν. Και κάτι μας λέει ότι το 2010 θα είναι η καλύτερη χρονιά για την ελληνική του σκληρού ήχου σκηνή (για να το λές εσύ, πραγματικά δεν έχω κανέναν λόγο να μην το πιστέψω).

Παίρνοντας ως δεδομένη την απέχθεια του Ευθύμη για τις συναυλίες, είμαι περίεργος να δω πως θα επιλέξει να οδηγήσει το καλλιτεχνικό του όχημα στους  μεταβατικούς αυτούς χρόνους…

Ο ίδιος αναρωτιόταν πριν κάποια χρόνια εάν θα καταφέρει ποτέ η Αθήνα να αποκτήσει την δική της πολιτισμική υπόσταση. Το σπίτι όπου μεγάλωσα βρίσκεται στην περιοχή που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα. Σημαντικό μέρος της μουσικής τους είναι πολύ καλό για να μην αντανακλά την ψυχή τους, και η ψυχή αντανακλά λίγο-πολύ όσα την περιβάλλουν. Οι Nightfall είναι αναπόφευκτα πολιτιστικό παράγωγο της περιοχής αυτής, ένα από τα λίγα πράγματα που με κάνουν κάπως υπερήφανο για το μέρος εκείνο. Όταν ο έξυπνος αυτός άνθρωπος αναζητούσε την σύγχρονη Αθηναϊκή κουλτούρα, το μόνο που χρειαζόταν να κάνει τότε ήταν να σταματήσει να ψάχνει με το φανάρι και να κοιτάξει αυτό που είχε μπροστά του.

Όταν πάλι έκανε σκέψεις για το μέλλον της πόλης, αγνοούσε εάν τα τότε σημάδια υποδήλωναν ακμή ή παρακμή. Ίσως σήμερα να του έχει λυθεί και αυτή η απορία…

Tag War Against The Power Metal A(x)xis

Ίσως η πιο φλώρικη συζήτηση που έχω κάνει. Είχα καλό σκοπό όμως, να αποδείξω πως το μισό pοwer metal δεν υπάρχει καν.

Physcos said…

Metallica called their second demo Power Metal, then Pantera used the term in 1988, before switching to Power Groove. And this is the real story of American power metal. None of these bands mentioned were calling themselves power back in the day. Some European journalists came up with the term to use it for every band that they considered “pure” and was very melodic to be thrash.

The first power metal bands like Judas Priest (damn you Sam Dunn) were the most extreme thing you could hear back then, pushing the boundaries in any possible way. So when some other bands (death,thrash,prog,black etc.) took it upon themselves (being extreme/innovative that is), they took the strength and the mystery with them. Real metal is avant-garde music, it gives away its older conquests for people to commercialize and feed on them. So, power metal by numbers can’t be innovative anymore because it’s a thing of the past, but it can provide us with some catchy sing-alongs, right? Those power metallers who weren’t that good in writing remarkable vocal melodies, invented the term true metal and promoted their “pure” product to more fascist audiences. So I really think you should add Italy to your Axxis powers, Cosmo lol.

I’m only joking in the last one. No wait, I ain’t sure about that.

Την προπερασμένη δεκαετία η Ελλάδα βρέθηκε αποκλεισμένη από την Ιταλία και την Γερμανία ακριβώς όπως και στον Δεύτερο Παγκόσμιο. Η αποκοπή μας από την Δύση αυτή την φορά ήταν πολιτισμική και είχε σαν αποτέλεσμα την εδραίωση ενός “true” power metal καθεστώτος, ανδρείκελο των Δυνάμεων του Άξονα. Άριοι κιθαρίστες περιόδευαν τα εδάφη μας προωθώντας την ιδεολογία τους περί καθαρού και αμόλυντου Metal. Η ενημέρωση για τις εξελίξεις στον ελεύθερο κόσμο ήταν δύσκολη, καθώς  ο Κατακτητής είχε καταλάβει των εγχώριο τύπο με την συμπαράσταση των εδώ γερμανόφιλων.

Ο Kai Hansen, βλέποντας πως οι Ιταλοί Rhapsody παρά τον τελειότερο εξοπλισμό και τις μεγαλύτερες δυνάμεις τους δεν μπορούσαν να κατακτήσουν την Ελλάδα, αποφάσισε να επέμβει ο ίδιος. Τα συγκροτήματα που υπερασπίζονταν την πρόοδο αγωνίστηκαν ηρωικά. Η Ελλάδα όμως δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και τους δυο επιδρομείς. Οι Γερμανοί, για να την κατακτήσουν, αναγκάστηκαν να θυσιάσουν σεβαστά ποσά για promotion. Ο ηρωικός αγώνας των Ελλήνων, εκτός από τις μεγάλες απώλειες που προκάλεσε στον Άξονα, ανάγκασε τη Γερμανία να καθυστερήσει την επίθεση της εναντίον της Δύσης. Αυτή η καθυστέρηση συνέβαλε και στην τελική ήττα του Power Metal.

Είναι η επέτειος του WTF σήμερα.

The Empire Shall Fall: The Crack Hitler Review

Δημοσιεύτηκε στο Κρακ Χίτλερ

Το όνομα του Jesse David Leach έπεσε για πρώτη φορά στην αντίληψη μου πολύ πριν από τους ήχους των Killswitch Engage. Τα χρόνια εκείνα το περιοδικό Kerrang! είχε μια μικρή στήλη όπου καλλιτέχνες έλεγαν μερικά λογάκια για τον αγαπημένο τους δίσκο. Αρκετά πανκιά για κάποιον λόγο εκθείαζαν το Master Of Puppets, ενώ ο Mike Patton παρουσίασε ένα δίσκο με τηλεφωνικές φάρσες. Χμ, αναρωτιέμαι πως θα αντιδρούσε η εδώ Ιντελιγκέντσια έτσι και κάποιος καλλιτέχνης εκθείαζε την κασέτα των Πατρινών. Εν μέσω των παραπάνω λοιπόν, ο Jesse Leach έγραψε πως το Blackwater Park είναι το καλύτερο πράγμα που έχει ακούσει στην ζωή του. Ο δίσκος δεν είχε συμπληρώσει ούτε χρόνο.

Μου έκανε εντύπωση, όχι επειδή αυτά τα έλεγε ένα χαρντκόρι από το Rhode Island, ούτε επειδή ήμασταν σχετικά λίγοι όσοι ωρυόμασταν τότε σαν τρελοί προφήτες για τον πέμπτο δίσκο των Opeth. Εξ άλλου οι καιροί εκείνοι δεν προσφέρονταν για τέτοια παραστρατήματα: μιλάμε για εποχές όπου ο Χάκος Περβανίδης καθόταν και παρουσίαζε σε μεσημεριανή εκπομπή το βιβλιαράκι του Lateralus, ενώ ο Σωτήρης Διαμαντής έβρισκε πάντα χρόνο για να μιλήσει από το βήμα του για τους Νέους Pink Floyd. Το εντυπωσιακό με το κείμενο του Jesse είναι πως χρησιμοποιούσαμε τις ίδιες εκφράσεις για να περιγράψουμε την μουσική του δίσκου εκείνου. Πως ας πούμε, οι αποσυντεθειμένες παραδοσιακές του μελωδίες, το συναίσθημα που απορρέει και ο φυσικός ήχος του Steven Wilson, φέρνουν στο νου την μούχλα του φθινοπωρινού δάσους (αυτό δεν είναι αποτέλεσμα του εξωφύλλου αλλά το ανάποδο· γιατί ο Travis Smith τότε πραγματικά κεντούσε). Τελείωνε λέγοντας πως βολτάρει αρκετά συχνά μέσα στα δέντρα με το αγαπημένο του δίσκο στα αυτιά του. Φαντάζομαι θα εννοούσε κάποιο από τα πάρκα της Νέας Υόρκης. Είχα πάρει μαζί μου το walkman μου τότε και περπατούσα σε ένα δάσος του Παρνασσού· είχα ήδη απορροφηθεί για τα καλά όταν το πόδι μου πιάστηκε στην ρίζα ενός δένδρου και έπεσα με τα μούτρα στις λάσπες. Τα πάρκα της Νέας Υόρκης θα είναι πιο βατά.

Δεύτερη φορά που με απασχόλησε το καουμπόικο όνομα του τραγουδιστή ήταν τον επόμενο χειμώνα, όταν μέσα σε ένα παραλιακό room-to-let προσπαθούσα να αντιληφθώ (με την βοήθεια μίας αργής σύνδεσης) τι είχε ξεμυτίσει από το αμερικανικό και γερμανικό underground. Τα μελωδικά φωνητικά του κυρίου ήταν στοχευμένα. Η καφρίλα απόγονος του Lindberg και όχι του Fridén. Και πόσο μου έλειψαν αυτοί οι στίχοι στους Killswitch Engage!! O Jesse παντρεύεται τότε και φεύγει στα καπάκια για περιοδεία, δηλαδή κατάθλιψη. Αποφασίζει να βγάλει όλο του το πάθος στο μικρόφωνο, με κάθε είδους τεχνική να πηγαίνει περίπατο. Χάνει την φωνή του στις πρώτες κιόλας εβδομάδες και τρέχει πίσω στην γυναίκα του, στέλνοντας στα υπόλοιπα παιδιά ένα αποχαιρετιστήριο e-mail, εξηγώντας τους τις πνευματικές αναζητήσεις που εξιστορεί στους στίχους. Οι υπόλοιποι χρησιμοποιούν τις στιχουργικές αυτές μανιέρες μέχρι και σήμερα, μόνο που τώρα το darkness έρχεται όταν βρίσκονται μακριά της. Χα.

Τρίτη φορά που ασχολήθηκα με το παπαδοπαίδι ήταν στα χρόνια της κοινωνική δικτύωσης, MySpace και Άγιος ο Θεός. Είχε φάει τα μούτρα του με την groovy ανσελμική αηντία των Seemless. Όντας ουσιαστικά τα απομεινάρια των Killswitch που έμειναν έξω από τον χορό του χρήματος, έπειτα από ένα σεβαστό αριθμό συναυλιών κατάλαβαν και αυτοί πως this horse was already dead. Από την μια δεν περίμενα μια τόσο δραστήρια προσωπικότητα να αποχωρούσε παντελώς από τα κοινά, αντιθέτως ίσως η working class πια νοοτροπία του να προσέδιδε ένα νέα τρόπο θέασης των πραγμάτων. Ξίνισα όταν ενημερώθηκα για το νέο του NWoAHM project, μα γιατί να σκαλίσει κάποιος το εξαθλιωμένο αυτό είδος; Βλέπετε, το αυθεντικό Metalcore είναι μουσική που παίζεται με το πόδι, έτσι και ο ήχος ξεγυμνωθεί στα βασικά του δεν έχει και τόσα πολλά να πει. Είναι όμως όλα αυτά με τα οποία κάποιος διανθίζει τον ήχο αυτό που κάνουν την διαφορά, γιατί εάν καίγεσαι πραγματικά να μιλήσεις για κάτι μέσω τις μουσικής σου, το συναίσθημα θα επηρεάσει τα πάντα…

Η πρώτη κυκλοφορία των The Empire Shall Fall περιέχει τα γνωστά ανακυκλώσιμα riffs που μετά από τόσες παραλλαγές θα έπρεπε να θεωρούνται NWoAHM Standards. Ο συνδυασμός αυτών με κάποιους ξεβιδωμένους ρυθμούς των Meshuggah δεν μπορεί να τους βγάλει από τον σωρό, όταν μάλιστα η τεχνική τους είναι υποδεέστερη (αυτό αφορά όσους ακούνε Meshuggah επειδή οι Dream Theater δεν είναι το ίδιο cool). Ίσως μαζί με κάποια jazz περάσματα; Όχι και πάλι. Αυτή η μουσική, αν και βασίζεται σε αναλώσιμα υλικά, απογειώνεται χάρη σε μια προσωπικότητα πολύ large για πρωτοεμφανιζόμενο DIY σχήμα. Γιατί πιστεύεις πως ο δεύτερος δίσκoς των Killswitch Engage συνεχίζει να λάμπει περισσότερο από όλες τους τις κυκλοφορίες, όταν μάλιστα η μουσική τους παραμένει ίδια;

Τι σόι metal είναι αυτό με την φωνή σε πρώτο πλάνο; Είμαι σοβαρός που ασχολούμαι με σχήματα που υπολείπονται του Mighty Riff;! Ας μην μπερδέψω και ας εξηγήσω πως η φωνή δεν διεκπεραιώνει αλλά επωμίζεται το βάρος της σύνθεσης και φέρνει στα μέτρα της το τραγούδι (και τον κάθε πούστη): οι reggae αναφορές στο τρόπο που τραγουδά ο Jesse είναι επόμενο να οδηγήσουν σε πρόσχαρα χαλαρωτικά περάσματα. Παράλληλα το Rage Against The Machine / System Of A Down λεξιλόγιο κάνει τα breakdowns να φαντάζουν τ-ε-ρ-ά-σ-τ-ι-α. Τέτοια φωναχτά φωνητικά είχαν λείψει από την πιάτσα και πως να μην βγάλουν τέτοια ισχύ όταν ο Jesse είναι πιστός μαθητής του De La Rocha πριν ακόμη από τον σχηματισμό των Rage Against The Machine! Πρόσθεσε και εκείνη την δόση από Tomas Lindberg που λέγαμε και μετά σύγκρινε αυτό με την καραμελωμένη καφρίλα του τελευταίου Killswitch. Ή καλύτερα μην συγκρίνεις τίποτα γιατί δεν τελείωσα.

To συγκρότημα χαρακτηρίζει τον δίσκο conscious music και αυτό συνοψίζει πολλά. Ο λόγος του Jesse εδώ πολιτικοποιείται. Ανήκει στην μερίδα των Νεοϋορκέζων που έχουν πραγματικά σπαστεί για όσα δεν γνωρίζουν για την ενδεκάτη του Σεπτέμβρη. Δεν κηρύττει αλλά δηλώνει την ημιμάθεια του επί του θέματος και θέλει να μάθει, όπως εγώ για το ελληνικό indie. Να είναι καλά οι υπόλοιποι μέσα στο σχήμα που δεν τον άφησαν να το παρακάνει, ακόμη θυμάμαι εκείνο το μήνυμα του που προέτρεπε τον κόσμο να συλλέξει τροφή στο σπίτι του και να περιμένει τα χειρότερα. To μήνυμα αυτό δεν υπάρχει σήμερα (ήταν bulletin), όπως δεν υπάρχει και εκείνο το post της Otep που έλεγε πως πηδήχτηκε με την Miss California. Αγαπητέ αναγνώστη, συμπέρανε μόνος σoυ ποια πληροφορία ενδέχεται να χαθεί και για το καλό όλων μας, σώσε την όσο είναι καιρός. Ας μην κρατά ο ένας τον άλλον στο σκοτάδι. Πάω να moshάρω στην ταράτσα.

Blast beating his way back

Οι επιδόσεις του Philip Kaplan στο Infecting the Crypts είχαν εξαφανισθεί από το Youtube για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Χρειάστηκαν ενέργειες του ιδίου για να αντιληφθούν οι εταιρίες πως το παραπάνω αποτέλεσε (και ίσως συνεχίζει να αποτελεί) το καλύτερο προωθητικό εργαλείο που είχε ποτέ της η μουσική των Suffocation. Η όλη προβολή του θέματος είχε σαν αποτέλεσμα την επάνοδο του Death Metal Office Drumming στον χώρο που το ανέδειξε αλλά και μερικά ακόμη ευτυχή συμβάντα για τον πρωταγωνιστή.

Όχι πως θα καταφέρεις κάτι αντίστοιχο εάν κάνεις τον καραγκιόζη μπροστά στην κάμερα: η κάθε ενέργεια του Kaplan είναι φυσικότατη. Ο άνθρωπος το κατέχει, γι’ αυτό και το παρουσιάζει αβίαστα. Μεσότης θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Fight for your right to blast beat, θα συμπλήρωνα.

Philip Kaplan – Infecting The Crypts: 3.845.160 θεάσεις

Suffocation – Abomination Reborn:      511.411 θεάσεις