Μετάλλικα: Η διαφορά τους από το N.W.O.B.H.M. σε εικόνα

Όχι και τόσο μεγάλη, σωστά; Η σκηνή αυτή συνεχίζει να εμπνέει μέχρι και σήμερα.

«Δώστε βάση σε αυτό που θα πω, το σχήμα αυτό τό ‘χει και είναι έτοιμο για μια πορεία προς τα ουράνια.»

Οι Σέβυ (Chevy) ήταν ένα μετριότατο σχήμα με έδρα το Κόβεντρυ. Από τους συντηρητικούς της τότε σκηνής και με έκδηλη αγάπη για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένας συνδυασμός δηλαδή που δεν σκοτώνει. Από τον μοναδικό τους δίσκο μόνο δύο κομμάτια ξεχωρίζουν (κάποιος έχει χρησιμοποιήσει ένα από αυτά για ένα αφιέρωμα στο χωριό του). Έτσι μπορεί να μην έχεις και τόσες προοπτικές, συμμετέχεις όμως στο δεύτερο μέρος της ιστορικής συλλογής Metal For Muthas. Χάρη σε αυτό είναι βέβαιο πως ο Λαρς Ούλριχ γνωρίζει το συγκεκριμένο εξώφυλλο, ίσως και να το έχει στην απαρχαιωμένη του δισκοθήκη (ο Λαρς χρησιμοποιεί πια mp3). Το πολυπληθές νέο κύμα του βρετανικού χέβι μέταλ αποτέλεσε εξ αρχής μια πρώτης τάξεως πηγή για ξάφρισμα στίχων, τίτλων και εξωφύλλων  (ειδικά για μουσικούς οι οποίοι δεν είχαν την αγγλική για μητρική τους γλώσσα). Πέντε χρόνια μετά ο Σχμίερ θα αναρωτιέται πως γίνεται ένα συγκρότημα από το Λος Άντζελες να έχει τους ίδιους τίτλους κομματιών με το συγκρότημά του.

Οι Σέβυ διέλυσαν έπειτα από μια μικρή περιοδεία με τους Χώκγουιντ . Απομεινάρια τους έκαναν άλλη μια προσπάθεια με ακόμη πιο εμπορικό ήχο, έτσι ο μπασίστας τους σήμερα ζει παίζοντας μουσική σε γάμους και δεξιώσεις στη Γερμανία.

Οι μεγάλες κουβέντες ανήκουν στον Πωλ Σούτερ, συντάκτη του περιοδικού Sounds. Η συνέχεια της συνέντευξης του Λαρς: once a thief, always a thief /thrash is a difficult word / …and this is why my drumming will suck big time twenty years from now.

Rotting Christ: Που έπρεπε να παρέμβει η Εκκλησία της Ελλάδος

Η δεκαετία που ολοκληρώνεται ήταν εξ ίσου σημαντική για το συγκρότημα με την προηγούμενη. Ενώ ξεκίνησε με το σχήμα να έχει βαλτώσει σε μια (με το στανιό) επιστροφή στις ρίζες και με επανηχογραφήσεις παλαιοτέρων κομματιών να διακρίνονται στον ορίζοντα, πάρθηκαν αποφάσεις που κυριολεκτικά έσωσαν το συγκρότημα.  Μια επιλογή κομματιών από αυτούς τους κάπως αδύναμους δίσκους (Χρόνος χξς’, Γένεσις, Sanctus Diavolos) θα ήταν ανούσια, ούτως ή άλλως για να διαβάζεις αυτά μάλλον έχεις ήδη άποψη και πιθανότατα διαφωνείς.  Γι’ αυτό και στην συνέχεια, δίχως χολή και με καλή διάθεση, ακολουθούν κάποιες άλλες αγαπημένες στιγμές των Rotting Christ από την δεκαετία που τελειώνει. Εύχομαι κάθε επιτυχία στο συγκρότημα με την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου Εάλω. Όταν περάσει ο καιρός και η σκόνη καταλαγιάσει, ίσως και να έχουμε περάσει σε μια νέα φάση στην ιστορία της ελληνικής μέταλ σκηνής. Μέχρι τότε λοιπόν, Keep The Dark Cult Alive.

Ρόττινγκ Κράιστ: Η εκμάθηση ελληνικών συνεχίζεται

Η ταλαίπωρη αυτή χώρα έχει βγάλει στα χρόνια της δυτικής της ιστορίας αρκετά μουσικά σύνολα, λουστραρισμένα και έτοιμα προς εξαγωγή. Έχοντας ελεγχθεί αρκετές φορές για άρτια τεχνική κατάρτιση, άριστη χρήση της αγγλικής και ό,τι άλλο θεωρείται προαπαιτούμενο για καλλιτεχνική επιτυχία, παραδίδονταν πακεταρισμένα στο αεροδρόμιο. Πολλά από αυτά τα προλάβαινε η ελληνίδα μάνα στην αναχώρηση. Τα υπόλοιπα επέστρεφαν λίγο καιρό μετά, δίχως θέληση να συνεχίσουν και επικαλούμενα αναξιοκρατίες και κάθε λογής εμπόδια, απωθώντας παράλληλα στην άκρη του μυαλού τους κάποια χλιαρή αντιμετώπιση και κάνοντας σημαία τους λόγια συμπόνοιας. Η παραπάνω ιστορία, έχοντας επαναληφθεί άπειρες φορές και με μερικές παραλλαγές εδώ και εκεί, έχει οδηγήσει μερικούς όχι και τόσο εύστροφους στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα υστερεί πολιτισμικά και βιώνει έναν παρατεταμένο Μεσαίωνα. Παραδίδουν έτσι τα όπλα ρίχνοντας το φταίξιμο σε κάποια Mπουζουκοκρατία η οποία κατασπαράζει τους καλλιτέχνες. Αυτά τα δίποδα λάθη πρέπει κάποια στιγμή να επανέλθουν στην πραγματικότητα, ένα βήμα τη φορά: αρχικώς να παραδεχτούν πως ο Μεσαίωνας έχει παρουσιάσει εξαιρετικά δείγματα μουσικής. Εν συνεχεία (και εδώ είναι τα δύσκολα) να συνειδητοποιήσουν το ποιοί τελικά είναι και από που προέρχονται, τόσο μουσικά όσο και ως άνθρωποι. Ίσως τότε κάποιος από αυτούς να κατορθώσει να υψώσει και ανάστημα ως άλλος Κίσσαβος απέναντι στην κορυφή που ονομάζεται Ρόττινγκ Κράιστ.

Run-DMC: Funky fresh from 1984

Γράφω εμμέσως πλην σαφώς πόσο έχω σιχαθεί το Walk This Way

Η Νέα Υόρκη αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα ανεξάρτητο μουσικό κράτος. Αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά στον αντίκτυπο των μουσικών που πρωτοεμφανίστηκαν εκεί. Κάθε μουσικό είδος αλλάζει μορφή έτσι και περαστεί από το φίλτρο της πόλης. Ο μόνος λόγος που τοποθετούμε τους  Type O Negative στο gothic και τους Ηelmet στο hardcore είναι για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Cause Calvin Klein’s no friend of mine
Don’t want nobody’s name on my behind
Lee on my legs, sneakers on my feet
D by my side and Jay with the beat - Run

Ορισμένα beats στο Run-D.M.C. (1983) έχουν έναν ήχο φυσικό, πειστικότερο από τα τύμπανα των περισσότερων metal συγκροτημάτων σήμερα. Είναι γελοίο όσο και αληθινό. Όπως όλα τα μουσικά είδη, έτσι και το hip hop χάραξε μια μεγάλη χρονική διαδρομή μέχρι να μορφοποιηθεί σε κάτι το αυτόνομο. Για τους περισσότερους ο δίσκος αυτός είναι η τομή, ένα σημείο εκκίνησης. Ποιες οι ιδιαιτερότητες του άραγε; Για άλλη μια φορά η πρωτοπορία προέκυψε από αναγκαιότητα.

Τα beats σε αυτόν τον δίσκο είναι σκληρά και πηδούν ασάλιωτα. Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει για κάτι τέτοιο ήταν η Disco. Το πρώτο το Heavy Metal. Οι ίδιοι όντας το πρώτο μάλλον hip hop πράγμα που περπάτησε ποτέ την χώρα των Άγγλων, έδωσαν συνέντευξη όχι σε κάποιον τύπο με φαρδιά αλλά σε κάτι που θυμίζει τον Eddie. Αυτός ήταν που τους απηύθυνε και την σχετική ερώτηση:

Η Walk This Way ιδέα υπήρξε από τον πρώτο κιόλας δίσκο, απλώς τότε ονομαζόταν Rock Box και δεν είχε κονέ για breakthrough. Επίσης ήταν και καλύτερο. Οι λευκοί είχαν χρησιμοποιήσει την μουσική των μαύρων για να χτίσουν το metal. Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά οι μαύροι χρησιμοποιούν την metal κιθάρα στην γέννηση της νέας τους μουσικής.

Υστερόγραφο: Οι Kraftwerk είναι συνδεδεμένοι με το hip hop εξαιτίας του Planet Rock (1982) και δεν ξέρω εάν έχω επηρεαστεί από αυτήν την πληροφορία, πάντως κάθε φορά που ακούω το προτελευταίο κομμάτι του δίσκου μου έρχονται στο μυαλό οι Γερμανοί. Ίσως να είναι μόνο η ιδέα μου και να μην υπάρχουν ομοιότητες. Σας είπα ότι ο δίσκος σπέρνει;