Που πας με τα φισεκλίκια Τζέημς

Αυτή η εκδήλωση έδειξε όσο τίποτε άλλο τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στον χαρακτήρα αυτού του σχήματος, αποδεικνύοντας ταυτοχρόνως και τις εκλειπούσες εδώ και καιρό σχέσεις του με την κοινωνία. Κανένας μάνατζερ δεν μπορεί να σχεδιάσει τόσο πετυχημένο πανηγύρι και να επιλέξει καλεσμένους με μια γνώση για τον εαυτό των Μετάλλικα καλύτερη και από εκείνη των ιδίων σήμερα, ασχέτως αν αυτή παρουσιάζονταν παλαιότερα περιορισμένη. Το δυνατό χαρτί, το γνώθι σαυτόν, δεν ήρθε από κάποιον ψυχολόγο· όλα όσα βιώνονται συντελούνται εν πρώτοις χάρη στο Διαδίκτυο, το μέσο που κατάφερε να τρίψει στα μούτρα τους αλήθειες χωρίς στρεβλώσεις προσπερνώντας τον κάθε μεγαλοσυντάκτη και τον κάθε γλείφτη οπαδό, μέχρι και τον θυρωρό της έπαυλής τους. Την προηγούμενη βδομάδα οι Μετάλλικα, απελευθερωμένοι από τους αρτηριοσκληρωτικούς τους ρόλους, τα ενκόρς, το κάθε Έντερ Σάντμαν και άλλα τετριμμένα, παρουσίασαν όχι μόνο ό,τι ήθελε  το μουσικόφιλο 10% του κοινού τους αλλά και ό,τι ήθελαν οι ίδιοι από τους εαυτούς τους· γιατί σοβαρά τώρα,  το καθισματάκι είναι πάντα περιοριστικό για τον Λαρς όσο και για τον Τζέημς το μικρόφωνο, ενώ η σκηνή που τους φιλοξενεί πάντα αρκετή για δυο-τρεις ακόμη. Κάποιες χιλιάδες ανά χώρα με προθυμία θα κάλυπταν διαφυγόντα κέρδη για να τους δουν σε κλειστό χώρο και με αυτήν την ελευθερία (αρκετοί θα πλήρωναν και για να κρατήσουν τον Λου Ρηντ μακριά τους).

Morebeat Angel

Ο Ίγκορ ο Καβαλέρα, ο Ξυτράς των Σάμαελ και μερικοί ακόμη που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα αδέρφια τους και οδηγήθηκαν στα ευτελέστερα των μουσικών ειδών, αναλαμβάνουν να κάνουν το τελευταίο πόνημα των Μορβιδικών λιγότερο πονετικό στα αυτιά. Αυτό αν δεχτεί κανείς πως το βαρυσήμαντο του ονόματός τους ήταν το μόνο που τους απέτρεψε τότε από το να ξεσαλώσουν εντελώς και τους έκανε να ψάχνουν ντράμερ όταν θα έπρεπε να χορεύουν στο στούντιο. Το ύφος ορισμένων συμμετεχόντων στο Illud Divinum Insanus – The Remixes οδηγεί σε βλέψεις για κάτι που ξεφεύγει από ό,τι εκπροσωπούσε ο όρος μέταλ ρεμίξ τελευταία, οδηγώντας πίσω στις μέρες των Fear is the Mindkiller και Remanufacture. Όμως ακούω τώρα για πρώτη φορά ολόκληρο το Illud Divinum Insanus και παρατηρώ πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο· οι πρώτες εκδοχές των κομματιών είναι και αυτές που μοιάζουν με τα προαναφερθέντα άρα τι επιδιώκουν τώρα, τέκνο εις το τετράγωνο; Αν όλα δεν είναι παρά ένα τιτάνιο αστείο, το τραβούν στα άκρα και αυτό αρέσει. Μεγαλειώδη τροπή θα έπαιρνε όμως μόνο αν αποδεικνυόταν πως όλοι αυτοί κληθήκαν αρχικώς για να ανασυνθέσουν τα κομμάτια σε πραγματικό Morbid Angel ύφος. Τι θα απαντούσες στο τηλέφωνο σε αυτό; Ποιος μίλησε για επανάσταση και δεν παρεξηγήθηκε.

Άμαρανθ | Amaranthine

Οκτώμισι χρονών γίνεται πια εκείνο το τραγούδι των Εβανέσενς· κομμάτι ενός σάουντρακ που μαζί με άλλα δύο-τρία του Mission: Impossible II θα ξεκινούσε μια τακτική που θα παρέδιδε στην ανθρωπότητα μια ντουζίνα δίσκων, για άγνωστους λόγους αρκετή για να κάνει κανείς «σκληρό» πρόγραμμα στα κατά τόπους ροκάδικα. Ό,τι έγινε έγινε, καλό είναι να συγχωρείς και να κοιτάς μπροστά όμως το τραγούδι εκείνων των νουμεταλλάδων με την καλεσμένη τραγουδίστρια (έτσι πιστεύαμε τότε), όταν παίχτηκε σε λαϊκό κλαμπ της επαρχίας λίγο πριν τα τσιφτετέλια με έκανε να αφήσω το νοθευμένο κάτω και να αντιληφθώ το εξής: για πρώτη και τελευταία ίσως φορά άκουγα μπρούταλ φωνητικά σε τέτοιους χώρους·  ολίγων δευτερολέπτων μεν και χαμηλά στη μίξη, αισθητά δε στον τύπο που μύριζε ακόμη κοπριά. Άλλες εποχές, άλλος αντίκτυπος. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: λίγο καιρό μετά και με το τραγούδι να καθιερώνεται όλο και παερισσότερο, θα βίωνα κάτι αντίστοιχο ζώντας μπροστά σε ένα δημοτικό στάδιο. Λεπτά πριν οι ιαχές μυρίων παρθένων καλωσορίσουν τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στον τόπο τους, το σχήμα που τον συνόδευε εκτελεί μαζί με μια από τα δεύτερα το γνωστό πλέον Bring Me to Life. Μπορεί ο Μιχάλης να μην ανέβηκε για τα μπρούταλ αλλά αυτό δεν διέκοψε τη σκέψη: αν (λέμε, αν) η μουσική βιομηχανία επιβίωνε για μερικά χρόνια ακόμη, τι σκατά θα είχε παιχτεί στους δέκτες μας;

O Aλέξι είναι homeboy

…και αυτό πρέπει να ισχύει εδώ και καιρό, τώρα θα περνά τη φάση όπου επανανακαλύπτει τους Μπάθορυ και όλα εκείνα τα τρισμέγιστα της εφηβείας του. Μα πως αλλιώς να εξηγηθεί, ετοιμάζεσαι να ακούσεις μια κακή εκδοχή του Root με εμβόλιμα σόλο της υπερβολής και της αυτοαναίρεσης αλλά δεν· αντιμετωπίζεις ένα φαν με σκούφο, αρκετά ενθουσιασμένο που βρίσκεται εκεί πάνω και μόνο ώστε να αρκεστεί σε bröfist¹ και δυο-τρία σφυρίγματα με την κιθάρα για το καλό. Ο βασικός λόγος που τέτοια πράγματα συμβαίνουν σήμερα είναι το ότι κάποτε μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα παραγόντων είχε μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση για το που τελειώνει και που ξεκινά η μουσική αυτή.

Μουστάκια, σειρήνες και ογκόλιθοι

Μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Μπλακ Σάμπαθ επανακυκλοφορούν και οι δύο δίσκοι της μέσης περιόδου, εκείνης δηλαδή πριν τον ερχομό του Τόνυ Μαρτιν και μετά την αποχώρηση του Ρόννυ Τζέημς Ντίο. Γκρίζα ζώνη, με εμπλοκή μεγάλου αριθμού μουσικών και αποτέλεσμα η κυριότητα της από το όνομα των Σάμπαθ να αμφισβητηθεί και από τον ίδιο τον Αϊόμμι. Ο πρώτος δίσκος είναι γνώριμός μου από παλιά, από εποχές που τα ταμεία των δισκοπωλείων είχαν καταλάβει φωστήρες πρόθυμοι να σχολιάσουν οτιδήποτε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πρόταση ήταν να επιστραφεί στο ράφι το κάθε Dehumanizer | Born Again | Eternal Idol και ο νεανίας να επιλέξει ό, τι δεν είχε με τον Όζυ στα φωνητικά. Εάν ο μικρός τύχαινε αγύριστο κεφάλι, ο φωστήρας δεν θα επέμενε αλλά θα προλαβαίνε να ρίξει την υποτιμητική του ματιά στο εξώφυλλο που τράβηξε την προσοχή. Χρόνια μετά θα διαπίστωνα πως μερικοί δίσκοι με τον Όζυ μπορούσαν όντως να περιμένουν, και εδώ το αιρετικό έγκειται στο ότι δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους δύο τελευταίους.

Βόιβοντ, Σόιλεντ Γκρην και Τουνταίυ ιζ δε Νταίυ | Athens

Ο Στηβ Όστιν παρακολουθούσε ήρεμος τη συναυλία από τη δεύτερη σειρά. Έπειτα από τα σχετικά συχαρίκια και με μέρος του κοινού να έχει προεξοφλήσει την έξοδο του πριν τους χεντλάινερς, τον ρώτησα για τους Βόιβοντ. «Μαν, τους αγαπώ!» Η βραδιά αυτή, μια αταίριαστη σφήνα για κάποιους στα προγράμματα των μουσικών, είχε βρει τους υποστηρικτές της στα ίδια τα συγκροτήματα και σε όσους τα συνόδευαν. Ένα σεβαστό ποσοστό του κοινού δηλαδή, αν λάβει κανείς υπόψιν πως το Αν την Τετάρτη που μας πέρασε δεν γέμισε, χωρίς όμως αυτό να χαλάει κάποιον: ο έξτρα χώρος αξιοποιήθηκε καταλλήλως, οι μπύρες μεταφέρονταν πιο εύκολα προς τον κόσμο και τη σκηνή ενώ ένα συμπαγές θρας ακροατήριο ήταν παρών και ανυπόμονο (τέτοια προσμονή για βουτιές είχα να δω από την παιδική χαρά, στην ουρά για την τσουλήθρα).

Αξέπτ | Athens

Μια γιορτή αστικής μουσικής, αλλά όχι από το είδος εκείνο που θα απασχολούσε ποτέ τους αστούς. Το κοινό ετερόκλητο, σε βαθμό που έλεγες πως αυτοί οι οικογενειάρχες, οι ομοφυλόφιλοι, τα ξεχασμένα πιτσιρίκια από τη δεκαετία του ενενήντα και αυτά που αντιγράφουν εκείνα της δεκαετίας του ογδόντα δεν θα είχαν καμία ευκαιρία να ξανασυναντηθούν. Υπήρξε κάποιος προβληματισμός για την τιμή, ίσως επηρεάστηκαν μερικοί από τις μπάρες που σήκωναν για να φθάσουν στην πρωτεύουσα, γεγονός όμως αποτελεί πως όσοι παρευρέθησαν πλήρωσαν 1,6 ευρώ το τραγούδι· φαντάσου ένα μηχάνημα του μετρό όπου θα επέλεγες με είκοσι λεπτά παραπάνω από την τιμή του εισιτηρίου να παρουσιαστούν μπροστά σου οι Αξέπτ και να παίξουν κάποια γνωστή τους επιτυχία. Σε πόση ώρα θα είχε μπλοκάρει ένα τέτοιο μηχάνημα από τα κέρματα; Δεν θέλω να το εξευτελίσω όμως: ο κόσμος πλήρωσε για να κάνει τους Αξέπτ να περάσουν καλά, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τους επιστραφεί εις διπλούν.

Μικ Γουώλ | Enter Night

Άλλο ένα βιβλίο κυκλοφορεί με θέμα τους Μετάλλικα και αυτό από μόνο του δεν μπορεί να είναι άξιο λόγου, κυρίως επειδή το αντικείμενο δεν έχει απλώς εξαντληθεί αλλά ξεφύγει σε ανείπωτο βαθμό. Συγγραφέας του όμως είναι ο Μικ Γουώλ, ένας εκ των τριών δημοσιογράφων που προκλήθηκε κάποτε δημόσια από τον Αξλ Ρόουζ σε μονομαχία, κάτι που θα μπορούσε να κυκλοφορεί και σε παράσημο. Σε πρόσφατη συνέντευξή του δεν είναι απλώς κατατοπιστικός: κάνει το βιβλίο να μοιάζει περιττό, παρουσιάζοντας όλες τις βασικές του θέσεις. Την ίδια στιγμή, τα επιχειρήματα των θέσεων αυτών είναι πάμπολλα και μπορούν να βρεθούν και εκτός του βιβλίου. Πραγματεύεται όλα αυτά που άλλες φορές στρέβλωσαν και άλλες ανέτρεψαν τη ρώτα της μουσικής τους, χωρίς να αφιερώνεται τόσο στο μουσικό αποτέλεσμα όσο στις αιτίες που το προκάλεσαν. Ο ορθός ισχυρισμός πως το St. Anger αποτελεί έργο τέχνης δεν ακούγεται για πρώτη φορά, έργα τέχνης όμως αποτελούν και τα μισά αυθόρμητα ή μη κομμάτια που ανέβηκαν σήμερα στο Μάυσπέης και το Μπάντκαμπ, άρα ο βαρύγδουπος χαρακτηρισμός δεν αποτελεί λόγο για να περάσει ο κέρσορας πάνω από τον σχετικό φάκελο και το χέρι πάνω από το σχετικό ράφι.

Κειπ Οφ Καλέσσιν και Αλεξάντερ Ρύμπακ | The Divine Land

Οι Ντάρκθρoουν κάποτε είχαν προσθέσει στο εσώφυλλο μιας παλιάς τους κυκλοφορίας τη σημείωση το πιο μισητό συγκρότημα του πλανήτη. Πέρασε καιρός από τότε αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν το πίστευαν σε κάποιο βαθμό, πόσο μάλλον αν κατάφεραν τελικά να πετύχουν στο τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον τους μια τέτοια διάκριση. Αναγνωρίζεται όμως πως έβαλαν τα δυνατά τους ώστε να ανταποκριθούν στην αυτοανακήρυξή αυτή. Οι Κειπ Οφ Καλλέσιν σήμερα φαίνεται πως δεν ιδρώνουν ιδιαίτερα ενώ ο κάθε χρόνος τους φέρνει και λίγο πιο κοντά στον παραπάνω τίτλο: αρκετοί ημιπαράφρονες της υποκουλτούρας εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να λοξοκοιτούν εκκλησίες, περιμένοντας  ίσως κάποια ευκαιρία για να γιορτάσουν τη μη λύση των προβλημάτων τους. Την ίδια στιγμή οι διαβολοπρεπείς Νορβηγοί δεν έχουν βρει απλώς νόημα στην ύπαρξή τους αλλά το γιορτάζουν κιόλας, επιστρατεύοντας τον Αλεξάντερ Ρύμπακ· έναν χαζοβιόλη φαινομενικά, ο οποίος όμως έχει σοδόμησει τα αυτιά χιλιάδων με τη μπαγκέτα του, προκαλώντας απέχθεια και δυσφορία με τρόπους άγνωστους στον μέσο μπλακ μέταλ μισάνθρωπο, π.χ. με ρίνγκτοουνς.

Άγκαλλοκ | Marrow of the Spirit

Όταν είχα ακούσει το The Mantle στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, δεν μου είχε κάνει τόση εντύπωση η μουσική καθαυτή όσο το γεγονός ότι οι δημιουργοί της δεν ήταν Ευρωπαίοι. Έχοντας περισσότερες επαφές με τις εδώ σκηνές και απέχοντας από τα μουσικά δρώμενα της χώρας τους, αποτελούσαν ξένο σώμα με έναν τρόπο παρόμοιο με εκείνον των Μετάλλικα στο ξεκίνημά τους. Οι αλληλεπιδράσεις των δύο πλευρών του Ατλαντικού είχαν εμφανισθεί βεβαίως και σε συγκροτήματα όπως οι Γουίκλινγκ, κανείς όμως δεν περίμενε από το Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών έναν ήχο εφάμιλλο με εκείνον των σχημάτων της Prophecy. Η πορεία τους συνεχίστηκε με τον ίδιο σεμνό τρόπο, κάποια στιγμή ενδιαφέρθηκαν και για τα όσα προσπαθούσε το ποστ ροκ, δεν περίμενες όμως να σταματήσουν ποτέ τα νοητά και πραγματικά τους ταξίδια τους προς στις σκανδιναβίες· το άκουγες. Ερχόμαστε έτσι στο σούσουρο που προκαλεί η νέα τους κυκλοφορία, με τον ιδιοκτήτη της μικρής δισκογραφικής Profound Lore να μην μπορεί να κρύψει τη χαρά του, αφού γνωρίζει πως οι καλύτεροι δημοσιοσχεσίτες του κόσμου δεν θα ήταν ικανοί για αυτό το αποτέλεσμα.